Gestopt door signaalgevers - zondag 2 mei 2010
Zondag 2 mei, een maandje na mijn vorige verslag. ’t Is te zeggen 14 dagen, want - als ik me niet vergis - was het toen even wachten. Vandaag wou ik het even anders hebben, de wijze woorden van de voorzitter in acht nemende “Kort verslag is oké, maximum 10 regels”.
Goed we beginnen eraan. Aan de start waren Hill, Hans alias DD , Hans alias Kassier, Gorpie, Tiel en ikzelf. De Koeke voelde zich niet goed door teveel www en Herman zat in Verviers met de oud-scouts van Rotselaar-Heikant. Naar verluidt is onze sterkhouder naar daar gefietst. Kwestie van een paar kilometertjes in de benen te hebben voor wat komen gaat.
Ik kwam als eerste toe en bij deze geen problemen om handjes te schudden volgens de Gonzo regels. Dan kwam onzen Tiel. Aangezien hij de voorzitter niet in z’n vizier had, wou hij me eerst de hand geven. Tuurlijk kon ik niet anders dan dit te weigeren wat niet in goede aarde viel. Tja, er zijn grenzen, Tiel. Desalniettemin gaf hij me wijselijk mee dat ik m’n drinkbus niet bij had. Ik terug naar huis om bij m’n weder verschijnen te kunnen vast stellen dat Gorpie en Hans toegekomen waren. Toen ik Gorpie de hand gaf, zei hij “eerst de voorzitter”. Kon hem gerust stellen dat dit al gebeurd was. Nog enkel wachten op den DD en toen die aankwam, zag ik het al in z’n ogen. Rebellie ... rebellie ... en de hand ging naar Gorpie. “Dag voorzitter,” luidde het nadien, maar geen hand. Als dit maar goed komt.
Bovendien waren er blijkbaar enkelen richting Londen geweest. Ten bewijze de ponden die heen en weer vlogen. Niet allen waren op de hoogte van deze escapade. Vreemd.
Maar goed, tijd om te vertrekken want onzen DD moest willes nilles thuis zijn voor vieren. Dit kon ons wel lukken, enfin mits een ingekorte route. Onze voorzitter had deze al in z’n hoofd. De hoeveroute en met behulp van de buienradar had hij tevens het ideale moment gekozen. Op weg via de keien van Korbeek-Lo naar Bierbeek. Ondanks de waarschuwingen die sommigen onder ons hadden meegegeven dat het wel eens lastig zouden kunnen worden vandaag, wegens de escapades van de dag voordien, ging we met z’n allen wel vlotjes naar boven. Tevens lag het tempo strakjes en Bierbeek was dus snel in het vizier. Binnenrijden kon niet zomaar.
Zondag 2 mei, een maandje na mijn vorige verslag. ’t Is te zeggen 14 dagen, want - als ik me niet vergis - was het toen even wachten. Vandaag wou ik het even anders hebben, de wijze woorden van de voorzitter in acht nemende “Kort verslag is oké, maximum 10 regels”.
Goed we beginnen eraan. Aan de start waren Hill, Hans alias DD , Hans alias Kassier, Gorpie, Tiel en ikzelf. De Koeke voelde zich niet goed door teveel www en Herman zat in Verviers met de oud-scouts van Rotselaar-Heikant. Naar verluidt is onze sterkhouder naar daar gefietst. Kwestie van een paar kilometertjes in de benen te hebben voor wat komen gaat.
Ik kwam als eerste toe en bij deze geen problemen om handjes te schudden volgens de Gonzo regels. Dan kwam onzen Tiel. Aangezien hij de voorzitter niet in z’n vizier had, wou hij me eerst de hand geven. Tuurlijk kon ik niet anders dan dit te weigeren wat niet in goede aarde viel. Tja, er zijn grenzen, Tiel. Desalniettemin gaf hij me wijselijk mee dat ik m’n drinkbus niet bij had. Ik terug naar huis om bij m’n weder verschijnen te kunnen vast stellen dat Gorpie en Hans toegekomen waren. Toen ik Gorpie de hand gaf, zei hij “eerst de voorzitter”. Kon hem gerust stellen dat dit al gebeurd was. Nog enkel wachten op den DD en toen die aankwam, zag ik het al in z’n ogen. Rebellie ... rebellie ... en de hand ging naar Gorpie. “Dag voorzitter,” luidde het nadien, maar geen hand. Als dit maar goed komt.
Bovendien waren er blijkbaar enkelen richting Londen geweest. Ten bewijze de ponden die heen en weer vlogen. Niet allen waren op de hoogte van deze escapade. Vreemd.
Maar goed, tijd om te vertrekken want onzen DD moest willes nilles thuis zijn voor vieren. Dit kon ons wel lukken, enfin mits een ingekorte route. Onze voorzitter had deze al in z’n hoofd. De hoeveroute en met behulp van de buienradar had hij tevens het ideale moment gekozen. Op weg via de keien van Korbeek-Lo naar Bierbeek. Ondanks de waarschuwingen die sommigen onder ons hadden meegegeven dat het wel eens lastig zouden kunnen worden vandaag, wegens de escapades van de dag voordien, ging we met z’n allen wel vlotjes naar boven. Tevens lag het tempo strakjes en Bierbeek was dus snel in het vizier. Binnenrijden kon niet zomaar.
We werden tegengehouden door onze Belgische signaalgevers. Je weet wel, die mensen die elke zondag klaar staan om alles veilig te laten verlopen. ’t Is wel even opletten als ze de baan vrijgeven. Dan breekt de hel een beetje los. Al die ouders die hun jonge snaak voor een zoveelste keer willen zien doorkomen vertrekken als zot. Hans vroeg zich terecht af of hier nog geen doden waren gevallen.
In plaats van rechts ging het nu links omhoog, dadelijk naar de watertoren. Hans had zich op kop gezet en ging goed door met Tiel in het wiel. Ik volgde in hun spoor tot Tiel aanmaande om hem voorbij te gaan. Bon, deden we dat, maar bleven in het wiel hangen van Hans tot die aangaf “amaai, dat blijft hier omhoog gaan”. Hebben we even overgenomen. DD gaf dit bij het bovenkomen perfect aan. “parcourskennis is heel belangrijk”. Dat gaat wat geven in de bloesemtocht. Maar boven wacht de beloning. Elke meter die je naar boven gestampt hebt, krijg je nu naar beneden cadeau.
Halverwege werden we wel weer tegengehouden. Inderdaad, door de signaalgevers. Na het aanschouwen van de tweede doortocht verder richting Korbeek-Lo. Je hebt nog een paar leuke stukjes en hier en daar goed doortrekken. Dan kwamen we ter hoogte van het dorpscafé en werden we aangemoedigd door een grote menigte. Den DD zat op kop, ik in z’n wiel en we zagen de junioren eindstreep. Plots een zucht. Onze Gorpie als een raket naar voor om de overwinning op te eisen. Man, man, ... die was niet te houden. Na deze prachtoverwinning wij verder richting Hans. Hadden namelijk het aanbod gekregen om onze fietsen daar proper te maken. Den DD ging dadelijk verder en geloof me, klokslag vier uur was die thuis. Wij nog even nagenieten ten huize Hans waar we met open armen werden ontvangen. De suikers en de Jules De Strooper-koeken werden uit de kast gehaald. De Gonzo’s waren verheugd en dankbaar. Het was weer een leuke tocht ...van 27 km.
Rudi
In plaats van rechts ging het nu links omhoog, dadelijk naar de watertoren. Hans had zich op kop gezet en ging goed door met Tiel in het wiel. Ik volgde in hun spoor tot Tiel aanmaande om hem voorbij te gaan. Bon, deden we dat, maar bleven in het wiel hangen van Hans tot die aangaf “amaai, dat blijft hier omhoog gaan”. Hebben we even overgenomen. DD gaf dit bij het bovenkomen perfect aan. “parcourskennis is heel belangrijk”. Dat gaat wat geven in de bloesemtocht. Maar boven wacht de beloning. Elke meter die je naar boven gestampt hebt, krijg je nu naar beneden cadeau.
Halverwege werden we wel weer tegengehouden. Inderdaad, door de signaalgevers. Na het aanschouwen van de tweede doortocht verder richting Korbeek-Lo. Je hebt nog een paar leuke stukjes en hier en daar goed doortrekken. Dan kwamen we ter hoogte van het dorpscafé en werden we aangemoedigd door een grote menigte. Den DD zat op kop, ik in z’n wiel en we zagen de junioren eindstreep. Plots een zucht. Onze Gorpie als een raket naar voor om de overwinning op te eisen. Man, man, ... die was niet te houden. Na deze prachtoverwinning wij verder richting Hans. Hadden namelijk het aanbod gekregen om onze fietsen daar proper te maken. Den DD ging dadelijk verder en geloof me, klokslag vier uur was die thuis. Wij nog even nagenieten ten huize Hans waar we met open armen werden ontvangen. De suikers en de Jules De Strooper-koeken werden uit de kast gehaald. De Gonzo’s waren verheugd en dankbaar. Het was weer een leuke tocht ...van 27 km.
Rudi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten