Gonzo's jammer van Brusselrit - zondag 21 februari 2010
Herman had een mooie tocht naar Brussel voorbereid, maar de voorzitter veranderde hardvochtig de plannen. Er zou te veel wind staan voor zo'n kale tocht. Dat zinde hem niet.
Herman, als trouwe adjudant van de voorzitter, stelde snel een alternatieve tocht voor, door het bos naar Aarschot. Zo zou onze voorzitter geen last hebben van de kille wind, maar wel van iets anders ...
Het begon mooi. Langs de abdij van Vlierbeek, naar het bed van Napoleon en zo de technisch sterke afdaling tot bij Sarah. Die was wel slecht aanspreekbaar, als we nog eens een architect nodig hebben zal het zeker die Sarah niet zijn.
We doken de bossen naar Wezemaal in, langs de negen kraters, en daar ergens liep het mis. Gids Herman, nochtans met een scoutsverleden, miste een afslag van de Winge en zo fietsten we hopeloos verloren in de moerassen tussen Wezemaal en Kortrijk-Dutsel. Even zagen we nog twee herten lopen, maar daarna zorgde het gevloek en getier van de voorzitter voor een diervrije tocht. Naast wind is modder ook iets waar de voorzitter het erg moeilijk mee heeft.
Ook Koen had het zwaar, maar dat had meer te maken met overdreven alcohol- en nicotinemisbruik, de avond voordien. Feestjes met de collega's van Veronique kunnen akelige gevolgen hebben.
De foto's van zijn knie, die hij morgen op radiologie zal moeten laten nemen, volgen later.
Terwijl DD en de voorzitter beraadslagen of we de heli zouden bellen, geniet de mooie rode nog even van het landschap.
Gelukkig stelde Rudy toen voor om na de rit een taart te eten. Hij en Kris zijn al 12 jaar een koppel. Dat diende te worden geconsumeerd, met taart. Met een stuk taart voor ogen, konden de voorzitter en Koen weer verder.
We beslisten snel om Aarschot te laten voor wat het is: een stad zonder goede patisserie. We crossten langs Pellenberg naar de moeder aller bakkers: Moureau. Die heet nu wel Verstraeten, maar dat heeft geen belang.
Eerst spoten we bij Herman nog even de fietsen proper.
Met blinkende mountainbikes paradeerden we door Kessel-Lo's winkel- en Gemeentestraat. We trotseerden de bewonderende blikken met gepaste bescheidenheid. Bij Moureau werden we vriendelijk ontvangen, tot ... Rudi begon te twijfelen. Zou het chocoladetaart worden, of de pruimentaart, of een combinatie van pruimen en abrikoos, of die bosvruchten met aarbei, ... Het enorme aanbod maakte de keuze zeer moeilijk.
Gelukkig hielp de voorzitter Rudi bij het lastige beslissingsproces.
Uiteindelijk viel de beslissing op de grote pruimentaart én de kleine abrikozen.
Echter ... eenmaal ingepakt werden de plannen toch nog maar eens gewijzigd! Het werd:
Rudi verdiende daarmee een dikke kus:
Eigenlijk verdienden we allemaal een kus, maar Kris moest plots dringend Sterre afhalen op de Chiro ...
Jammer.
We hadden toch allemaal mee de taart gekozen ...en vastgezeten in de modder.
Herman
Herman had een mooie tocht naar Brussel voorbereid, maar de voorzitter veranderde hardvochtig de plannen. Er zou te veel wind staan voor zo'n kale tocht. Dat zinde hem niet.
Herman, als trouwe adjudant van de voorzitter, stelde snel een alternatieve tocht voor, door het bos naar Aarschot. Zo zou onze voorzitter geen last hebben van de kille wind, maar wel van iets anders ...
Het begon mooi. Langs de abdij van Vlierbeek, naar het bed van Napoleon en zo de technisch sterke afdaling tot bij Sarah. Die was wel slecht aanspreekbaar, als we nog eens een architect nodig hebben zal het zeker die Sarah niet zijn.
We doken de bossen naar Wezemaal in, langs de negen kraters, en daar ergens liep het mis. Gids Herman, nochtans met een scoutsverleden, miste een afslag van de Winge en zo fietsten we hopeloos verloren in de moerassen tussen Wezemaal en Kortrijk-Dutsel. Even zagen we nog twee herten lopen, maar daarna zorgde het gevloek en getier van de voorzitter voor een diervrije tocht. Naast wind is modder ook iets waar de voorzitter het erg moeilijk mee heeft.
Ook Koen had het zwaar, maar dat had meer te maken met overdreven alcohol- en nicotinemisbruik, de avond voordien. Feestjes met de collega's van Veronique kunnen akelige gevolgen hebben.
De foto's van zijn knie, die hij morgen op radiologie zal moeten laten nemen, volgen later.Terwijl DD en de voorzitter beraadslagen of we de heli zouden bellen, geniet de mooie rode nog even van het landschap.
Gelukkig stelde Rudy toen voor om na de rit een taart te eten. Hij en Kris zijn al 12 jaar een koppel. Dat diende te worden geconsumeerd, met taart. Met een stuk taart voor ogen, konden de voorzitter en Koen weer verder.We beslisten snel om Aarschot te laten voor wat het is: een stad zonder goede patisserie. We crossten langs Pellenberg naar de moeder aller bakkers: Moureau. Die heet nu wel Verstraeten, maar dat heeft geen belang.
Eerst spoten we bij Herman nog even de fietsen proper.
Met blinkende mountainbikes paradeerden we door Kessel-Lo's winkel- en Gemeentestraat. We trotseerden de bewonderende blikken met gepaste bescheidenheid. Bij Moureau werden we vriendelijk ontvangen, tot ... Rudi begon te twijfelen. Zou het chocoladetaart worden, of de pruimentaart, of een combinatie van pruimen en abrikoos, of die bosvruchten met aarbei, ... Het enorme aanbod maakte de keuze zeer moeilijk.Gelukkig hielp de voorzitter Rudi bij het lastige beslissingsproces.Uiteindelijk viel de beslissing op de grote pruimentaart én de kleine abrikozen.Echter ... eenmaal ingepakt werden de plannen toch nog maar eens gewijzigd! Het werd:Rudi verdiende daarmee een dikke kus:Eigenlijk verdienden we allemaal een kus, maar Kris moest plots dringend Sterre afhalen op de Chiro ...Jammer.
We hadden toch allemaal mee de taart gekozen ...en vastgezeten in de modder.
Herman
Geen opmerkingen:
Een reactie posten