De Gonzo’s ontmoeten de Sint ‒ zaterdag 4 december 2010

Rond de middag vielen dikke sneeuwvlokken uit de lucht, waaide er een ijskoude wind, en regende het afzeggingen:

• Tiel moest op schoot bij de lieve Sint; hopelijk kneep de brave heilige de katjes niet in het donker;
• bij Gorpie begint werken en feesten zo langzamerhand volledig dooreen te lopen; in een zo grote mate dat hij nu al verschillende weken verstek moet geven. Of is er inderdaad sprake van een nog onvoldoende gerodeerde nieuwe fiets??? Sic saltem speramus (red. Bart De Wever);
• onze Kassier meldde af omdat hij de binnenkant van zijn huis al dagenlang niet meer gezien had;
• en ‒ last but not least ‒ Koeke die een onduidelijke reden voor afwezigheid opgaf aan de voorzitter.

Vier besneeuwde Gonzo’s reden rond 14u45 uit voor een door wegkapitein Herman uitgestippelde rode tocht doorheen de witte bossen.

Eerst een flink stuk Hoeveroute tot in Bierbeek, waar we aan de Borre het Meerdaalwoud ingleden. Het bos was adembenemend wit, stil en mooi. Maar hier en daar ook gevaarlijk glad, zodat de concentratie op peil moest gehouden worden. De fietskledij was aangepast aan de Siberische koude; alleen in het eerste deel van de rit had de voorzitter last van koude handen. Herman en Rudi hadden ‒ voor het geval het nodig was ‒ 2 paar handschoenen aan, om er 1 aan de voorzitter te kunnen afstaan, wanneer dit nodig zou blijken. Dergelijke solidariteit vind je dezer dagen zelfs onder asielzoekers niet. Herman had met gelijkaardige menslievende voorzienigheid ook 2 broeken aangetrokken, maar er bleek raar ‒ of juist, begrijpelijk ‒ genoeg, niemand met koude billen te zijn.

We volgden de rode route eerst foutloos, onderweg de sneeuw van de bedekte richtingpaaltjes vegend, met de bedoeling halverwege aan te sluiten op de blauwe route richting Zoete Waters. Twee herten in galop werden gespot, wegrennend voor het geburl (*) van onze voorzitter; hij werd daarvoor terecht gestraft door de andere Gonzo’s met enkele rake sneeuwballen.

Door het oponthoud onderweg wat minder aandachtig geworden, vonden we de aansluiting met de blauwe route niet, en reden verder en verder het besneeuwde Meerdaalwoud in. Langs stukken steile helling, op zoek naar iets wat op een groot bospad leek. Naar rechts, of toch naar links? Kwam dat autogeluid van voor ons of van rechts opzij? De spanning steeg, het werd nog stiller: de meeste Gonzo’s hadden des avonds familiale of culinaire verplichtingen, en het werd alsmaar donkerder (en kouder) in de bossen.

Opeens een eenzaam huis aan de rand van een stuk veld. De oprit leidde naar een soort veldweg met een naam: Rue Saint-Nicolas. Verontrustend: blijkbaar hadden we intussen Vlaanderen verlaten en waren in het buitenland terechtgekomen. Even verder, in de valavond, een nieuwe wegwijzer: Beauvechain, Hamme Mille. “Mille Dju,” riep Rudi. De nacht viel nu ijzig snel, en buiten de voorzienige Rudi had natuurlijk niemand lichten bij. Maar we moesten en zouden terug in Vlaanderen geraken. Langs het beton ging het naar Nethen, en vandaar naar Sint-Joris-Weert. Daar aangekomen was de duisternis compleet, maar niet zo compleet dat we wat verderop niet de flikkerlichten van een politiewagen ontwaarden. Vermits zwaar in overtreding, leidde Rudi ons langs de berm van de spoorweg met een omtrekkende beweging rond het blauwe gevaar.

Maar wat nu? Plots herinnerde Rudi zich dat er in Sint-Joris-Weert een knaap woonde, waar Kris zich nog had over ontfermd. Misschien mochten we de nacht doorbrengen in zijn stal. Dit ging niet, maar de knaap was wel bereid onze fietsen in zijn stal te stallen. Een beter idee maakte zich echter meester van onze koude hersenen: de GONZA’S. Zaten zij niet lekker knus onder een dekentje in onze warme huizen? Konden zij ons niet redden uit deze ijskoude nacht? Leen werd terstond van achter haar potten gerukt, Katrien van onder haar dekentje. Op naar Sint-Joris-Weert, aan de kerk naar rechts, over de spoorweg direct links. Daar op de hoek ‒ in café IN DE RAPTE brachten wij de wachttijd door met een frisse pint …

… betaald door geldschieter Rudi, wiens multimediatoestel last had van de koude en steeds dezelfde oproep binnen kreeg.

De Gonzo’s werden, net als de andere tooghangers, plots opgeschrikt door dezelfde blauwe flikkerlichten, die zij enige tijd daarvoor kundig hadden vermeden. Het bleek te gaan om de escorte van de Goede Sint, die zich te paard en omringd door zotte Pieten door de donkere Weertse straten bewoog. We smeekten om snoep, die met kilo’s tegelijk door de ramen van het café werden binnengegooid. Herman en DD kropen uit het raam om met de Sint op de foto te kunnen.

Maar nog meer verblijd werden we door de aankomst ‒ enige minuten later ‒ van 2 warme auto’s en Gonza’s: Leen en Katrien. Het was wat puzzelen om onze stalen rossen vertransporteerd te krijgen, de fiets van de VVHL moest hiervoor zelfs deels gedemonteerd worden.

Maar eind goed al goed. Met een droge onderbroek en een fris saluut aan onze Redsters, kijken we uit naar de volgende rit.

DD

(*) burlen: het bronstig loeien van herten

Gonzo's kloterit ‒ 28 november 2010

DD op familieuitstap, Tiel veel werk en Koen één van die twee, of allebei. Dat maakt vijf Gonzo's voor wat later blijkt een kloterit te worden. Om 10.30 u, bij de VVHL, vertrokken we voor een al iets minder knievriendelijke rit, richting Tienen.

Bij elke helling bleek dat de tandwielen van Gorpie er erger aan toe zijn dan die knieën van Hill. Elke duw liep hij het risico om door te schieten en dus zijn edele delen te stoten aan zijn zadel. Het gekreun en geknars was niet te harden. Ondertussen staat zijn nieuwe fiets te blinken in de etalage van zijn buur ...

Enfin, over Pellenberg naar Roosbeek en Breisem. Daarna over de Tiense Steenweg naar Kumtich.

Bij de steile tunnel onder de spoorlijn kreeg de rit zijn naam. Uit respect voor één Gonzo en om pestklachten te vermijden noemen we geen redenen. We besloten wel een definitieve afscheidsfoto te nemen van de laatste rode Gonzofiets.

Na enkele minuten recuperatie konden we vrolijk verder om zo via Willebringen, Neervelp, Bierbeek en door Sint-Kamillus uiteindelijk weer Blauwput te bereiken.

Moe maar tevreden konden we weer in dat warme bad duiken ...

Herman

Hermans familietocht ‒ zaterdag 20 november 2010

Herman had weer een mooi parkoers uitgestippeld. De zon scheen. DD, Kassier, Rudi reden mee. Tiel sloot ook aan na zijn 14-daagse Kaahoo-tocht in Gambia. De Koeke meldde geldig af wegens ‘last van griepspuit’. Zelf gezet Koeke? Gorpie schitterde in afwezigheid op alle gebied. Hopelijk is hij een nieuwe fiets aan het uitzoeken want ook dat zou een geldige reden zijn?
6 Gonzo’s reden dus uit.

Herman probeert bij Gonzotochten maar steeds zijn achterstand in familiale bezoekjes in te halen. Immers ging de tocht naar Rotselaar waar we de lievelingsbroer van Leen een bezoekje moesten brengen. Maar Jan gaf niet thuis en we werden welkom geheten door de schoonzus van Leen waarvan Herman zei dat het ook zijn schoonzus was, wat dus niet het geval is.

De lezers zullen zich afvragen wie de groepsfoto heeft genomen. Welnu, een wannabe-gonzo die onderweg was aangesloten en al bij drie andere fietsclubs was buitengesmeten, schroomde er zich niet voor het erf van Leens broer mee op te rijden. De Gonzo’s stonden erbij en keken ernaar.

Hij kende de familie Natens (vader, Paul, dokter Natens maar Herman niet) zodat Herman veroordeeld werd de hele rit naast die wannabe te rijden om uitleg te verschaffen. Blijkbaar had hij door dat hij zich geen illusies diende te maken (DD, Kassier en Rudi gunden hem geen blik en DD gaf mij al te kennen ‘vol is vol’) en op de Demer vertraagden wij en lieten hem blijken dat het genoeg was geweest.

Toen hij weg was, zei Herman dat hij nogal kon zagen. Niet Herman wel te verstaan, maar die wannabe. Via Betekom-Begijnendijk naar de Demer. Op de brug over de Demer kwamen we zowaar enkele nichtjes tegen van nonkel Herman, TTZ kinderen van de andere broer van Leen Hedwig waarvan Herman peter was. Van dit kliekje werd een kiekje gemaakt.

Op dat eigenste ogenblik reed die broer (Hedwig) van Leen voorbij met zijn koersfiets. Roeptirades van de voorzitter brachten geen soelaas. De Gonzo’s begonnen zich af te vragen of dit alles geen opzet familiaal spel was.

Tijd om terug te keren naar Kessel-Lo. We begroetten op onze terugweg nog beleefd VTM-nieuwsanker Stef Wauters.

Respect voor Kassier die steeds de kop heeft getrokken totdat zijn motor ontplofte op de Eenmeilaan. Werkelijk alles gegeven. De aanwezigheid van Tiel mag ook ingekaderd worden.

Bij kilometer 49 km werd afgesloten ten huize DD tussen pot en pint.

VVHL

Het verdronken land van Wakkerzeel ‒ zondag 14 november 2011

We gingen het vandaag simpel en eenvoudig houden. Een vlakke rit om de net geopereerde meniscus van onze voorzitter te testen. Deze rit, die normaliter van start zou gaan om 14u30, heeft aan een zijden draadje gehangen. Onze DD wou niet uitrijden als het regende. Maar onze voorzitter, specialist van de buienradar, had uitgevlooid dat bij een vertek om 15u30 we safe zouden zitten voor de komende uren. En inderdaad, tijdens de tocht geen druppel komende vanuit den hemel gevoeld. Wat ik in m’n gezicht gesmeten kreeg is natuurlijk wat anders.

Aan de start verschenen Hans C, Hans D, Hill L en ikzelf. Hans T zat zijn grenzen te verleggen ergens in het verre Afrika, Herman N en Luc V bezig met WWW en Koen V zat in een lastig parket en kon niet mee. We vertrokken richting Leuvense vaart om koers te zetten richting Werchter. We hadden wind mee en vlakker kan je het niet hebben. Niet te veel last van wandelaars, een strak tempo en hier en daar tijd om naar een éénzaat te kijken in een kayak. In Tildonk de vaart over om zo richting Wakkerzeel te fietsen. Hier konden we voor het eerst getuigen dat een overvloed aan regen niet altijd een gezelligheid is. Zandzakjes, afgesloten straten en mensen met een bang hartje, doch een glimlach nu het even opgehouden was met regenen. “Gaat het,” riep ik ze toe. “Ja, ja, het komt wel weer in orde,” was het geruststellende antwoord. Ik hoorde ze aangeven dat Sven Nijs gewonnen had, inderdaad een teken dat ze tijd hadden voor wat anders. Even verder halt houden om een foto te nemen van de door ons gevolgde waterweg zodat ook jullie in de sfeer kunnen komen.

Aangekomen in Wakkerzeel begon de duisternis reeds z’n intrede te doen. We besloten om via Rotselaar naar Wijgmaal te trekken. Nu wind tegen maar onze Hansen deden fantastisch kopwerk. De voorzitter en ik werden perfect uit de wind gezet. Op een mum van tijd zaten we terug aan de vaart weliswaar aan de andere kant. Voor we het wisten waren we thuis. De bikes even schoonmaken. Een koud kunstje met een assortie vezeldoekje natuurlijk. Nog even napraten welk materiaal we ons best zouden aanschaffen de komende periode. Tja, het natte-voeten-werk gaf aan dat we zoiets als schoenomhulsels nodig hadden. Nieuwe truitjes zien we ook wel zitten. In ’t blauw aangezien Hans C voor een trendbreuk heeft gezorgd. Nog een paar weken jongens ... solden.

Het was weer leuk geweest en vooral, onze voorzitter heeft zijn eerste proefrit met glans doorstaan. Weldra is hij terug klaar voor de heuvelachtige parcours, geloof me.

Rudi

Rit 2 zonder VVHL – zaterdag 6 november 2010

Als Voorzitter moet je soms een knieval maken. Wegens operationele omstandigheden bleef ik verweesd achter op onze wekelijkse rit. Gonzo’s DD, Rudi, Herman en Kassier probeerden er het beste van te maken.

Ze profiteerden van mijn afwezigheid om eens het bos in te trekken. Grotendeels rode toer zou worden afgereden. Over de tocht zelf kan ik dus weinig vertellen.

Wel mooi dat ze nog langskwamen vooraleer tot fietsdaden over te gaan. Er waren voorbereidingen getroffen. Ik merkte immers nieuw gestoken banden op bij DD en Rudi. DD had zich bovendien in het nieuw gestoken wat helm en broek betreft.

Nog schoner was dat ze na 40 km terug langskwamen als modderventen, al valt dit met elkaar moeilijk te rijmen. Over de tocht zelf kwam ik te weten dat Rudi’s versnellingen op automatisch zijn overgeschakeld.

Dit korte verslag heb ik dus met pijn in het Voorzittershart neergepend. Ik hoop er volgende keer terug bij te zijn al zal het een aangepaste vlakke tocht betreffen richting Keerbergen, al waar mijn roots liggen.

Gonzogroet

VVHL

Fietsen zonder voorzitter is niet eenvoudig ‒ woensdag 3 november 2010

Op het afgesproken uur bij DD stonden Rudi en ik voor een leeg huis.

Kassier en DD reageerden niet op hun GSM. Doelloos dwaalden we door de straten van Blauwput, op zoek naar andere Gonzo's toen DD met familiewagen vol familie terugkwam van een familieuitstap naar de Ikea. Hij reed ons bijna omver.

Kassier kwam ook nog langs, ongeveer een kwartier te laat (zou nooit gebeuren met voorzitter) vertrokken we voor de groene route door het Meerdaalwoud. Ik ga er niet veel over zeggen, kwestie van Hill wat te sparen, maar de herfstkleuren en het bijna zwoele herfstzonnetje maakten het tot een prachtige tocht. 30 km op anderhalfuur.

Herman

D-day minus 3 ‒ zondag 31 oktober 2010

Inderdaad nog 3 dagen en onze voorzitter gaat onder het mes. Maar het zal hem er niet van weerhouden orde op zaken te stellen. Toen ik aankwam zag ik dat Gorpie en Koeke reeds op het “appel” verschenen waren. Nu, vorige week waren beiden alleen op stap geweest. Zou het kunnen dat er paal en perk gesteld wordt aan de duo-ritten?

Wat later kwamen Hans en Herman toe. Een Gonzo-kenner weet dan dat we onzen Tiel en Hans C nog missen. Wel, WWW en Londen waren de meegegeven redenen. Tijd om erop uit te trekken. Liefst een vlakke rit in het idyllische Vlaanderen. Het doel was door een toekomstig cafébaas aangegeven. De Marollenkapel in Hoksem. Herman had zeer modern communicatiemateriaal bij.

Koeke, net eigenaar van een nieuw technologisch snufje, bood ook hulp aan. Maar toen we begrepen dat er nog wel ’t een en ’t ander moest gebeuren om de google.maps actief te krijgen op dat ding wisten wij hoe laat het was.

Wij op weg met al ons nieuw materiaal. Hoewel, de eerste meters en onze Gorpie zat al in de problemen. Ingrid, bij deze, ‒ pleeeaaase ‒ zorg ervoor dat het niet alleen bij windowshopping blijft. We zitten er echt mee in. Maar goed, langs de beschutte werkplaatsen (een cafébaas zou zeggen “Nen zot ziet toch dat dit vervallen krot is”) richting Abdij van ’t Park. Zo kwamen we op onze welgekende hoeveroute terecht. Van Korbeek-Lo richting Bierbeek. Beetje kassei, dus eigenlijk niet zo meniscus-vriendelijk, maar de strook is vrij beperkt. In Bierbeek moesten we volgens Hermans plan wel even van onze vertrouwde route af. Richting Opvelp, mannen. Op het eerste echte kruispunt wel even controle doen. Herman nam de kaart in handen, wij even aanbellen op de hoek bij een stofzuigende man en een lachende vrouw. “Weet jij waar Opvelp ligt?”. “Wel, dit is Opvelp.” “Ach zo. Weet jij hoe we best richting Hoksem gaan?”. “Tuurlijk, hier even rechtdoor en in ’t dorp naar rechts, dan de weg blijven volgen”. Zie je, moderne communicatie is toch een droom.

In Honsen waanden we ons even terug in de tijd. Zouden ze hier weten dat de oorlog al gedaan is? Een dorp waar Hill de bevolking toeriep, maar waar het muisstil was en bleef. Even later kwamen we dan aan. Er stonden 25 km op de teller van Herman. Onze stalen rossen werden netjes op rij gezet.

Nu even genieten van de kapel en het prachtige landschap. Je zag Hoegaarden en Tienen in één en hetzelfde blikveld. Geloof me, een moment waar je wist dat de streek rond het Aarschotse nu een stevige concurrent bij had gekregen.

Genoeg gerust, nu snel terug naar huis. De benen zaten goed bij zowat elke Gonzo. De Koeke zat sterk en vloog richting Willebringen. Wat later zagen we in de verte onze oude vertrouwde “bol”. De top van Bierbeek en het moment waar Hans en Koeke zich nog eventjes lieten gaan. Met z’n allen langs Korbeek-Lo en het park Michotte. En daar kwam hij dan, een beresterke Herman. Man, man ... een paar kilootjes lichter en niet meer bij te houden. Hij kwam dan ook als overwinnaar aan ten huize Koeke. Vero verwelkomde ons zoals het een perfecte gastvrouw past. Frietjes konden we wel vergeten, die waren voor hun gasten. Maar voor de rest stond de ganse infrastuctuur ter beschikking alsmede een verfrissend drankje. De bikes werden grondig aangepakt inclusief microvezeldoekje. Dit laatste te verkrijgen in de betere warenhuizen waar vandaag de dag, dixit Vero, heel wat ontvreemd wordt. Menig cameramateriaal en booming security business zijn hier getuige van. Het was weer leuk geweest. Volgende afspraak woensdagnamiddag, voor zover onze uit-narcose-ontwakende-voorzitter ons aankan. Hoop dat Fabienne streng genoeg zal zijn, mocht dit niet het geval zijn.

Rudi

De Gonzo's versplinterd... ‒ zondag 24 oktober 2010

Omdat ik reeds verschillende malen forfait heb moeten geven op een zaterdagse Gonzo-rit, en omdat dit een rechtstreeks gevolg heeft op mijn weegschaal, dat verrekte ding geeft al maar meer 4 cijfers weer op de display, waarvan 3 voor de komma, en omdat dit mijn algemeen geluksgevoel ondermijnt en omdat ik de nakende aankoop van mijn nieuwe fiets moet kunnen verantwoorden en omdat Koeke toch eenzaam en alleen ging fietsen, hebben Koeke en ikzelve deze voormiddag een zondagse Gonzo-rit gereden. Een splintergroep, zeg maar ;-) !

Kwart voor tien drukte onze Staf op het knopje van het fototoestel.

Doel was een kopje koffie op de Grote Markt in Brussel, langs het fietspad naast het TGV-spoor. Of we dat zouden halen was de vraag, in ieder geval wilden we zover mogelijk geraken op dit fietspad. De zon was van de partij deze voormiddag, en we maakten ons vrolijk dat de andere Gonzo's gisteren wel kletsnat moesten geworden zijn. Onze woorden waren nog niet koud of daar waren de eerste zondagse regendruppels al. Gelukkig konden we ze op één hand tellen en konden we met gemak tussen de regendruppels door rijden. Het pad leidde ons langs Winksele, Erps-Kwerps, Kortenberg en Zaventem.

Opstijgende en dalende vliegtuigen waren een lust voor het oog, alsook de uitgestrekte velden waar het plaatselijke wild dartel doorheen liep. Plots kwamen we voorbij de plek waar een tweetal jaar geleden een Russisch vrachtvliegtuig bijna op de spoorlijnen belandde. Dit voorval herinner ik me nog als de dag van gisteren omdat ik toen in de trein zat.

Dit was het verste punt op dit fietspad, het was tijd om het ros om te draaien, Koeke had nog een late shift voor de boeg. Jammer, Brussel was reeds in zicht. Een oorverdovend lawaai deed het luchtruim trillen. Enkele seconden later verscheen een zwaar vliegtuig aan de hemel. We hoorden de motoren loeien. We bevonden ons vlakbij de startbaan. Dat wilden we wel eens van dichtbij bekijken. Verbazend dat we zomaar tot vlakbij de startbaan geraakten. Daar vonden we 2 autochtonen die nog steeds onder de indruk waren van het laatste opgestegen vliegtuig, volgens hun relaas was het bijna op hun hoofd gevallen. Het geraakte amper van de grond en toen begon het nog eens met zijn vleugels te zwaaien. Een ramp werd op het nippertje vermeden...

Het was ondertussen half twaalf en Koeke moest om twaalf uur binnen zijn. Dus alle hens aan dek en op het grootste verzet richting Leuven. Wind in de rug en bergaf. De klokken van de kerk in de Pastoor Legrandstraat luidden hun laatste twaalf uur slagen toen ik de oprit opreed.

Ziezo, het was een zonnige zondagsrit en de conditie is onderhouden, de volgende Gonzo-rit kan ik weer volgen!

Gorpie

De Gonzo's trotseren de hel van Glabbeek ‒ 23 oktober 2010

Koud, kil, guur, nat ,wind, 50 km, straffe hellingen en een gescheurde meniscus. Meer is er niet nodig om onze VVHL op de knieën te krijgen.

Het begon nochtans mooi, langs de Zavelstraat en Pellenberg naar Lubbeek, over betonbaantjes langs de velden en boomgaarden naar Kiezegem en Meensel. Toch weer even slikken bij het graf van mijn grootouders.

En nog iets meer slikken bij het naastgelegen oorlogskerhof, waar een half dorp onder de zerken ligt. Mottige nazi's.

Genoeg gezeurd over de oorlog, wij crossten vrolijk richting Glabbeek. De VVHL al iets minder vrolijk, maar gelukkig kruisten we het huis van nicht Bernadette. Zijzelf lag te bed met haar gescheurde meniscus. Ze kon onze VVHL dus al heel wat informatie en bangelijke vooruitzichten doorspelen.

Gesterkt door taart en koffie vervolgden we de route. Er zijn geen woorden voor de hardheid van het vervolg van de rit, we gaan er dus ook geen aan vuil maken.

Hoe sneller we traumatische ervaringen uit ons geheugen kunnen wissen, hoe beter.

Dus moe en iets minder tevreden bereikten we na een lange calvarie het warme en veilige nest in Blauwput. Zelden zijn de laatste kilometers zo intens afgeteld.

Voor de archieven: 84-85-67-21-18-23-77-78-71-32-69-68-67-85-84.

Herman

Verzoeningsrit ‒ zaterdag 16 oktober 2010

Eigenlijk wil ik er zo weinig mogelijk over kwijt, t.t.z. over de tweedrachttocht van zaterdag 9/10 én zondag 10/10/10 maar de blogmaster komt het sowieso toch te weten.

Ik verwijs naar de foto aan het kasteel van Horst ...

... en naar verluidt werden er daags nadien ook enkele Gonzo’s ergens in de jungle gesignaleerd.

Verder heb ik daar geen commentaar op te geven.

Op zaterdag 16/10 reden we een verzoeningsrit. Herman had een aangepaste rit uitgestippeld op de knie geschreven van zijn Voorzitter. (Zie foto aan kasteel van Horst).

Afspraak in de Verzoeningstraat om samen met kassier, Rudi, DD (mét nieuwe schoenen, handschoenen en jas) en Herman naar een groot hoerengat te rijden, waar anders gelegen dan in Aarschot.

De foto is wat wazig maar dat lag aan de extase waarin de Gonzo’s op dat momentum verkeerden. Bedoeling was om richting Houwaart terug te keren en zo door te steken naar de Pakenstraat waar Tiel heftig aan het voorbereiden was voor het goede doel: Kahoo !

Herman pochte met een oude stafkaart die ons echter niet veel bijbracht. Al gauw dienden onze doelen worden bijgesteld om tijdig thuis te geraken.

Onderweg verraste Herman ons met wereldnieuws: hij gaat een fiets kopen, want het vehikel waarmee hij nu rijdt kan zelfs aan een goed doel niet meer soldaat worden gemaakt.

Dit hebben we dan ook gevierd ten huize Natens.

Leen maakte wat hapjes klaar voor de Gonzo’s.

Ze was zo opgezet met dit heugelijke nieuws dat ze voor de gelegenheid haar beste kledij aantrok en ook Herman werd verzocht zich voor de foto te verproperen.

Het geluk zit toch in een klein Gonzogonzahoekje.

Ik kijk al uit naar de volgende tocht en Herman(s) nieuwe fiets.

De Voorzitter

De Gonzo's bereiken Kabouterland ‒ 3 oktober 2010

Na het sluiten van de Blauwputfeesttent, gisterenavond, had niemand nog gedacht dat er een Gonzo uit zijn bed zou rollen om op zondagvoormiddag te fietsen.

Toch stonden we om 9.45 u weer te blinken aan de deur van de VVHL.

Hij blonk iets minder, zijn knie deed pijn. Al een hele week, sinds de volleybal. Gisterenavond, tijdens het laatse Black Velvert concert( van onze goede vriend Jakke, maar dit terzijde, het is zo flauw om aan name dropping te doen, dat zou Jakke ook niet fijn vinden) stond de VVHL nochtans vrolijk op de eerste rij te dansen, met in zijn linkerhand een Stella en aan zijn rechterhand een roodharige Keltische schone! Maar vandaag dus pijn aan zijn knie.

Het doel van de rit werd Kabouterland. Als Hans zich terugtrekt in Kabouterland, willen we natuurlijk eens gaan kijken. Wat doet een volwassen man in Kabouterland?????????

Hill zat blijkbaar in het complot, hij deed er alles aan om ons daar weg te houden. Wat is zijn rol in dat spelletje???????? Bij de Gonzo's is zijn rol bijna uitgespeeld. Wij hebben niets tegen gehandicapten. We verdienen er zelfs ons brood mee. Maar een gehandicapte voorzitter? Een mankende man staat misschien goed als VVHL van een schaakclub, maar van een MTBclub?????????? Enfin, veel vraagtekens, één feit waar we zeker van zijn is dat Hill de laatste vier jaar geen enkele rit mankeerde.

Het waren dus vier aarzelende Gonzo's (DD, Gorpie, Rudi en Herman) die voor het eerst zonder voorzitter de baan opmochten.

Er zat niet veel rek op de navelstreng met de voorzitter. Met een houw van zijn zakmes hakte Rudi hem door, achter de hoek van de Verzoeningsstraat. Vrij als vogels vlogen we de onbekende verten tegemoet. De wereld lag aan onze voeten. Geen grens zou ons tegenhouden. Dat kabouterland zouden we innemen! Met Hans en al.

Terwijl Jeroen Meus onze mosselen begon te kuisen trokken we door de abdij van Vlierbeek, langs de Kastaar tot aan Napoleons bed, door het Wingebroek tot Gelrode. Omdat de tijd weer sneller liep dan onze fietsen, crossten we recht door Aarschot naar de Knoet.

Na een kort overleg beslisten we door te rijden tot Langdorp. De klok tikte, ondertussen was Jeroen Meus immers al onze tafel aan het dekken.

We waren snel in Langdorp, maar dat Kabouterland lag verborgen, diep in de bossen van De Gijmel. Zonder de VVHL, die anders snel zou beslissen en ons doortastend de juiste weg zou opsturen, doolden we doelloos in de donkere dennenbossen van die Gijmel. Wie noemt zijn dorp 'Gijmel'? We verloren veel tijd, we leerden wel enkele Gijmelaars kennen die ons echter steeds weer de verkeerde bosweg opstuurden, één Gijmelaarster, wist zelfs zeker dat het links was en rechts, tegelijkertijd! Ze legde het zo hard uit dat ze zelfs Gorpie niet herkende. Vraag dan eens de weg aan een vrouw...

Het bos zat vol mountainbikers die allen wanhopig de uitgang zochten. Bijna lieten we dat Kabouterland waar het was, ondertussen was Jeroen Meus immers al begonnen met onze frieten te bakken, en de terugweg zou nog lang zijn. Gelukkig liep het goed af, dat hoort zo in Kabouterland.

Hans stond ons temidden van een zwerm achttienjarigen op te wachten. Zij zagen er goed uit, maar Hans mankeerde duidelijk nachtrust.

Hoewel we helemaal vanuit Kessel-Lo met de fiets naar haar verjaardagsfeestje kwamen, wou Hanne geen kus van ons, die achttienjarigen van tegenwoordig: schrik van een beslijkte en bezwete man!

Hans gaf ons nog een banaan én de uitleg voor de kortste weg terug. Het was gemakkelijk, zei onze goede vriend Hans: links, links, rechts met de bocht mee, rechts, aan de splitsing links, mee met de spoorweg... Gelukkig was er een man uit Begijnendijk die ons op sleeptouw nam, plots bleken we vlakbij Mill en Anita te zijn. De wonderen zijn de wereld niet uit.

Omdat ondertussen Jeroen Meus al wat zout over onze frieten strooide, crossten we op 30 minuten van Aarschot naar Kessel-Lo. Dat is tegen gemiddeld 30 per uur! Terwijl we gisterenavond...

Ik moet toegeven dat ik steeds weer dacht aan Jeroen Meus met een koksmuts terwijl hij me glunderend een portie mosselen met frieten toeschuift. Zoiets geeft een man vleugels!

Enfin, moe maar tevreden schoven we net op tijd aan tafel bij. Alleen jammer dat Jeroen Meus ons begon te stalken omdat hij absoluut met ons op de foto wou, uiteindelijk gaven we toe, maar alleen maar omdat hij ons twee flessen eerste klas cava gaf.

Vorige week de Gert, deze week de Jeroen, waar gaat dat eindigen.

Herman

Hunker naar Gert Bunker – zondag 26 september 2010

Op de 5de Gonzo-night heb ik als Voorzitter de Gonzo’s gewezen op hun sociale verplichtingen. Dit werd met enige ‘hillariteit’ onthaald. We moesten en zouden Gert Bunker een bezoekje brengen en helpen waar nodig. Zeker nu ik van hem volgende mail ontving:

Dag beste, nieuwe vriend Hill,
veel dank voor het door uwentwege genomen initiatief.
Wilt gij deze boodschap aan mijn beste, nieuwe vrienden laten geworden.

Beste , nieuwe, vrienden Gonzo's,
ik ben heel blij dat ik vanaf nu tot jullie groep hoor.
Mijn therapeut zegt dat het me weer op weg zal helpen om opnieuw volwaardig lid van de maatschappij te worden.
Ik ben dan ook zeer tevreden over het aanbod van jullie VVHL, en ik ga er dus graag op in.
Ik verwacht wel een guller aalmoes als jullie me in de stad tegenkomen! Nog € 324,24 en ik heb een nieuwe MTB.
In ruil stel ik mijn bunker open voor lofttoestanden.
Kom me maar eens bezoeken!

Jullie nieuwe en beste vriend

Gert Bunker

Met Gorpie, Herman en Rudi vertrokken we omstreeks 14.35 uur … op zoek naar Gert Bunker. De afwezige Gonzo’s kregen van mij de volgende Latijnse spreuk mee:

Impossibilium nulla obligatio est oftewel Niemand kan verplicht worden het onmogelijke te doen.

Door een autoloze stad reden we richting Egenhoven. Na drie bunkers hadden we prijs. Op een veld zagen we een achterin gelegen bunker.

Ik riep luidkeels Gerts naam maar er volgde geen onmiddellijke reactie. We voelden er ons zowaar wat ongemakkelijk bij. Bereidde Gert een blitzkrieg voor? Zouden we hem bunkersgewijs moeten omsingelen?

Misschien bracht nog eens roepen soelaas. Herman stak zijn oor in de bunker en jawel hij kon iets ontwaren…

We zegge en schrijve 2010 en er zit een persoon in een bunker in de middle of nowhere!

Na een drietal minuten kwam Gert uit zijn bunker al etend aan zijn boterham en vervoegde de Gonzo’s.

Als Voorzitter nam ik het woord en vroeg hoelang hij hier al in deze accommodatie vertoeft.

Houd u vast lezers: 4 jaar, zei Gert!

4 zomers, 4 winters, 4 lentes, 4 herfsten!!!

Dit kan zo niet langer blijven duren. Ik bood hem mijn contactpersoon aan bij de Alma zodat hij aan werk en degelijke huisvesting kan geraken. Hij bleek geïnteresseerd. Herman vroeg of we nog eens mogen langskomen en beloofde dat we dan pateekes zullen meebrengen.

Gert wreef danig in zijn handen en zag dit uiteraard wel zitten. Na wat OCMW-praat namen we afscheid en Gert kroop weer zijn bunker in.

Onderweg kwamen we ook Roma-zigeuners tegen maar zij waren niet zo dol op onze komst.

Er kwam immers geen reactie op onze welgemeende goedendag en we hadden de boodschap begrepen.

Rudi had een apart modderig wandelweggetje gevonden richting Overijse en vond nog de tijd om ons zichtbaar vermoeid op de foto te nemen.

In Duisburg aangekomen deden we een nichtje en neefje van Gorpie een bezoekje aan.

Nonkel Gorpie kreeg nog een frisse drinkbus aangereikt om zijn nadorst te blussen van de avond voordien. Gorpie was immers zwaar doorgezakt op het jaarlijks verpleegstersUZfeestje.

Op naar Huldenberg waar ik voelde dat mijn pedaal weer begon los te komen. Ik ging in café ‘den Herman’ op zoek naar sleutels en werd door de inmiddels gekende cafébazin verwezen naar de buurman.

Ik belde aan en de man sprak mij nors aan omdat ik niet wist welke sleutel ik nodig had en sloeg de deur voor mijn neus toe. Verloren moeite, dacht ik, maar plots ging de garagepoort toch open.

Ondertussen kwam ook de cafébazin buiten piepen en vroeg of het OK was. Zij verklaarde dat de man ziek was. Ondanks zijn ziekte bleek hij erg hulpvaardig met het aanreiken van enkele sleutels.

Gorpie vees alles weer netjes op zijn plaats en maande me aan om dit nu eindelijk onder garantie te laten maken, wijze raad die ik niet in de wind zal slaan. Hopelijk tast Gorpie op zijn beurt ook in zijn geldbuidel want zijn stuur draait ook niet meer zoals het moet.

Tijd om de terugtocht in te zetten.

Gorpie kreeg het zichtbaar moeilijk de pedalen rond te krijgen waar dit normaal mijn probleem had moeten zijn. Zijn toogzuipen en lang op de dansvloer staan, eisten stilaan maar zeker hun tol. Het ging van kwaad naar erger met Gorpie. De fut, als die er al was, was er volledig uit. Tientallen meters afstand werden honderden meters en gewoon trappen zat er zelfs niet meer in.

Gorpie kwam in ademnood en de rest van de Gonzo’s in tijdnood. Herman reed rechtstreeks naar zijn werk. Rudi en ik moesten Gorpie helaas achterlaten om enkele wilde wijven van de trein te verwelkomen.

Hopelijk is Gorpie thuisgeraakt…

Bij Rudi werd het materiaal gereinigd.

Be continued !

Gonzogroet,

De Voorzitter

Alle wegen leiden naar de voetbal ‒ zondag 12 september 2010

Zondag 19 September 9u16. Zit rustig in m’n zetel. Het mail aantal staat op 99, nadat ik antwoord gegeven heb aan Lucas aangaande de progressie gemaakt in CCSE. Nu, voor mij is dat een belangrijke grens bereikt, aangezien dit het sein is dat ik eindelijk eens werk kan maken van het “echte” verslag. Hier kan ik me nog eens laten gaan, weet je. Je wordt er niet zo ziek van als van sommige andere verslagen. Nu ’k ga niet klagen hoor. Er zijn er die veel zieker zijn. Neem nu bisschop “Vangkinderen”, dat is pas erg. Dienen mens ligt al dagen in bed met een snotneus. Moet wel een erg eenzaam bestaan zijn. Je hebt niet het geluk om er met je vrienden op uit te trekken.

Dit is wat we deden op zondag 12 september. Hans, Hill en ik. Tja we waren maar met z’n drietjes. Waar de andere zaten kan ik me niet zo goed meer herinneren. Van Herman weet ik het nog. Die moest een of andere braspartij gaan regelen. Gorpie die ging komen, maar was niet op de afspraak. Zou later die dag wel verschijnen in vol Gonzo ornaat, klaar om de rit te maken die eigenlijk gedaan was. Hans Kassier mocht z’n kinderen nog eens wijsmaken dat hij wel degelijk de man is die ’s zondags het recht heeft om de soep uit te scheppen. Koeke, die was zoals gewoon bezig met WWW en den Tiel, wel eerlijk gezegd, weet echt niet waarom hij er die dag niet bij kon zijn.

De rit ging vandaag langs de voetbal. We gingen namelijk kijken naar Maarten. Maarten Demin wel te verstaan want onze Maarten is niet zo bezig met de voetbal. Het grasveld lag ergens in Lubbeek. Dit wou zeggen dat we op weg naar daar onze voorzitter konden trakteren op zijn geliefde prachtafdaling in Pellenberg. ’t Was zelfs in de richting die hij het liefst heeft. Daar aangekomen zagen we tot onze spijt dat de ploeg van Maarten op achterstand stond. Dit kon echt niet zo blijven. Hans greep kordaat in en begon als een gedreven trainer instructies te schreeuwen.

“Lopen... lopen... ja... jaaaa... nu doooooorgaaaaan”. Man, man, iedereen verbaasd over zijn trainerscapaciteiten. Alle aanwezigen perplex, vooral de man die naast ons stond in trainerspak. En kijk, enkele minuten later kwamen ze op gelijke hoogte. Een pracht doelpunt van de kleinste man op het veld. Iedereen gelukkig, vooral de trotse ouders langs het plein. Ook deze had Hans in het oog. Toen we verder wilden rijden dienden we eerst nog dag te zeggen tegen zo’n ouderlijk paar. Hij sprak ze aan met Hilde en Johan. Zij was duidelijk in de wolken dat ze een stevige zoen kreeg van de redder des vaderland, hij met de glimlach en klaar om een grappige babbel te doen met Hans. “Waarom ze stafschoppen nemen na de match?” “Op instructie van den bond na het debacle in Anderlecht.” Was natuurlijk niet helemaal mee, maar na een tijdje konden we echt niet anders dan Hans aan te manen om af te ronden. Tja, schoon vrouwvolk laat hij niet graag achter.

“Langs waar rijden we nu verder gasten?” was zijn vraag. “Wel Hans, langs het werk van de Koeke.” Even verder kan je een mooi binnenbaantje vinden dat ons brengt naar de Gempemolen. Deze keer geen aandacht voor de Vespa’s.

Verdorie, dit doet me denken aan dat andere verslag dat ik nog diende te maken. Ook toen maakten we ongeveer die zelfde rit. Maar in de andere richting. Een rit waar we het rustig aan gingen doen. Hans die de tijd had om te vertellen over Toscane, Hill die klaar was voor de Zee, Tiel die fier vertelde over Sigrid en z’n brommer. Toen hadden we tijd voor een tractatie van de pot. Nu jammer genoeg niet. Toen hadden we nog een fantastisch afdaling in het verschiet in Pellenbergbos en ging onze Hans Kassier krampen tegemoet toen we weer steil naar boven moesten richting Trolieberg.

Nu hadden we de klim te nemen richting Sint-Joris Winge. Een venijnig stukje kasseistrook. Was even doortrappen, eventjes afzien, maar eens boven krijg je daar een prachtig stukje natuur te zien. Vandaar gaat het eigenlijk steeds bergaf. Het terrein van Hill. Het terrein van de echte acrobaat. Weet je, onze voorzitter gaat zelf sneller naar beneden dan ons allen, dit terwijl hij aan ’t bellen is. Weet niet wat het was, maar hij kreeg telefoon om de haverklap. Ene zekere Herman wou dat we absoluut langs kwamen. Dus in Linden linksaf om aldaar de Diestsesteenweg over te steken. Enkele ogenblikken later waren we aangekomen ten huize Herman. Daar kregen we enkele smoothies voor onze neus. Tja, Herman heeft geluk met zo’n knappe dochter. Net haar 12de verjaardag aan het plannen en al in staat om zo’n lekkere dingen te bereiden. Toen we gezellig aan het palaveren waren, werden we plots verrast door een alarmerend bezoekje. De buurvrouw van Herman ‒ meen ze nog ergens te kennen van iets, maar ’k weet niet goed van waar ‒ kwam vragen of we niets verdachts hadden gehoord of gezien die voormiddag. Een beetje verder hadden ze bezoek gekregen van een paar missionarissen. Waren blijkbaar ongevraagd op zoek gegaan naar een paar misbeeldjes en hadden daar het ganse huis voor overhoop gezet. Jammer genoeg hadden Herman, Leen en de kinderen niets gehoord of gezien. Tja, al dat smoothies mixen.

Zo, blij dat ik dit verslag eindelijk heb kunnen neerpennen. Nu klaar om naar de “kind-vriendelijke” viering te gaan. Goed dat de kerk deze nog heeft om wat volk bijeen te krijgen. Want je weet het, hé. Niets is zo plezant als een eerste communicant. Niets is zo plezant om je te bezinnen. Niets is zo plezant om naar een plaats van vertrouwen te gaan. Niets is zo plezant om te vertoeven in een van de wereld vervreemde populatie. Oesje, Kris roept nu echt. “We moeten vertrekken”. Oesje, plots een flinke zoon. “Ik moet m’n kamer nog opruimen, mama. Ik kan nu niet mee hoor”. Allé... ’k vrees dat ik even moet gaan ingrijpen. Ooh ja, voor ik het vergeet. Dat andere verslag, dat van zaterdag 26 juni. Is dat ooit op de blog verschenen?
[nvdBM: Uiteraard: kijk maar eens hier]

Rudi

Onzeneddy ‒ zondag 19 september 2010

Beste Gonzo's, Gonza's,

Ik was werkelijk met verstomming geslagen toen ik gisteren op de 5de Gonzo-night de wisselbeker in handen kreeg van Tiel, ik kon geen woord uitbrengen van blijdschap. Toch hou ik me eraan jullie te danken voor deze gulle attentie voor mijn verjaardag, het was trouwens weer een geslaagd feest! Lang leve Sigrid en Tiel.

Ondertussen heb ik onze wisselbeker een prominente plaats gegeven in ons huis: 

Hij staat voor het keukenraam, vlak naast de voordeur, de weerelementen trotserend, zoals elke echte biker betaamt. Ik zal hem dan ook van tijd tot tijd omdraaien zodat ie langs alle kanten wat verbleekt. Iedereen die bij ons langs zal komen, zal er niet naast kunnen kijken, en zal zich afvragen wat dit kleinood daar doet. Daarom heb ik ook een naam gegeven, zodat ik elke bezoeker de juiste omstandigheden kan meedelen. "Onzeneddy", heb ik hem genoemd, naar ons stichtend voorbeeld, wielerlegende van, niet lang meer, België. Gonzo nummer 9, die ons komt verblijden op onze verjaardag en die weer vertrekt als er alweer een Gonzo jarig is. Tot die tijd verblijft onzeneddy bij de betreffende Gonzo. Welke regelneef is er bij god op dat idee gekomen?? Nou staat ie daar te blinken op ons vensterschap. Neerkijkend op ons intens familiegeluk. Getuige van ons wel en wee. Hij is potverdorie een voyeur! Moest onzeneddy kunnen praten.... Ik vraag me af welke sappige verhalen hij al kan vertellen van huize Herman en van huize Tiel. De verleiding is groot om hem eens aan de tand te voelen... Onzeneddy, het oog van de Gonzo's. Ik zal dus, moest de situatie er om vragen, onzeneddy liefdevol afdekken met een handdoek of hem gewoon meedogenloos de kast inzwieren, tussen de kasseroles.

Maar wees gerust Gonzo's, Gonza's, ik zal deze taak bijzonder ter harte nemen en onzeneddy goed verzorgen. Zelfs aan zijn persoolijke hygiëne zal worden gedacht. Een grondige poetsbeurt, tussen de duvel glazen in de vaatwasser, zal zijn glans zeker ten goede komen. Ik zal hem ook de blogverslagen voorlezen zodat ie toch op de hoogte blijft van onze avonturen. Kortom, onzeneddy zal hier niet meer willen vertrekken, ik zal voorwaar een traan wegpinken als ik hem moet overhandigen aan de volgende jarige, DD.

Nog 89 keer slapen.

Gorpie

Den Tiel is 43 geworden ‒ maandag 6 september 2006

Ziet 'em blinken ...

De wisselbeker natuurlijk!

Den Tiel lijkt wel radioactief en geeft licht als een echte vuurtoren. En blijkbaar kregen sommige Gonzo's het er aardig warm van, getuige hun marcellekes.

BM Jos
(kwam te laat voor de foto, maar was tenminste present bij juf Kim ;-)

Duorit Rudi-Voorzitter ‒ zondag 5 september 2010

Terwijl België op de rand van een echtscheiding staat, lieten Rudi en de Voorzitter het niet aan hun Gonzohart komen. Nieuwe paden werden verkend. Natuurgebied doorkruist. Soms vroegen we de weg en dan zei een onverlaat : “Aan het afgebrand hoerenkot naar links.” Die man wist duidelijk meer …

In de Heikant werd gevraagd naar de familie Natens. Rudi lichtte aan enkele vleesgeworden wegwijzers een tipje van de sluier: “Die Natensen hebben ook ruzie gehad met de familie Merckx uit Meensel-Kiezegem en zijn daar moeten vluchten…” Hoe dan ook bleken we recht op ons doel af te rijden.

Herman gaf immers weer een zoveelste feestje voor zijn 50 jaar zijn. Nu voor de familie uit én in de Heikant. We reden de oprit op van een dure rietendakvilla. Herman houdt zijn feestjes bij zijn broer ‘den doktoor’ en schoonzus ‘tandist’. Blijkbaar kwestie van zeer gewichtig te doen. Een buitenzwembad maakte deel uit van het decor. We werden verwelkomd door een oude bekende: Moemoe!

Achter in de tuin zag de Voorzitter iemand gehurkt tussen de bomen zitten. Was deze bebaarde man gestraft? Verstoppertje aan het spelen? Niet gewenst?

De Gonzo’s stapten erop af. Niets bleek minder waar. Hij waakte over een varken dat zijn leven aan ’t spit zag voorbij draaien.

Aangezien we niet echt familie waren, was het tijd om op te stappen. Op de oprit kregen we nog een levensles van de Voorzitter met mondiale trekken. Ze wisten blijkbaar dat het busje ging komen (zing hardop: busje komt zo (3x)): The world teacher is here.
Wees eerlijk oprecht en onthecht.
Daar is slechts één taal: de taal van de liefde.

Jawatte, volk met boodschap op Hermans feestje.

Met deze gedachten waren we op 30 min. terug in Kessel-Lo. Bij Kris en Rudi werd als vanouds afgesloten. Rudi’s nieuwe tuin werd bewonderd. Gazon binnenkort in aantocht!

Het was wederom een ongekende rit!

VVHL

Tiel kreeg de wind van voren – zondag 29 augustus 2010

10.00 u. Het moment suprème was aangebroken. DD’s nagelnieuwe blauwe fiets luisterend naar de naam GIANT was aangekomen. Gonzo’s Tiel, Herman en de Voorzitter zagen dat het goed was.

Investeren in degelijk materiaal brengt altijd op. Alleen Herman heeft zijn lesje nog niet geleerd. Hij kwam aansjokken met een oude overschilderde koersfiets en een aangepast parkoers. Zijn oude bike was weer in herstelling.

Rudi bleef tegen zijn gewoonte in verdacht lang weg. Hij diende van de pot gerukt te worden want hij had zijn 3000ste mail niet gelezen. Richting Aarschot ging de tocht.

Tiels ouders werden met een bezoekje vereerd. We hadden heen wind in de rug en de tocht passeerde vlug.

Mill en Anita verwelkomden ons. Tiel werd onmiddellijk door zijn moeder aangemaand om de klaarstaande lege glazen terug naar binnen te brengen. Bevel is bevel dat zonder morren door Tiel werd opgevolgd. Slecht ID van Tiel om eigen initiatieven te nemen in mama’s aanwezigheid.

Wat volgde was cola en rum tesamen met verhalen over mooie verre reizen. Herman kreeg de smaak te pakken. Als dat maar goed kwam op de terugweg …

Mama Tiel vertelde over een valpartij van jaren geleden die Tiel echter zelf helemaal vergeten was, want hij was op zijn achterhoofd gevallen wat destijds de nodige inkijk (niets te zien naar verluidt) gaf. Het nochtans zeer zichtbare litteken werd fotografisch vastgelegd.

De achtertuin werd door de Gonzo’s samen met Mill geïnspecteerd op aanleg van éne ring van Aarschot die er eigenlijk al 30 jaar geleden diende te liggen. Ze hebben blijkbaar gewacht tot Tiel het huis uit was.

Het eigendom Tielemans werd afgepaald. (nvdr: en hier dus niet “de eigendom”, voorzitter!: zoek dat maar eens op in de dikke Van Dale)

Kunstwerken van ma Tiel werden door DD danig bewierookt.

Toen we terug aan tafel zaten bleken onze glazen (door kabouters?) opnieuw gevuld te zijn met cola en rum. Herman liet zich helemaal gaan. Rudi diende ondertussen Mill’s GSM te programmeren en maakte pa Tiel hierdoor zeer gelukkig. Hij mocht van Mill wel meer langskomen.

Het was tijd om terug te keren.

Tiel vroeg zijn ouders om het tuintoilet te gebruiken. Mill had geen enkel bezwaar voorzover zijn zoon zijn gevoeg maar deed bij buurvrouw én tante Lucienne en zo (Mill) geschiedde.

Op de terugweg bleek de wind niet onze vriend. Rudi trachtte DD nog met wiel tegen wiel te verschalken en Tiel deed vervolgens hetzelfde bij Rudi. We kwamen in Kessel-Lo aan omstreeks 13.15 uur. Het was een memorabele tocht.

De VVHL

PS v/d BM: Let vooral op de spelling van de voornaam van Tiel senior, die een opvallende gelijkenis vertoont met die van de voorzitter.

Ook al zijn we volwassen, jaloersheid is ons deel! ‒ donderdag 26 augustus 2010

Mijn mooie rode fiets staat bij Tom te herstellen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn prachtige zwarte fiets van stal te halen.

Terwijl de ander Gonzo's, op hun lompe MTB's hun harten extra moesten belasten om mij te kunnen volgen, bonsde menig vrouwenhartje iets sneller bij het zicht op mijn elegant voorbijzoeven. Licht verveeld moest ik steeds wachten op de afgebeulde kompanen. Ondertussen leende ik graag mijn prachtige zwarte fiets voor een korte fotoshoot met enkel aankomende modellen!

Het leven kan mooi zijn.

Ondertussen zwoegden de ander Gonzo's, (VVHL, DD en Kassier), langs Wijgmaal en Wakkerzeel naar Werchter. Daar volgden we de Dijle tot Haacht, en dan langs de 23 en 26 terug naar Wakkerzeel en zo verder tot Blauwput.

Moe (ik iets minder) maar tevreden over de mooie rit, konden we weer eens onder de douche.

Herman