Hermans familietocht ‒ zaterdag 20 november 2010

Herman had weer een mooi parkoers uitgestippeld. De zon scheen. DD, Kassier, Rudi reden mee. Tiel sloot ook aan na zijn 14-daagse Kaahoo-tocht in Gambia. De Koeke meldde geldig af wegens ‘last van griepspuit’. Zelf gezet Koeke? Gorpie schitterde in afwezigheid op alle gebied. Hopelijk is hij een nieuwe fiets aan het uitzoeken want ook dat zou een geldige reden zijn?
6 Gonzo’s reden dus uit.

Herman probeert bij Gonzotochten maar steeds zijn achterstand in familiale bezoekjes in te halen. Immers ging de tocht naar Rotselaar waar we de lievelingsbroer van Leen een bezoekje moesten brengen. Maar Jan gaf niet thuis en we werden welkom geheten door de schoonzus van Leen waarvan Herman zei dat het ook zijn schoonzus was, wat dus niet het geval is.

De lezers zullen zich afvragen wie de groepsfoto heeft genomen. Welnu, een wannabe-gonzo die onderweg was aangesloten en al bij drie andere fietsclubs was buitengesmeten, schroomde er zich niet voor het erf van Leens broer mee op te rijden. De Gonzo’s stonden erbij en keken ernaar.

Hij kende de familie Natens (vader, Paul, dokter Natens maar Herman niet) zodat Herman veroordeeld werd de hele rit naast die wannabe te rijden om uitleg te verschaffen. Blijkbaar had hij door dat hij zich geen illusies diende te maken (DD, Kassier en Rudi gunden hem geen blik en DD gaf mij al te kennen ‘vol is vol’) en op de Demer vertraagden wij en lieten hem blijken dat het genoeg was geweest.

Toen hij weg was, zei Herman dat hij nogal kon zagen. Niet Herman wel te verstaan, maar die wannabe. Via Betekom-Begijnendijk naar de Demer. Op de brug over de Demer kwamen we zowaar enkele nichtjes tegen van nonkel Herman, TTZ kinderen van de andere broer van Leen Hedwig waarvan Herman peter was. Van dit kliekje werd een kiekje gemaakt.

Op dat eigenste ogenblik reed die broer (Hedwig) van Leen voorbij met zijn koersfiets. Roeptirades van de voorzitter brachten geen soelaas. De Gonzo’s begonnen zich af te vragen of dit alles geen opzet familiaal spel was.

Tijd om terug te keren naar Kessel-Lo. We begroetten op onze terugweg nog beleefd VTM-nieuwsanker Stef Wauters.

Respect voor Kassier die steeds de kop heeft getrokken totdat zijn motor ontplofte op de Eenmeilaan. Werkelijk alles gegeven. De aanwezigheid van Tiel mag ook ingekaderd worden.

Bij kilometer 49 km werd afgesloten ten huize DD tussen pot en pint.

VVHL

Het verdronken land van Wakkerzeel ‒ zondag 14 november 2011

We gingen het vandaag simpel en eenvoudig houden. Een vlakke rit om de net geopereerde meniscus van onze voorzitter te testen. Deze rit, die normaliter van start zou gaan om 14u30, heeft aan een zijden draadje gehangen. Onze DD wou niet uitrijden als het regende. Maar onze voorzitter, specialist van de buienradar, had uitgevlooid dat bij een vertek om 15u30 we safe zouden zitten voor de komende uren. En inderdaad, tijdens de tocht geen druppel komende vanuit den hemel gevoeld. Wat ik in m’n gezicht gesmeten kreeg is natuurlijk wat anders.

Aan de start verschenen Hans C, Hans D, Hill L en ikzelf. Hans T zat zijn grenzen te verleggen ergens in het verre Afrika, Herman N en Luc V bezig met WWW en Koen V zat in een lastig parket en kon niet mee. We vertrokken richting Leuvense vaart om koers te zetten richting Werchter. We hadden wind mee en vlakker kan je het niet hebben. Niet te veel last van wandelaars, een strak tempo en hier en daar tijd om naar een éénzaat te kijken in een kayak. In Tildonk de vaart over om zo richting Wakkerzeel te fietsen. Hier konden we voor het eerst getuigen dat een overvloed aan regen niet altijd een gezelligheid is. Zandzakjes, afgesloten straten en mensen met een bang hartje, doch een glimlach nu het even opgehouden was met regenen. “Gaat het,” riep ik ze toe. “Ja, ja, het komt wel weer in orde,” was het geruststellende antwoord. Ik hoorde ze aangeven dat Sven Nijs gewonnen had, inderdaad een teken dat ze tijd hadden voor wat anders. Even verder halt houden om een foto te nemen van de door ons gevolgde waterweg zodat ook jullie in de sfeer kunnen komen.

Aangekomen in Wakkerzeel begon de duisternis reeds z’n intrede te doen. We besloten om via Rotselaar naar Wijgmaal te trekken. Nu wind tegen maar onze Hansen deden fantastisch kopwerk. De voorzitter en ik werden perfect uit de wind gezet. Op een mum van tijd zaten we terug aan de vaart weliswaar aan de andere kant. Voor we het wisten waren we thuis. De bikes even schoonmaken. Een koud kunstje met een assortie vezeldoekje natuurlijk. Nog even napraten welk materiaal we ons best zouden aanschaffen de komende periode. Tja, het natte-voeten-werk gaf aan dat we zoiets als schoenomhulsels nodig hadden. Nieuwe truitjes zien we ook wel zitten. In ’t blauw aangezien Hans C voor een trendbreuk heeft gezorgd. Nog een paar weken jongens ... solden.

Het was weer leuk geweest en vooral, onze voorzitter heeft zijn eerste proefrit met glans doorstaan. Weldra is hij terug klaar voor de heuvelachtige parcours, geloof me.

Rudi

Rit 2 zonder VVHL – zaterdag 6 november 2010

Als Voorzitter moet je soms een knieval maken. Wegens operationele omstandigheden bleef ik verweesd achter op onze wekelijkse rit. Gonzo’s DD, Rudi, Herman en Kassier probeerden er het beste van te maken.

Ze profiteerden van mijn afwezigheid om eens het bos in te trekken. Grotendeels rode toer zou worden afgereden. Over de tocht zelf kan ik dus weinig vertellen.

Wel mooi dat ze nog langskwamen vooraleer tot fietsdaden over te gaan. Er waren voorbereidingen getroffen. Ik merkte immers nieuw gestoken banden op bij DD en Rudi. DD had zich bovendien in het nieuw gestoken wat helm en broek betreft.

Nog schoner was dat ze na 40 km terug langskwamen als modderventen, al valt dit met elkaar moeilijk te rijmen. Over de tocht zelf kwam ik te weten dat Rudi’s versnellingen op automatisch zijn overgeschakeld.

Dit korte verslag heb ik dus met pijn in het Voorzittershart neergepend. Ik hoop er volgende keer terug bij te zijn al zal het een aangepaste vlakke tocht betreffen richting Keerbergen, al waar mijn roots liggen.

Gonzogroet

VVHL

Fietsen zonder voorzitter is niet eenvoudig ‒ woensdag 3 november 2010

Op het afgesproken uur bij DD stonden Rudi en ik voor een leeg huis.

Kassier en DD reageerden niet op hun GSM. Doelloos dwaalden we door de straten van Blauwput, op zoek naar andere Gonzo's toen DD met familiewagen vol familie terugkwam van een familieuitstap naar de Ikea. Hij reed ons bijna omver.

Kassier kwam ook nog langs, ongeveer een kwartier te laat (zou nooit gebeuren met voorzitter) vertrokken we voor de groene route door het Meerdaalwoud. Ik ga er niet veel over zeggen, kwestie van Hill wat te sparen, maar de herfstkleuren en het bijna zwoele herfstzonnetje maakten het tot een prachtige tocht. 30 km op anderhalfuur.

Herman

D-day minus 3 ‒ zondag 31 oktober 2010

Inderdaad nog 3 dagen en onze voorzitter gaat onder het mes. Maar het zal hem er niet van weerhouden orde op zaken te stellen. Toen ik aankwam zag ik dat Gorpie en Koeke reeds op het “appel” verschenen waren. Nu, vorige week waren beiden alleen op stap geweest. Zou het kunnen dat er paal en perk gesteld wordt aan de duo-ritten?

Wat later kwamen Hans en Herman toe. Een Gonzo-kenner weet dan dat we onzen Tiel en Hans C nog missen. Wel, WWW en Londen waren de meegegeven redenen. Tijd om erop uit te trekken. Liefst een vlakke rit in het idyllische Vlaanderen. Het doel was door een toekomstig cafébaas aangegeven. De Marollenkapel in Hoksem. Herman had zeer modern communicatiemateriaal bij.

Koeke, net eigenaar van een nieuw technologisch snufje, bood ook hulp aan. Maar toen we begrepen dat er nog wel ’t een en ’t ander moest gebeuren om de google.maps actief te krijgen op dat ding wisten wij hoe laat het was.

Wij op weg met al ons nieuw materiaal. Hoewel, de eerste meters en onze Gorpie zat al in de problemen. Ingrid, bij deze, ‒ pleeeaaase ‒ zorg ervoor dat het niet alleen bij windowshopping blijft. We zitten er echt mee in. Maar goed, langs de beschutte werkplaatsen (een cafébaas zou zeggen “Nen zot ziet toch dat dit vervallen krot is”) richting Abdij van ’t Park. Zo kwamen we op onze welgekende hoeveroute terecht. Van Korbeek-Lo richting Bierbeek. Beetje kassei, dus eigenlijk niet zo meniscus-vriendelijk, maar de strook is vrij beperkt. In Bierbeek moesten we volgens Hermans plan wel even van onze vertrouwde route af. Richting Opvelp, mannen. Op het eerste echte kruispunt wel even controle doen. Herman nam de kaart in handen, wij even aanbellen op de hoek bij een stofzuigende man en een lachende vrouw. “Weet jij waar Opvelp ligt?”. “Wel, dit is Opvelp.” “Ach zo. Weet jij hoe we best richting Hoksem gaan?”. “Tuurlijk, hier even rechtdoor en in ’t dorp naar rechts, dan de weg blijven volgen”. Zie je, moderne communicatie is toch een droom.

In Honsen waanden we ons even terug in de tijd. Zouden ze hier weten dat de oorlog al gedaan is? Een dorp waar Hill de bevolking toeriep, maar waar het muisstil was en bleef. Even later kwamen we dan aan. Er stonden 25 km op de teller van Herman. Onze stalen rossen werden netjes op rij gezet.

Nu even genieten van de kapel en het prachtige landschap. Je zag Hoegaarden en Tienen in één en hetzelfde blikveld. Geloof me, een moment waar je wist dat de streek rond het Aarschotse nu een stevige concurrent bij had gekregen.

Genoeg gerust, nu snel terug naar huis. De benen zaten goed bij zowat elke Gonzo. De Koeke zat sterk en vloog richting Willebringen. Wat later zagen we in de verte onze oude vertrouwde “bol”. De top van Bierbeek en het moment waar Hans en Koeke zich nog eventjes lieten gaan. Met z’n allen langs Korbeek-Lo en het park Michotte. En daar kwam hij dan, een beresterke Herman. Man, man ... een paar kilootjes lichter en niet meer bij te houden. Hij kwam dan ook als overwinnaar aan ten huize Koeke. Vero verwelkomde ons zoals het een perfecte gastvrouw past. Frietjes konden we wel vergeten, die waren voor hun gasten. Maar voor de rest stond de ganse infrastuctuur ter beschikking alsmede een verfrissend drankje. De bikes werden grondig aangepakt inclusief microvezeldoekje. Dit laatste te verkrijgen in de betere warenhuizen waar vandaag de dag, dixit Vero, heel wat ontvreemd wordt. Menig cameramateriaal en booming security business zijn hier getuige van. Het was weer leuk geweest. Volgende afspraak woensdagnamiddag, voor zover onze uit-narcose-ontwakende-voorzitter ons aankan. Hoop dat Fabienne streng genoeg zal zijn, mocht dit niet het geval zijn.

Rudi