De tocht hielden we gemakshalve bosgroen. Op de speelweide werd er wat bijgepraat. Uit de verte doemde er plots een verschijning op. Iemand die veel weg had van een heks.
De Gonzo’s werden er zowaar stil van. Deze ‘vrouw’ stelde een vraag waar menig man alleen maar kan van dromen. Ze zei immers: ‘Je mag me alles vragen!’
Deze opportuniteit konden we niet zomaar aan ons laten voorbij gaan. De Voorzitter nam de Gonzo’s op sleeptouw:
VVHL: Hoe heet u?
‘Anne’ zei ze en ze brulde het uit van het lachen.
VVHL: Wat doet u voor de kost?
‘Ik geef Engelse les aan Erasmus.’ Vervolgens weer die gekscherende lach. Ze vroeg naar onze kostwinning. Was ze iets van plan?
Toen zei ze dat we allemaal mooie benen hadden. Hadden de Gonza’s iets te vrezen?
Ze zei dat ze getrouwd is met een Engelsman met Ierse naam. Alras bleek dat haar Engels van bedenkelijk allooi was. Ze bleef verdacht.
Opeens zei ze dat ze soep (heksensoep) moest gaan eten en ze verliet de speelweide. De Gonzo’s haalden opgelucht adem en haastten zich uit het woud.
Heksen bestaan!
Bij Véro werd afgesloten. De Koeke kwam later met bevruchte eieren aandraven.
Zat die heks daar voor iets tussen?
Gonzogroet,
de Voorzitter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten