Wat later kwamen Hans en Herman toe. Een Gonzo-kenner weet dan dat we onzen Tiel en Hans C nog missen. Wel, WWW en Londen waren de meegegeven redenen. Tijd om erop uit te trekken. Liefst een vlakke rit in het idyllische Vlaanderen. Het doel was door een toekomstig cafébaas aangegeven. De Marollenkapel in Hoksem. Herman had zeer modern communicatiemateriaal bij.
Koeke, net eigenaar van een nieuw technologisch snufje, bood ook hulp aan. Maar toen we begrepen dat er nog wel ’t een en ’t ander moest gebeuren om de google.maps actief te krijgen op dat ding wisten wij hoe laat het was.
Wij op weg met al ons nieuw materiaal. Hoewel, de eerste meters en onze Gorpie zat al in de problemen. Ingrid, bij deze, ‒ pleeeaaase ‒ zorg ervoor dat het niet alleen bij windowshopping blijft. We zitten er echt mee in. Maar goed, langs de beschutte werkplaatsen (een cafébaas zou zeggen “Nen zot ziet toch dat dit vervallen krot is”) richting Abdij van ’t Park. Zo kwamen we op onze welgekende hoeveroute terecht. Van Korbeek-Lo richting Bierbeek. Beetje kassei, dus eigenlijk niet zo meniscus-vriendelijk, maar de strook is vrij beperkt. In Bierbeek moesten we volgens Hermans plan wel even van onze vertrouwde route af. Richting Opvelp, mannen. Op het eerste echte kruispunt wel even controle doen. Herman nam de kaart in handen, wij even aanbellen op de hoek bij een stofzuigende man en een lachende vrouw. “Weet jij waar Opvelp ligt?”. “Wel, dit is Opvelp.” “Ach zo. Weet jij hoe we best richting Hoksem gaan?”. “Tuurlijk, hier even rechtdoor en in ’t dorp naar rechts, dan de weg blijven volgen”. Zie je, moderne communicatie is toch een droom.
In Honsen waanden we ons even terug in de tijd. Zouden ze hier weten dat de oorlog al gedaan is? Een dorp waar Hill de bevolking toeriep, maar waar het muisstil was en bleef. Even later kwamen we dan aan. Er stonden 25 km op de teller van Herman. Onze stalen rossen werden netjes op rij gezet.
Nu even genieten van de kapel en het prachtige landschap. Je zag Hoegaarden en Tienen in één en hetzelfde blikveld. Geloof me, een moment waar je wist dat de streek rond het Aarschotse nu een stevige concurrent bij had gekregen.
Genoeg gerust, nu snel terug naar huis. De benen zaten goed bij zowat elke Gonzo. De Koeke zat sterk en vloog richting Willebringen. Wat later zagen we in de verte onze oude vertrouwde “bol”. De top van Bierbeek en het moment waar Hans en Koeke zich nog eventjes lieten gaan. Met z’n allen langs Korbeek-Lo en het park Michotte. En daar kwam hij dan, een beresterke Herman. Man, man ... een paar kilootjes lichter en niet meer bij te houden. Hij kwam dan ook als overwinnaar aan ten huize Koeke. Vero verwelkomde ons zoals het een perfecte gastvrouw past. Frietjes konden we wel vergeten, die waren voor hun gasten. Maar voor de rest stond de ganse infrastuctuur ter beschikking alsmede een verfrissend drankje. De bikes werden grondig aangepakt inclusief microvezeldoekje. Dit laatste te verkrijgen in de betere warenhuizen waar vandaag de dag, dixit Vero, heel wat ontvreemd wordt. Menig cameramateriaal en booming security business zijn hier getuige van. Het was weer leuk geweest. Volgende afspraak woensdagnamiddag, voor zover onze uit-narcose-ontwakende-voorzitter ons aankan. Hoop dat Fabienne streng genoeg zal zijn, mocht dit niet het geval zijn.
Rudi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten