Het begon nochtans mooi, langs de Zavelstraat en Pellenberg naar Lubbeek, over betonbaantjes langs de velden en boomgaarden naar Kiezegem en Meensel. Toch weer even slikken bij het graf van mijn grootouders.
En nog iets meer slikken bij het naastgelegen oorlogskerhof, waar een half dorp onder de zerken ligt. Mottige nazi's.
Genoeg gezeurd over de oorlog, wij crossten vrolijk richting Glabbeek. De VVHL al iets minder vrolijk, maar gelukkig kruisten we het huis van nicht Bernadette. Zijzelf lag te bed met haar gescheurde meniscus. Ze kon onze VVHL dus al heel wat informatie en bangelijke vooruitzichten doorspelen.
Gesterkt door taart en koffie vervolgden we de route. Er zijn geen woorden voor de hardheid van het vervolg van de rit, we gaan er dus ook geen aan vuil maken.
Hoe sneller we traumatische ervaringen uit ons geheugen kunnen wissen, hoe beter.
Dus moe en iets minder tevreden bereikten we na een lange calvarie het warme en veilige nest in Blauwput. Zelden zijn de laatste kilometers zo intens afgeteld.
Voor de archieven: 84-85-67-21-18-23-77-78-71-32-69-68-67-85-84.
Herman
Geen opmerkingen:
Een reactie posten