Het slijm kruipt waar het niet "ganen" kan - zaterdag 27 februari 2010

Waren er gloeiend bij: DD, Rudi en de Voorzitter.
Geldig afgemeld: Koeke wegens www. Herman wegens begrafenis.
Problematisch daarentegen:
Tiel op zoek naar nieuwe fiets. (Er werd hem duidelijk gemaakt dat dit niet te lang mag aanslepen.)
Gorpie die naar containerpark moest om rommel te storten (door de Voorzitter gecatalogeerd als ‘rommelexcuus’).

Op het programma: de Hoeveroute – 40 km. Het weer zat mee. De benen ook. Het tempo strak.

Ik dacht eventjes dat ik met vrouwen op tocht was.
Immers maakte Rudi zowaar DD het hof, bewierookte hem, zijn functie, zijn bedrijf Colruyt, …dat het een lieve lust was!
Rudi was natuurlijk in het besef dat DD daar ontvankelijk voor was n.a.v. de crisis bij Carrefour en groeipotenties onder het motto ‘De één zijn dood is de ander zijn brood’!
De Voorzitter greep in wanneer ook DD Rudi met allerlei complimenten begon te overladen.

Slijm slijm slijm.

Na de leuke tocht heeft Rudi als een bezetene de fiets van de Voorzitter schoongemaakt.
De aandachtige lezer zal dit allemaal ook wel kwijl en slijm vinden ware het niet dat Rudi dit zelf had voorgesteld als betaling in natura voor wat juridisch advies aangaande de nieuwe huisvesting van dochter Kaatje.

Dat die wasbeurt zoveel tijd in beslag zou nemen (naar schatting 40 min.), hadden we zelfs in onze slijmdromen niet kunnen denken. We kregen er zelfs koud van.
Tussen de grote schoonmaak kregen we van Rudi nog wat (oude) koek en limo voorgeschoteld. Kris greep dan ook in.

’s Avonds werd een mogelijk nieuwe Gonzo (tijdens chirospaghetti en -soep en omgesmeten wijnflessen waarvan Leen slachtoffer werd) aan een examen onderworpen maar betrokkene (niet letterlijk begrijpen a.u.b.) bleek zich goed te hebben geprepareerd zowel in doen als laten.

DD steekt hier zeker voor iets tussen, nu hij de Voorzitter opvallend aanporde tot afronding over te gaan. Maar van Die Directeur geen eieren. Zo snel wordt men natuurlijk niet Gonzo! Voorwaarden werden gesteld, het kader geschapen. Van zijn (betrokkene) schrijfkunst zullen we binnenkort mogen proeven.

Wordt zeker vervolgd.

De Voorzitter

Gonzo's jammer van Brusselrit - zondag 21 februari 2010

Herman had een mooie tocht naar Brussel voorbereid, maar de voorzitter veranderde hardvochtig de plannen. Er zou te veel wind staan voor zo'n kale tocht. Dat zinde hem niet.
Herman, als trouwe adjudant van de voorzitter, stelde snel een alternatieve tocht voor, door het bos naar Aarschot. Zo zou onze voorzitter geen last hebben van de kille wind, maar wel van iets anders ...

Het begon mooi. Langs de abdij van Vlierbeek, naar het bed van Napoleon en zo de technisch sterke afdaling tot bij Sarah. Die was wel slecht aanspreekbaar, als we nog eens een architect nodig hebben zal het zeker die Sarah niet zijn.

We doken de bossen naar Wezemaal in, langs de negen kraters, en daar ergens liep het mis. Gids Herman, nochtans met een scoutsverleden, miste een afslag van de Winge en zo fietsten we hopeloos verloren in de moerassen tussen Wezemaal en Kortrijk-Dutsel. Even zagen we nog twee herten lopen, maar daarna zorgde het gevloek en getier van de voorzitter voor een diervrije tocht. Naast wind is modder ook iets waar de voorzitter het erg moeilijk mee heeft.

Ook Koen had het zwaar, maar dat had meer te maken met overdreven alcohol- en nicotinemisbruik, de avond voordien. Feestjes met de collega's van Veronique kunnen akelige gevolgen hebben.

De foto's van zijn knie, die hij morgen op radiologie zal moeten laten nemen, volgen later.

Terwijl DD en de voorzitter beraadslagen of we de heli zouden bellen, geniet de mooie rode nog even van het landschap.

Gelukkig stelde Rudy toen voor om na de rit een taart te eten. Hij en Kris zijn al 12 jaar een koppel. Dat diende te worden geconsumeerd, met taart. Met een stuk taart voor ogen, konden de voorzitter en Koen weer verder.

We beslisten snel om Aarschot te laten voor wat het is: een stad zonder goede patisserie. We crossten langs Pellenberg naar de moeder aller bakkers: Moureau. Die heet nu wel Verstraeten, maar dat heeft geen belang.

Eerst spoten we bij Herman nog even de fietsen proper.

Met blinkende mountainbikes paradeerden we door Kessel-Lo's winkel- en Gemeentestraat. We trotseerden de bewonderende blikken met gepaste bescheidenheid. Bij Moureau werden we vriendelijk ontvangen, tot ... Rudi begon te twijfelen. Zou het chocoladetaart worden, of de pruimentaart, of een combinatie van pruimen en abrikoos, of die bosvruchten met aarbei, ... Het enorme aanbod maakte de keuze zeer moeilijk.

Gelukkig hielp de voorzitter Rudi bij het lastige beslissingsproces.

Uiteindelijk viel de beslissing op de grote pruimentaart én de kleine abrikozen.

Echter ... eenmaal ingepakt werden de plannen toch nog maar eens gewijzigd! Het werd:

Rudi verdiende daarmee een dikke kus:

Eigenlijk verdienden we allemaal een kus, maar Kris moest plots dringend Sterre afhalen op de Chiro ...

Jammer.

We hadden toch allemaal mee de taart gekozen ...en vastgezeten in de modder.

Herman

Gonzo’s opgepakt - zaterdag 13 februari 2010

Vandaag, zondagvoormiddag 21 februari 2010. Voor mij in ieder geval een heel speciale dag. Zij die me kennen weten wel waarom. Zit te luisteren naar ‘the day brings’, tal van gedachten door het kopke, je weet wel, dat van van alles en nog wat, tot plots. Verdorie, dien dat verslag van vorige week nog in elkaar te knutselen. Snel die PC naar boven halen wel met de geruststellende gedachte dat de voorzitter me heeft meegegeven het kort en bondig te houden. Tien regels, niet meer.

Als ik het me nog goed herinner (“her” “inneren” is dat niet zo een beetje opnieuw beleven ;-)) gingen we de groene tocht doen. Het lag er nog wel wat gevaarlijk bij, dus algemene consensus dat we geen gekke dingen gingen doen. Mooi de Pakenberg op, door het bos, maar het stukje evenwijdig lopende langs de E40 hielden we vandaag wel voor bekeken.

In Heverleebos niet rechtsaf wel rechtdoor tot aan de Zoete Waters. Daar aangekomen, richting kerk, even naar links om dan 100 meter verder rechts af te draaien om een tweede helling te nemen. Tempo was strak maar allen vlotjes naar boven op één uitzondering na: onze Gorpie. Tja, hij had het lastig en wij met z’n allen een zwak vermoeden dat het te maken had met de daags voordien gehouden escapade. Bier nuttigen van een iets straffer allooi bij de jarige blogmaster doe je niet ongestraft.

Maar Gonzo’s blijven eerst en vooral makkers. Even beraadslagen hoe we de rit gingen verder zetten. We hadden al een gedeelte van de groene toer afgesneden en voorstel was om ook een gedeelte van de blauwe toer te berijden. Wij verder door het bos, maar voor we 1000 meter verder waren in dit heuvelend parcours hadden we een val partij van onze Herman en een puffende Gorpie.

Wederom tijd om de plannen bij te schaven in een poging het bergop gehalte tot een minimum te beperken. Aan de Kluisbergparking wij naar rechts in een gezapige vaart door de Doode Bemde tot plots een kreet "Problemen, problemen". Niet te geloven. Onze Gorpie was er achter gekomen dat hij al de ganse rit met één platte tube aan het toeren was. Geen wonder dat hij het zo lastig had. De ridderlijke Hans nam even Lucs fiets over om op zoek te gaan naar de luchtpomp ten plekke Natuur-Natuur. Het ding was jammerlijk genoeg total-loss maar geen nood. We leven in een fietspomp-vriendelijk-Vlaanderen en binnen de vijf minuutjes hadden we een heerschap te pakken om Gorpies euvel te verhelpen. En ja hoor, hier was hij dan. Kompleet herboren en niet meer weg te slaan uit de voorste gelederen.

Voor we ’t wisten waren we in Heverlee op zoek naar een straatje waar we niet door mochten. Altijd leuk om wat te doen dat niet door de beugel kan. De brave autobestuurders kregen de schrik van hun leven tot de Leuvense politie het welletjes begon te vinden. (nvdr: Dat begon zo stilaan tijd te worden! Zie o.a. het graffitivandalisme op onderstaande foto.)

Met loeiende sirene achter ons aan, Herman hadden ze als eerste bij de lurven.

Maar we zijn moedig en zijn ook één op zo’n momenten. Even wachten op Herman en de patrouille natuurlijk. Een iets of wat jonger heerschap in de aanwezigheid van een iets of wat jongere agente kwam met boze blik op ons af. “Dit kost jullie normaal 200 euro de man. Goed dat ik in mijnen goeie ben maar zulk een gedrag hoort echt niet thuis op de openbare weg. Een ongeval komt er sneller dan je denkt en in dit geval kan je ook nog eens fluiten naar mogelijke verzekeringsbijstand”. Onze Herman had de gepaste repliek “Ja, maar wij zijn gewoon om in den bos te rijden”. Hier dachten we even dat we 200 euro naar boven mochten halen. Goed, wij door maar niet echt bekomen, denk ik. Als ik me niet vergis hebben we op de afstand Naamse Poort tot onze thuiskomst nog een paar overtredingen begaan. Gonzo’s opgepakt, vrijgelaten om vervolgens ...

Tot zo dadelijk gasten, voor de volgende rit, maar met wat meer verantwoordelijkheidsgevoel, hoor.

Rudi

Van Kessel-Lo naar Wommersom en Willebroek - zaterdag 6 februari 2010

Herman wou als vanouds een familiefeest in Wommersom (achter Tienen) combineren met een Gonzorit. DD wou vooral op tijd terug zijn om af te zakken naar Willebroek voor een jaarlijkse reünie met wat overgebleven anciens.

Gorpie en de Koeke hadden familiale en heilige obligaties.
Tiel was terug van de partij (voorspelde gladdigheid op de vorige rit en Herman heeft daar niet naar willen luisteren) en daarvoor ‘respect’ maar alleen dankzij Rudi kon hij terug thuis geraken.

Net voor Pellenberg brak er immers iets bij Tiel…s materiaal. Zijn versnellingsbak gaf er de brui aan. (Er werd hardop gezegd dat ook hij zich dringend nieuw gerief moet aanschaffen.)

Maar geen nood. Rudi raapte in de gracht een plastiek flesje op en monteerde dit op ingenieuze wijze op Tiels vehikel.

Het resultaat mag gezien worden.

Rudi riep nog na: ‘Ben het toch gewoon oude rommel aan de man te brengen…’

Tiel werd er zo waar euforisch van want in de navolgende afdaling riep hij ‘niet
gevaarlijk !’ en ……viel vervolgens in de prikkeldraad.

Er bleek zowaar een fietsautostrade te zijn aangelegd richting Tienen. De tocht vlotte dan ook als nooit voorheen. In het aanschijn van de torens van Tienen namen we afscheid van Herman die eenzaam en alleen zijn tocht verder zette.

Op de terugweg kreeg Tiel een klop van de hongerhamer en weerom sprong Rudi in de bres. Een bakker te Pellenberg werd aangezocht en Tiel kreeg (nadat hij boven was gekomen, ongeveer 10 min later) van Rudi een koffiekoek aangereikt. Zichtbaar deugd deed hem dat. In het vervolg zal hij druivensuiker moeten meenemen, maakte hij zichzelf hardop wijs.

De tocht zat erop.
Twee nieuwe fietsen werden afgespoten ten huize Rudi VDV zodat de achtzame lezer meteen weet wie nog heeft nagetafeld.

De Voorzitter kreeg nog limo en snoep aangereikt.

Hopelijk heeft iedereen zijn eindbestemming bereikt …

De Voorzitter

Daar zit een geurtje aan - zondag 31 januari 2010

Achterstallig verslag van een rit ergens eind januari 2010 ...

Ergens eind januari 2010 (nvdr: 31/1 om precies te zijn) reden de Gonzo's gewoontegetrouw ergens naartoe.

Foto's en bewijzen zijn er niet. (nvdr: Toch wel!!!)
Veel herinneringen ook niet bij de verslaggever, behalve dat rond de rit een serieus aantal geurtjes hingen:

1. De voorzitter had zich duidelijk een nieuw parfum aangeschaft, waarmee hij het halve Heverlee-bos en de helft van zijn Gonzo-collega's (sinds hij met zijn nieuw materiaal terug meer vooraan dan achteraan in de groep terug te vinden is) in een lichte staat van bedwelming bracht.
Hijzelf ontkende staalhard en wilde voor geen enkele prijs zijn geheim bekendmaken. Maar zij die erbij waren, weten wat ze roken. Fabienne heeft weerom zeer goed werk geleverd.

2. Er werden in een boshut langs ons parcours twee jonge, langharige en werkschuwe gozers betrapt tijdens het gebruik van een kleine frietzak. Opgeschrikt door de komst van de Gonzo's, vluchtten ze in allerijl, intussen hun bewijsmateriaal achterlatend. Herman deed zich snel te goed aan de smeulende resten van de ene frietzak, terwijl Rudi op de resten van de andere plaatsnam en hierdoor een gaatje in zijn verse koersbroek brandde.

3. Achteraf, bij de intussen traditioneel geworden fles Cava ten huize Herman, en in het gezelschap van Leen en haar nieuwe vaste vriendin Christel, kreeg Herman van Leen een snoeihard 'amai, gij stinkt' naar het grijzende hoofd geslingerd. Herman was nochtans vooraf gewaarschuwd om bij het trekken aan de frietzak niet te diep te inhaleren. Hopelijk heeft Leen achteraf aan zijn roes nog enig plezier beleefd.

DD

Noot van de beeldredactie: De foto's van de Koeke met een onwelriekende stinkstok in de mond werden wijselijk geweerd.

SOLDEN - zondag 24 januari 2010

Op 24 januari trokken Hill, DD., Gorpie, Rudi, Herman en ikke door de regen naar Bierbeek om te profiteren van de laatste solden bij DS.

Wij kozen met z’n allen de befaamde ‘Hoeveroute’ te volgen naar ons doel.
Het was er een echte overrompeling, zo’n massa kooplustigen … en wij met onze natte, modderige fietstenuetjes daartussen. Het was echt geen zicht.

En dat de wereld klein is ondervonden wij nog maar eens, wij ‘betrapten’ Els J. tijdens haar jacht op skikleding.

De heren trokken onmiddellijk naar boven alwaar de afdeling fietskleding zich bevindt.

Het duurde wel zeker een uur of meer voor ieder zijn ding gevonden had. De buit was rijkelijk.

Het ergste moest nog komen: de terugtocht door de regen.
Unaniem werd beslist de rit in te korten vanwege het late uur en de regen.
Gelukkig kwamen we heelhuids en op tijd in Kessel-Lo aan.

De Koeke