Gonza Ingrid keek met een bezorgde blik naar ons grasveld. “Het gras moet dringend afgereden worden,” zei ze suggestief vanuit haar zetel, terwijl ze mijn richting uitkeek. “Hoor je het ook?” antwoordde ik. Samen spitsten wij onze oren. “Ik hoor niks,” fluisterde ze. “Jawel,” zei ik “hoor, de Gonzoroep, de voorzitter roept ...” Ik kon me nog net bukken voor een aanvliegend kussen. Luttele minuten later fietste ik voorbij het display op het Artoisplein, 20°C verdorie. Welke zot gaat dan zijn gras afrijden? Dat dacht ik ook!
Rudi en ik kwamen samen als eerste aan bij de voorzitter, we deden de Gonzo handdruk. Oei, het protocol vereist dat we eerst de voorzitter de hand schudden ... en daar was hij juist ... en hij had het gezien ... dedju! Tiel kent het protocol als geen ander, hij deed het eerst met de voorzitter. En daar was Herman, de handen werden geschud, jaja, volgens protocol. Koen weeral wezen werken (www), DD en Kassier stevig de bloemen buiten zettend wegens afwezigheid van hun eega, dus 5 Gonzo's vandaag.
Het weer was super vandaag, het kon me geen bal schelen waartoe de fietstocht ging leiden. Tiel wou zijn mama nog eens bezoeken in Aarschot. Daar konden we allen mee leven. Herman kon al direct uit zijn hoofd een route bedenken die langs Tiels mama leidde, wat een man onze Herman.
En voilà, daar fietsten we, iedereen was in korte broek en met korte mouwtjes, de Gonzo's ten voeten uit. Langs de abdij naar het bed van Napoleon en daar dan terug naar beneden richting Gelrode. Over de Wijngaardberg in Wezemaal en langs het weggetje van de toren, Aarschot binnen. Onderweg hebben we nog verbroederd met collega mountainbikers. Zij waren druk bezig om de tourtocht van zondag 25 april voor te bereiden; overal pijltjes hangen. Tijd voor een babbeltje en een foto kon er steeds van af. Altijd leuk om gelijkgestemde zielen te ontmoeten. We hebben ze zelfs zo ver gekregen om zich langs 2 kanten te laten fotograferen, omdat de zon zogezegd verkeerd stond!
Op de Grote Markt in Aarschot werden we getrakteerd op een Cola light, door Coca Cola zelf! Dankuwel! Ondertussen kon Tiel even checken of zijn mama wel thuis was. Jammer, ze zaten in Dendermonde, dus niet thuis. Geen nood, zei Tiel, ik heb hier nog mijn vriend Jaak wonen. Dus allen daarheen. Langs de weg stond een groenten- en fruitboer. De geur van de overheerlijke aardbeien prikkelden onze neuzen. We gingen meteen in de remmen. Tiel grabbelde € 5 uit zijn zakje, de prijs voor een bakje perfekte aardbeien.
Om toch zeker te zijn van de kwaliteit vroeg Tiel aan de charmante verkoopster of ie eentje mocht proeven. Allez, ja dan. Neemt ie dan toch niet een ander bakje ... Ah ja, want die is voller! Uit plaatsvervangende schaamte hebben de Gonzo's dan toch een aardbei terug gelegd.
100 meter verder was het huis van Jaak. Hij deed open in zijn jogging kledij. Hij was van plan om een toertje te gaan lopen maar vond dat het te warm was. In plaats daarvan had hij zich voor de tv genesteld en de dvd van De Morgen 'Zonde van de zendtijd' opgezet. Nou ja, alles is beter dan gras afrijden! Toch een fijne man, die Jaak. Uit het niets toverde hij zowaar 6 potjes vanille-ijs tevoorschijn! Waarschijnlijk uit zijn diepvries. De aardbeitjes werden gewassen, gesneden en eerlijk verdeeld.
Hmm heerlijk!!! In de tuin werd alles lekker verorberd.
Toen de tijd rijp was om te vertrekken viel ons oog nog op de petanquebaan in Jaak zijn tuin. Nog vlug een spelletje petanque? Waarom bij God niet? Alweer toverde Jaak uit het niets 3 sets petanqueballen tevoorschijn. Waarschijnlijk uit zijn kelder. Jaak legde in een notedop de spelregels uit. 2 ploegen van 3 man, elke ploeg 6 ballen. De ploegen waren direct verdeeld; die van osschot tegen die van leive. Jaak, Tiel en Herman versus Rudi, de voorzitter en mezelve. Het eerste spelletje was voor de osschottenaars. Maar spelletje 2 en spelletje 3 waren onomstotelijk voor de leivenaars, zij vertoonden toch meer balgevoel en alzo werden de osschottenaars vakkundig afgedroogd, en dit op hun eigen terrein. Dat ze niet tegen hun verlies konden, bleek uit hun uitvluchten; “de baan was niet gegritseld”, “te zwaar gegeten”, “bisschop van geluwe stond achter mij”, enzovoort enzovoort.
De ballen werden opgruimd, de drinkbussen gevuld, de pincode van de Visa-kaart telefonisch verspreid, en daarna de fiets terug op richting Kessel-Lo. Langs het pad van de Demer, waar anders steeds een stevige wind staat, daar was nu slechts een briesje. Zodoende zodus op het grootste verzet de kilometers malend. Verder langs Wakkerzeel, Wijgmaalbroek en langs het Dijlepad Kessel-Lo binnen. De voorzitter trakteerde ons nog op een drankje op zijn zonovergoten terras en met Fabienne aan het naaikransje. Er werd geen afscheid genomen, enkel gezegd tot straks bij de meisjeschiro, alwaar de Gonzo's een stevige reputatie te verdedigen hebben als milde weldoeners. Veel frieten, veel drank en vooral veel lotjes van de tombola. Toen Gonza Ingrid en steller dezes die avond naar huis reden viel er plots, ter hoogte van de Vuurkruisenlaan, een bliksemschicht uit de hemel. Tiens, dachten we nog, er is toch geen wolkje aan de lucht? We zullen wel zien welke donderslag er in onze brievenbus zal vallen ...
Stevige gonzogroet
Gorpie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten