Na het sluiten van de Blauwputfeesttent, gisterenavond, had niemand nog gedacht dat er een Gonzo uit zijn bed zou rollen om op zondagvoormiddag te fietsen.
Toch stonden we om 9.45 u weer te blinken aan de deur van de VVHL.
Hij blonk iets minder, zijn knie deed pijn. Al een hele week, sinds de volleybal. Gisterenavond, tijdens het laatse Black Velvert concert( van onze goede vriend Jakke, maar dit terzijde, het is zo flauw om aan name dropping te doen, dat zou Jakke ook niet fijn vinden) stond de VVHL nochtans vrolijk op de eerste rij te dansen, met in zijn linkerhand een Stella en aan zijn rechterhand een roodharige Keltische schone! Maar vandaag dus pijn aan zijn knie.
Hill zat blijkbaar in het complot, hij deed er alles aan om ons daar weg te houden. Wat is zijn rol in dat spelletje???????? Bij de Gonzo's is zijn rol bijna uitgespeeld. Wij hebben niets tegen gehandicapten. We verdienen er zelfs ons brood mee. Maar een gehandicapte voorzitter? Een mankende man staat misschien goed als VVHL van een schaakclub, maar van een MTBclub?????????? Enfin, veel vraagtekens, één feit waar we zeker van zijn is dat Hill de laatste vier jaar geen enkele rit mankeerde.
Het waren dus vier aarzelende Gonzo's (DD, Gorpie, Rudi en Herman) die voor het eerst zonder voorzitter de baan opmochten.
Er zat niet veel rek op de navelstreng met de voorzitter. Met een houw van zijn zakmes hakte Rudi hem door, achter de hoek van de Verzoeningsstraat. Vrij als vogels vlogen we de onbekende verten tegemoet. De wereld lag aan onze voeten. Geen grens zou ons tegenhouden. Dat kabouterland zouden we innemen! Met Hans en al.
Terwijl Jeroen Meus onze mosselen begon te kuisen trokken we door de abdij van Vlierbeek, langs de Kastaar tot aan Napoleons bed, door het Wingebroek tot Gelrode. Omdat de tijd weer sneller liep dan onze fietsen, crossten we recht door Aarschot naar de Knoet.
Na een kort overleg beslisten we door te rijden tot Langdorp. De klok tikte, ondertussen was Jeroen Meus immers al onze tafel aan het dekken.
We waren snel in Langdorp, maar dat Kabouterland lag verborgen, diep in de bossen van De Gijmel. Zonder de VVHL, die anders snel zou beslissen en ons doortastend de juiste weg zou opsturen, doolden we doelloos in de donkere dennenbossen van die Gijmel. Wie noemt zijn dorp 'Gijmel'? We verloren veel tijd, we leerden wel enkele Gijmelaars kennen die ons echter steeds weer de verkeerde bosweg opstuurden, één Gijmelaarster, wist zelfs zeker dat het links was en rechts, tegelijkertijd! Ze legde het zo hard uit dat ze zelfs Gorpie niet herkende. Vraag dan eens de weg aan een vrouw...
Het bos zat vol mountainbikers die allen wanhopig de uitgang zochten. Bijna lieten we dat Kabouterland waar het was, ondertussen was Jeroen Meus immers al begonnen met onze frieten te bakken, en de terugweg zou nog lang zijn. Gelukkig liep het goed af, dat hoort zo in Kabouterland.
Hans stond ons temidden van een zwerm achttienjarigen op te wachten. Zij zagen er goed uit, maar Hans mankeerde duidelijk nachtrust.
Hoewel we helemaal vanuit Kessel-Lo met de fiets naar haar verjaardagsfeestje kwamen, wou Hanne geen kus van ons, die achttienjarigen van tegenwoordig: schrik van een beslijkte en bezwete man!
Hans gaf ons nog een banaan én de uitleg voor de kortste weg terug. Het was gemakkelijk, zei onze goede vriend Hans: links, links, rechts met de bocht mee, rechts, aan de splitsing links, mee met de spoorweg... Gelukkig was er een man uit Begijnendijk die ons op sleeptouw nam, plots bleken we vlakbij Mill en Anita te zijn. De wonderen zijn de wereld niet uit.
Omdat ondertussen Jeroen Meus al wat zout over onze frieten strooide, crossten we op 30 minuten van Aarschot naar Kessel-Lo. Dat is tegen gemiddeld 30 per uur! Terwijl we gisterenavond...
Ik moet toegeven dat ik steeds weer dacht aan Jeroen Meus met een koksmuts terwijl hij me glunderend een portie mosselen met frieten toeschuift. Zoiets geeft een man vleugels!
Enfin, moe maar tevreden schoven we net op tijd aan tafel bij. Alleen jammer dat Jeroen Meus ons begon te stalken omdat hij absoluut met ons op de foto wou, uiteindelijk gaven we toe, maar alleen maar omdat hij ons twee flessen eerste klas cava gaf.
Vorige week de Gert, deze week de Jeroen, waar gaat dat eindigen.
Herman
Geen opmerkingen:
Een reactie posten