Als afsluiter van de Paasvakantie gingen we de ‘blauwe’ rijden in Heverleebos. Ter hoogte van de militaire begraafplaats, bij Don Bosco, reed ik lek en de pech wil dat niemand die dag reparatiemateriaal bij had.
Onzen Tiel had het lumineuze idee Jan, die in de buurt woont, wakker te bellen om het lek vakkundig te dichten. Zelfs een reserve buitenband kwam eraan te pas.
Na een verdienstelijke poging van DD nam Jan resoluut het heft in handen. Hoe zou je zelf zijn, met zo'n onaangekondigde bende Gonzo's op je erf...
En gelijk had hij, want voor hij het wist speelde Tiel al superman in zijn caravan...
Maar eind goed, al goed. Nog even samen op de foto en weg waren we.
Wij waren nog maar net vertrokken of Herman reed op bijna dezelfde plek als ik lek. Nu durfden wij toch niet opnieuw naar Jan te trekken, dus besloot Herman de handdoek in de ring te gooien. ’t Was een echte afvallingskoers, bijna de ‘tien kleine negertjes’. Toen waren wij nog met zes...
Door al dat tijdverlies werd er nu serieus de zweep opgelegd om toch nog tijdig bij Kaatje (die was jarig) aan te komen.
Het ging goed, de meesten onder ons hadden goede benen. In de klim die begon met het beruchte zandpad ging het bij mij zelfs zo goed dat ik nog eens eerst bovenkwam (waar gaan we dat schrijven?).
Uiteindelijk kwamen we zonder verdere kleerscheuren aan bij het huis van Kaatje, alwaar het feestvarken en de rest van de familie Vdv ons met taart en drank stond op te wachten.
Het was alweer een memorabele tocht.
Koeke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten