Zondag 2 oktober, 9.56u, aan de voordeur van onze voorzitter. Op de buis van Herman prijkte een papiertje met nummertjes. "Ik heb een rit voorbereid", zei hij, en hij voegde er meteen aan toe; "maar we kunnen ook een andere rit doen..." We kennen onzenerman ondertussen en als hij zo begint, dan heeft hij een plan. Lang werd er niet nagedacht, zijn voorstel werd unaniem aangenomen. We beseften meteen dat dit wel het begin zou kunnen zijn van een reeks nieuwe, spannende avonturen! En daar gingen we, VVHL, Rudi, Herman en ikzelve, richting Begijnhof. Fabienne stond erbij en zag dat het goed was.
De Grote Markt van Brussel was ons einddoel. 40 km volgens de kaart. Terug naar Leuven is nog eens 40 km. 80 km voor de boeg. Nou ja, dat is toch wat teveel van het goede. Trouwens, er werd op ons gewacht, dus we moesten wel degelijk op tijd binnen zijn. Daarom werd het goddelijke voorstel van Herman direct aanvaard; we nemen gewoon de trein terug! En alzo geschiedde.
Na het sportkot werd richting Egenhoven gekozen, nummertje 3 volgend. Het plateau van Leefdaal, richting Duisburg. De oudewijvenzomer bezorgde ons een zeer behaaglijk gevoel. Niet moeilijk, er was geen streepje wind en de zon kon volop haar warmte afgeven. Toch was er een vochtige koelte, die zorgde dat het niet te warm werd. Zo zou het eigenlijk altijd moeten zijn. En dan die typische herfstgeur van rottende bladeren en ranzige champignons, hmmm. Een hele andere reuksensatie dan die fruitige bloesemgeur van de lente.
Onderwege stonden een tiental vogelspotters de trekvogels te spotten. Op grote statieven stonden geweldige kijkers gemonteerd, enkele werden zelfs afgedekt met een grote sok ... de Red hot chili peppers achterna! Erg “praatzaam” waren ze niet, die vogelaars. Welke trekvogels er gespot werden, kwamen we niet te weten. Waarschijnlijk de trekkende Gonzo's!
De weg die we volgden kennen we maar al te goed, meestal nemen we deze in de andere richting, bergaf. In deze richting was het een beetje hellend. Vals plat. Mooie uitzichten vielen ons te beurt. De weg slingerde tussen de velden. En daar was ie, we hadden hem niet zien aankomen, het zicht werd belemmerd door hoog maïs en hij kwam vanachter de heuvelkam, een grote 4x4 die nogal wat snelheid had. Dit was buiten onze voorzitter gerekend. Zijn grote fietsclaxon ging af, waarop de bestuurder van de 4x4 meteen stopte en achteruit schakelde. Het kwam tot een woordenwisseling die niet voor gevoelige oortjes te herhalen valt. Gelukkig was er wederom onzenerman, die professioneel tussenbeide kwam; "gij fietst verder, en gij rijdt verder, allez vooruit!". De gemoederen waren bedaard en de weg kon weer hervat worden. Het is steeds een ware belevenis om te fietsen met onze voorzitter. Wanneer gaat ie eindelijk op zijn bakkes krijgen?
In Duisburg, waar ik in de vlucht naar mijn teergeliefde schoonouders heb gewuifd, sloegen we aan de watertoren rechts in, richting Zoniënwoud, nummertje 60 volgend. Prachtig bos, echt waar. Grote prachtige, majestueuze beuken en hier en daar een open grasveld. Mooie aangelegde dreven annex fietspaden, waauw een echt paradijs. En niet vergeten te vermelden, het loslopend wild! Man man man, je zou pardoes ergens tegen rijden ...
Al vlug stonden we in het Terkamerenbos, in de week wordt je hier gewoon uit je sokken gereden door de auto's, in het weekend is het autovrij. Vijvers met aangelegd gazon, ideaal om te picknicken. En, vergane glorie, we botsten voorwaar op een hippodroom, in verval. Jammer. Weldra zullen de vastgoedbonzen hier heersen.
Maar geen nood, zo groot is Brussel niet, daar zagen we de torens van het Stadhuis.
En daar was ons einddoel; Manneken Pis. Even hebben we overwogen om hem in Gonzo tenue te steken, maar dan moest iemand in zijn onderbroek naar huis ...
Het was inmiddels 12.45u ... Een wafel met slagroom en aardbeien en wat chocoladesaus zat er niet meer in. Waar is de trein? Station zuid was het dichtste bij. Wat een volk. De marathon van Brussel en ook nog eens markt. Om 13.08u zaten we in de trein. Rudi nam de treinconducteur voor zijn rekening. € 19,20 voor ons vieren, de fietsen werden gewoon niet geteld! Dankjewel Rudi en de treinconducteur, een flinke fooi van 80 cent. Om 13.55u reden we Leuven binnen, en van daar in allerijl naar huis.
Het was een prachtrit, eentje voor de annalen. En zoals ik al zei in het begin van dit verslag, eentje om nog eens over te doen, of nog erger, een verdere en gedurfdere bestemming ... Perspectieven zijn geopend, grenzen verlegd.
Stevige gonzogroet
Gorpie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten