Verslag van de Duo-Gonzotocht - Pinkstermaandag 24 mei 2010

Het regende niet, maar wel afzeggingen.
Kassier sprong eruit. Hij had nog zadelpijn van de Bloesemtocht 1 week geleden.
Tiel wou wel maar kon niet. Verleden week was het bijna omgekeerd.
DD was naar zee om schoon wijven te bekijken op het strand.
Gorpie trok zich terug in zijn werkhuis.
Herman en de Koeke moesten www-en. Zij trekken dubbele pree.

Het is not done te denken dat Gonzo’s dan niet uitrijden.
Rudi en ondergetekende bliezen verzamelen om 15.00 uur.

Op het menu stond een bostocht om maximum te profiteren van de schaduw in de verzengende hitte (25°). Rudi opperde de rode nog nooit gedane tocht die we wel nog moesten bekijken op het bord aan de sporthal van Heverlee.

Eerst langs Kaatje om nog wat koek en snoep te brengen voor onder den blok. Kusje van de papa en dan naar dat bord, maar alras bleek dat de rode tocht een te ver mijn bed show was.

We schakelden over naar de groene in combinatie met de blauwe tocht dus langs de Kluis, Zwarte Weduwe en Death Valley: 38 km.

Rudi bleef ganse tijd opvallend 1 wiel achter de VVHL zichtbaar uit respect voor het hersteld gezag. Er werd flink doorgereden, gepraat en niet gestopt. Na twee uur waren we terug aan de Abdij van ’t Park. Stipt 16.00 uur (gaf abdijklok aan) + 1 uur (verificatie van Rudi op GSM) = 17.00 uur.

Huize Vandevelde werd aangedaan. Kris schuifde [Foei, voorzitter! Hou de sterke werkwoorden in ere! 'schoof' dus] ons cola en Bru voor [en eigenlijk bedoel je waarschijnlijk ‘schotelde’].

Rudi wou de Voorzitter nog met een zaak opzadelen, maar diende eerst zijn administratie op orde te zetten. Deze bleek een puinhoop te zijn, doch wonderwel kwam het document boven drijven. Onverstoord bleef Rudi echter in die hoop grabbelen zodat de Voorzitter het moment rijp achtte om huiswaarts te vertrekken. Het was een fijne zware warme tocht.

Gonzogroet van de Voorzitter

De vervloekte rit – zondag 18 april 2010

Als afsluiter van de Paasvakantie gingen we de ‘blauwe’ rijden in Heverleebos. Ter hoogte van de militaire begraafplaats, bij Don Bosco, reed ik lek en de pech wil dat niemand die dag reparatiemateriaal bij had.
Onzen Tiel had het lumineuze idee Jan, die in de buurt woont, wakker te bellen om het lek vakkundig te dichten. Zelfs een reserve buitenband kwam eraan te pas.

Na een verdienstelijke poging van DD nam Jan resoluut het heft in handen. Hoe zou je zelf zijn, met zo'n onaangekondigde bende Gonzo's op je erf...

En gelijk had hij, want voor hij het wist speelde Tiel al superman in zijn caravan...

Maar eind goed, al goed. Nog even samen op de foto en weg waren we.

Wij waren nog maar net vertrokken of Herman reed op bijna dezelfde plek als ik lek. Nu durfden wij toch niet opnieuw naar Jan te trekken, dus besloot Herman de handdoek in de ring te gooien. ’t Was een echte afvallingskoers, bijna de ‘tien kleine negertjes’. Toen waren wij nog met zes...
Door al dat tijdverlies werd er nu serieus de zweep opgelegd om toch nog tijdig bij Kaatje (die was jarig) aan te komen.
Het ging goed, de meesten onder ons hadden goede benen. In de klim die begon met het beruchte zandpad ging het bij mij zelfs zo goed dat ik nog eens eerst bovenkwam (waar gaan we dat schrijven?).
Uiteindelijk kwamen we zonder verdere kleerscheuren aan bij het huis van Kaatje, alwaar het feestvarken en de rest van de familie Vdv ons met taart en drank stond op te wachten.
Het was alweer een memorabele tocht.

Koeke

Een zwaar gehavende pre-communie-rit – vrijdag 7 mei 2010

Omdat het heilig heilig zondag communiefeesten zijn [zie foto hieronder], werd de rit op verzoek van Gonza Kris verplaatst naar vrijdag.

Rudi moest dus sowieso komen en liet zijn vrijdagavondvoetbal voor wat het is.
Ook DD kon dit wel smaken met kerkgangers in zijn rangen alhoewel dat hij tegenwoordig beter toch wat argwaan aan de dag kan leggen.
Kassier heeft heksentoeren moeten uithalen en fileleed doorstaan om er te geraken.
Koeke werd opgebeld en bleek aan het ww… te zijn.
Gorpie stuurde zijn kat.
Herman had geldig afgemeld.
Tiel moest piano spelen. Ik dacht dat hij thuis al de eerste viool speelde.

Dus met 4 Gonzo’s de hort op. De rit ging richting (niet in) Bertembos, Korbeek-Dijle en via natuur natuur terug huiswaarts. De benen dienden getest voor de belangrijke Bloesemtocht van toekomende zondag. De Voorzitter zag dat het goed zat.

De rit werd wel ontsierd door een valpartij van de Voorzitter.
Hij draagt hier de zichtbare gevolgen van.

De fietsen werden ten huize Kassier schoongemaakt. Frisdrank werd de Gonzo’s toegeschoven.

In het naar huis rijden had Rudi nog een opstootje met een voorbijrijdende fietser. Rudi had de brave man niet gezien met licht contact tot gevolg. Woorden die Rudi nooit in zijn mond zou durven nemen als ‘gdvdmm’ werden naar lieve lust uitgebraakt door deze onverlaat. Desalniettemin en reflexmatig bood Rudi zijn excuses aan maar onmiddellijk daar achteraan pareerde hij met de wijze woorden : ‘ge reed wel door het rood hé’. [nvdr: Waar zijn die seingevers als je ze nodig hebt?]
Dit ontaardde in een ongebreidelde woordenwisseling die nog enkele tientallen meters heeft geduurd.
De man ging over de rooie en de Voorzitter dacht aan represailles. Bij het verder naar huis rijden werd meermaals omgekeken. Gelukkig bleef het rustig.

Jongens, een gezegende Gonzogroet van de Voorzitter wordt jullie deel.

Gestopt door signaalgevers - zondag 2 mei 2010

Zondag 2 mei, een maandje na mijn vorige verslag. ’t Is te zeggen 14 dagen, want - als ik me niet vergis - was het toen even wachten. Vandaag wou ik het even anders hebben, de wijze woorden van de voorzitter in acht nemende “Kort verslag is oké, maximum 10 regels”.

Goed we beginnen eraan. Aan de start waren Hill, Hans alias DD , Hans alias Kassier, Gorpie, Tiel en ikzelf. De Koeke voelde zich niet goed door teveel www en Herman zat in Verviers met de oud-scouts van Rotselaar-Heikant. Naar verluidt is onze sterkhouder naar daar gefietst. Kwestie van een paar kilometertjes in de benen te hebben voor wat komen gaat.

Ik kwam als eerste toe en bij deze geen problemen om handjes te schudden volgens de Gonzo regels. Dan kwam onzen Tiel. Aangezien hij de voorzitter niet in z’n vizier had, wou hij me eerst de hand geven. Tuurlijk kon ik niet anders dan dit te weigeren wat niet in goede aarde viel. Tja, er zijn grenzen, Tiel. Desalniettemin gaf hij me wijselijk mee dat ik m’n drinkbus niet bij had. Ik terug naar huis om bij m’n weder verschijnen te kunnen vast stellen dat Gorpie en Hans toegekomen waren. Toen ik Gorpie de hand gaf, zei hij “eerst de voorzitter”. Kon hem gerust stellen dat dit al gebeurd was. Nog enkel wachten op den DD en toen die aankwam, zag ik het al in z’n ogen. Rebellie ... rebellie ... en de hand ging naar Gorpie. “Dag voorzitter,” luidde het nadien, maar geen hand. Als dit maar goed komt.

Bovendien waren er blijkbaar enkelen richting Londen geweest. Ten bewijze de ponden die heen en weer vlogen. Niet allen waren op de hoogte van deze escapade. Vreemd.

Maar goed, tijd om te vertrekken want onzen DD moest willes nilles thuis zijn voor vieren. Dit kon ons wel lukken, enfin mits een ingekorte route. Onze voorzitter had deze al in z’n hoofd. De hoeveroute en met behulp van de buienradar had hij tevens het ideale moment gekozen. Op weg via de keien van Korbeek-Lo naar Bierbeek. Ondanks de waarschuwingen die sommigen onder ons hadden meegegeven dat het wel eens lastig zouden kunnen worden vandaag, wegens de escapades van de dag voordien, ging we met z’n allen wel vlotjes naar boven. Tevens lag het tempo strakjes en Bierbeek was dus snel in het vizier. Binnenrijden kon niet zomaar.

We werden tegengehouden door onze Belgische signaalgevers. Je weet wel, die mensen die elke zondag klaar staan om alles veilig te laten verlopen. ’t Is wel even opletten als ze de baan vrijgeven. Dan breekt de hel een beetje los. Al die ouders die hun jonge snaak voor een zoveelste keer willen zien doorkomen vertrekken als zot. Hans vroeg zich terecht af of hier nog geen doden waren gevallen.

In plaats van rechts ging het nu links omhoog, dadelijk naar de watertoren. Hans had zich op kop gezet en ging goed door met Tiel in het wiel. Ik volgde in hun spoor tot Tiel aanmaande om hem voorbij te gaan. Bon, deden we dat, maar bleven in het wiel hangen van Hans tot die aangaf “amaai, dat blijft hier omhoog gaan”. Hebben we even overgenomen. DD gaf dit bij het bovenkomen perfect aan. “parcourskennis is heel belangrijk”. Dat gaat wat geven in de bloesemtocht. Maar boven wacht de beloning. Elke meter die je naar boven gestampt hebt, krijg je nu naar beneden cadeau.

Halverwege werden we wel weer tegengehouden. Inderdaad, door de signaalgevers. Na het aanschouwen van de tweede doortocht verder richting Korbeek-Lo. Je hebt nog een paar leuke stukjes en hier en daar goed doortrekken. Dan kwamen we ter hoogte van het dorpscafé en werden we aangemoedigd door een grote menigte. Den DD zat op kop, ik in z’n wiel en we zagen de junioren eindstreep. Plots een zucht. Onze Gorpie als een raket naar voor om de overwinning op te eisen. Man, man, ... die was niet te houden. Na deze prachtoverwinning wij verder richting Hans. Hadden namelijk het aanbod gekregen om onze fietsen daar proper te maken. Den DD ging dadelijk verder en geloof me, klokslag vier uur was die thuis. Wij nog even nagenieten ten huize Hans waar we met open armen werden ontvangen. De suikers en de Jules De Strooper-koeken werden uit de kast gehaald. De Gonzo’s waren verheugd en dankbaar. Het was weer een leuke tocht ...van 27 km.

Rudi

Zon, aardbeien en petanque - zaterdag 24 april

Gonza Ingrid keek met een bezorgde blik naar ons grasveld. “Het gras moet dringend afgereden worden,” zei ze suggestief vanuit haar zetel, terwijl ze mijn richting uitkeek. “Hoor je het ook?” antwoordde ik. Samen spitsten wij onze oren. “Ik hoor niks,” fluisterde ze. “Jawel,” zei ik “hoor, de Gonzoroep, de voorzitter roept ...” Ik kon me nog net bukken voor een aanvliegend kussen. Luttele minuten later fietste ik voorbij het display op het Artoisplein, 20°C verdorie. Welke zot gaat dan zijn gras afrijden? Dat dacht ik ook!

Rudi en ik kwamen samen als eerste aan bij de voorzitter, we deden de Gonzo handdruk. Oei, het protocol vereist dat we eerst de voorzitter de hand schudden ... en daar was hij juist ... en hij had het gezien ... dedju! Tiel kent het protocol als geen ander, hij deed het eerst met de voorzitter. En daar was Herman, de handen werden geschud, jaja, volgens protocol. Koen weeral wezen werken (www), DD en Kassier stevig de bloemen buiten zettend wegens afwezigheid van hun eega, dus 5 Gonzo's vandaag.

Het weer was super vandaag, het kon me geen bal schelen waartoe de fietstocht ging leiden. Tiel wou zijn mama nog eens bezoeken in Aarschot. Daar konden we allen mee leven. Herman kon al direct uit zijn hoofd een route bedenken die langs Tiels mama leidde, wat een man onze Herman.

En voilà, daar fietsten we, iedereen was in korte broek en met korte mouwtjes, de Gonzo's ten voeten uit. Langs de abdij naar het bed van Napoleon en daar dan terug naar beneden richting Gelrode. Over de Wijngaardberg in Wezemaal en langs het weggetje van de toren, Aarschot binnen. Onderweg hebben we nog verbroederd met collega mountainbikers. Zij waren druk bezig om de tourtocht van zondag 25 april voor te bereiden; overal pijltjes hangen. Tijd voor een babbeltje en een foto kon er steeds van af. Altijd leuk om gelijkgestemde zielen te ontmoeten. We hebben ze zelfs zo ver gekregen om zich langs 2 kanten te laten fotograferen, omdat de zon zogezegd verkeerd stond!

Op de Grote Markt in Aarschot werden we getrakteerd op een Cola light, door Coca Cola zelf! Dankuwel! Ondertussen kon Tiel even checken of zijn mama wel thuis was. Jammer, ze zaten in Dendermonde, dus niet thuis. Geen nood, zei Tiel, ik heb hier nog mijn vriend Jaak wonen. Dus allen daarheen. Langs de weg stond een groenten- en fruitboer. De geur van de overheerlijke aardbeien prikkelden onze neuzen. We gingen meteen in de remmen. Tiel grabbelde € 5 uit zijn zakje, de prijs voor een bakje perfekte aardbeien.

Om toch zeker te zijn van de kwaliteit vroeg Tiel aan de charmante verkoopster of ie eentje mocht proeven. Allez, ja dan. Neemt ie dan toch niet een ander bakje ... Ah ja, want die is voller! Uit plaatsvervangende schaamte hebben de Gonzo's dan toch een aardbei terug gelegd.

100 meter verder was het huis van Jaak. Hij deed open in zijn jogging kledij. Hij was van plan om een toertje te gaan lopen maar vond dat het te warm was. In plaats daarvan had hij zich voor de tv genesteld en de dvd van De Morgen 'Zonde van de zendtijd' opgezet. Nou ja, alles is beter dan gras afrijden! Toch een fijne man, die Jaak. Uit het niets toverde hij zowaar 6 potjes vanille-ijs tevoorschijn! Waarschijnlijk uit zijn diepvries. De aardbeitjes werden gewassen, gesneden en eerlijk verdeeld.

Hmm heerlijk!!! In de tuin werd alles lekker verorberd.

Toen de tijd rijp was om te vertrekken viel ons oog nog op de petanquebaan in Jaak zijn tuin. Nog vlug een spelletje petanque? Waarom bij God niet? Alweer toverde Jaak uit het niets 3 sets petanqueballen tevoorschijn. Waarschijnlijk uit zijn kelder. Jaak legde in een notedop de spelregels uit. 2 ploegen van 3 man, elke ploeg 6 ballen. De ploegen waren direct verdeeld; die van osschot tegen die van leive. Jaak, Tiel en Herman versus Rudi, de voorzitter en mezelve. Het eerste spelletje was voor de osschottenaars. Maar spelletje 2 en spelletje 3 waren onomstotelijk voor de leivenaars, zij vertoonden toch meer balgevoel en alzo werden de osschottenaars vakkundig afgedroogd, en dit op hun eigen terrein. Dat ze niet tegen hun verlies konden, bleek uit hun uitvluchten; “de baan was niet gegritseld”, “te zwaar gegeten”, “bisschop van geluwe stond achter mij”, enzovoort enzovoort.

De ballen werden opgruimd, de drinkbussen gevuld, de pincode van de Visa-kaart telefonisch verspreid, en daarna de fiets terug op richting Kessel-Lo. Langs het pad van de Demer, waar anders steeds een stevige wind staat, daar was nu slechts een briesje. Zodoende zodus op het grootste verzet de kilometers malend. Verder langs Wakkerzeel, Wijgmaalbroek en langs het Dijlepad Kessel-Lo binnen. De voorzitter trakteerde ons nog op een drankje op zijn zonovergoten terras en met Fabienne aan het naaikransje. Er werd geen afscheid genomen, enkel gezegd tot straks bij de meisjeschiro, alwaar de Gonzo's een stevige reputatie te verdedigen hebben als milde weldoeners. Veel frieten, veel drank en vooral veel lotjes van de tombola. Toen Gonza Ingrid en steller dezes die avond naar huis reden viel er plots, ter hoogte van de Vuurkruisenlaan, een bliksemschicht uit de hemel. Tiens, dachten we nog, er is toch geen wolkje aan de lucht? We zullen wel zien welke donderslag er in onze brievenbus zal vallen ...

Stevige gonzogroet
Gorpie