[Inleiding door de Voorzitter]
Na dagenlange voorbereiding was eindelijk hét momentum aangebroken. Zaterdag 28/5/2011: de jaarlijkse grote Gonzotocht. 7 Gonzo’s op het appèl. Gorpie bleef verweesd in Rome achter.
Afspraak om 8.00 uur bij Rudi die echter vergeten was zich om te kleden. Kris had koffie en koek voorzien. Terwijl enkele Gonzo’s aan hun koffie slurpten, schoot Rudi in zijn tenueke. De Gonzo’s werden opgesplitst in 2 groepen.
De resterende fietsen werden opgetuigd op een splinternieuw fietsrek, de GPS-en ingesteld. Rudi reed weg met de Voorzitter en Tiel. Kassier deed dat met Herman, DD en de Koeke.
Onze uitvalsbasis lag 100 km verderop : Sint-Martens-Voeren.
De autorit verliep vlot tot dat we…, het mag ons eigenlijk niet meer verbazen, Wallonië inreden. Daar was het file door wegenwerken waar duidelijk allang niet meer gewerkt werd. In die file raakten we langs Voorzitterszijde bijna geplet door een bus.
Een kegel langs Rudi’s zijde spatte uit elkaar gevolgd door getoeter. Onze opmars werd hierdoor even gestuit maar dit was buiten Rudi gerekend. Die buschauffeur zou er niet zo gemakkelijk vanaf komen. Wraak zou volgen en wel onmiddellijk. Rudi’s jeugdtemperament stak even de kop op.
Hij zette zich, zodra de mogelijkheid zich voordeed, voor de bus, liet zijn snelheid zakken van 120 km/u naar 30 km/u en gaf de arme busdriver ruimschoots de tijd om de mooie achterkant van zijn Mercedes te bewonderen. Voilà. Kassier en de zijnen hebben dit schouwspel vanop afstand gadegeslagen. Ondertussen moest de Voorzitter de gemoederen in de Mercedes sussen. Enerzijds Rudi oppoken door te zeggen dat hij goed bezig was en anderzijds een moraliserende Tiel afblokken. Eigenlijk een taak weggelegd voor Herman.
Om 10.10 uur arriveerden we op onze bestemming. Rudi en de Koeke zochten nog een wc van een jeugdherberg op om zich van wat belast te ontdoen.
De door Herman uitgestippelde drielandentocht kon beginnen.
[Verslag door Herman]
… Dank, beste voorzitter, voor de inleiding, maar vooral dank voor weer een mooie Gonzobloesemtocht.
Hill, onze VVHL, trok ons weer op gang. Ondanks een uitdrukkelijk fietsverbod van zijn osteopaat, ondanks een ontstoken kniepees, ondanks een nog niet genezen virus, ondanks een nog niet afgesteld versnellingsapparaat, voerde hij zijn troepen naar de Voer.
Traditiegetrouw vertrokken we bij Rudi, waar Kris zorgde voor een heerlijk ontbijt en enige bemoedigende woorden.
Dat was heel gezellig, alleen jammer dat Hill zo moest bluffen met zijne nieuwe derailleur.
Hoogmoed komt lelijk ten val, want reeds na de eerste helling konden we de volgende foto nemen:
De tocht zelf was een stevige mountainbiketocht. Ik had een iets gemakkelijker tocht voorbereid met de nummertjes van het fietsnet. Echter, op het laatste moment dook Tiel op met een mountainebike kaart van de Voerstreek. Annick, die hier verantwoordelijk voor is, zullen we later nog wel eens uitgebreid bedanken, eerst mag ze bevallen.
De eerste belangrijke beslissing was het inkorten van de rit. Van 85 tot 70 km. In plaats van Mesch werd Sint-Martens-Voeren het vertrekpunt, zo konden we heel wat kilometers afsnijden.
De oranje pijltjes van de Voerstreekroute brachten ons langs steile hellingen, maar ook prachtige wegels tot aan de grens met Nederland. Daar maakten we aansluiting met de groene pijltjes van de Vijlenroute. Iemand sloeg ergens zo'n pijltje over, zodat we via een golfterrein plots in Mechelen stonden! Gelukkig zijn Gonzo's geboren optimisten en besloten we dat de verloren gereden stukken eigenlijk de mooiste waren.
Terug de juiste route vinden was echter niet eenvoudig, tot Kassier het roer overnam en ons feilloos lans Vijlen, het Vaalsbos doorleidde. Tot ook hij op de grenzen van zijn kunnen stootte. Mountainbiken in een bos en kaartlezen gaan niet goed samen.
De VVHL vond geen nieuwe vrijwilliger om te gidsen, dus zochten we in de grootste verwarring naar de Hoogweg die ons naar het Drielandenpunt moest brengen.
Ook hier hadden we weer het geluk om verloren te rijden en alzo de mooiste pick-nickplaats van Europa te ontdekken. Een ideale plek voor het plakken van een band:
Onder een zalig zonnetje, op het malse gras, met een onvergetelijk zicht op Gemmenich en de Ardennen, aten en dronken we ons moed in voor het vervolg van de rit.
Plots werd de rust wreed verscheurd door een bende Hollanders die 'weigolf' speelden.
We kregen de uitleg van weer een nieuwe vriend:
Deze Limburgse Voerboer bracht ons weer op het goede spoor na toch eerst even uitgelegd te hebben: " Dat die Deutsche zulche goete minsen zein, ...alz ze neest de kirch op het friethoof liegen."
Ik vond dat hij er zelf heel Duits uitzag.
Na nog een flinke helling bereikten we eindelijk het drielandenpunt.
We hadden gemakkelijk nog kunnen doorstoten tot Aken, dat was maar 6 km en één berg verder! Echter, de komkommercrisis maakte ons voorzichtig! Voor ons geen Duitsland met EHEC-bacterie!
Even verloren we nog veeeeel tijd omdat DD absoluut een binnenweg wou maken:
Terug omhoog naar de grenspaal waar we een uur tevoren verloren reden, het leven kan mooi zijn.
Langs de groene pijltjes crosten we weer naar België, waar we plots voor gesloten bossen stonden! Brandgevaar!!!
Alhoewel Koen geen sigaretten bij had besloten we dan maar braaf uit de bossen te blijven en via een binnenweg, moe maar tevreden, weer Sint-Martens-Voeren te bereiken.
Douches vonden we niet, maar achter de plaatselijke kleuterschool vonden we een onbewaakt kraantje waar we het stof en het zweet konden wegspoelen.
Rudi maakte nog een mooie foto met een Happartslogan op de achtergrond!!
Op een binnenpleintje sloten we Rudi even uit, omdat hij soep wou eten en wij bier wilden drinken. Het leven kan hard zijn, maar wel met lekkere soep, zei Rudi.
Ondanks de tip van weer nieuwe, Turnhoutse, vrienden trokken we naar 's Gravenvoeren waar we lekker aten en dronken in een restaurant waar ik de naam van kwijt ben. Voorzitter vult aan: Het Gasthof !
Moe maar tevreden bereikten we na weer eens 100 km Blauwput.
Dank voor Kassier en Rudi die veilig en vaardig het hele Gonzoteam èn hun fietsen vervoerden!!
Herman en Hill
