MEMORABELE GONZOTOCHT IN RUTTEN(TUTTEN)
- 28 juni 2009

Eindelijk was het zover. De lang verwachte boezemtocht. Inderdaad, een tocht onder boezem vrienden, een tocht op 28 juni 2009, een tocht om roemrijk de geschiedenis in te gaan. We waren meer dan voltallig. Voor het eerst met zeven. Niet alleen het getal zou magisch blijken.

De voorbereidingen naar deze dag waren feilloos verlopen, mits enkele schaduwkantjes. Gonza(ag) Ingrid, die van Gonzo Gorpie, benadrukte haar gewicht en berokkende schade aan de infrastructuur van onze voorzitter voor het leven. Gonzo Rudi stuurde zijn kat op de inderhaast bijeengeroepen vergadering.
Gorpie heeft de vergadertafel inmiddels prachtig hersteld.

Het was verzamelen geblazen ten huizen Gonzo Rudi. Om de eenvoudige reden dat we met z’n allen in z’n bedrijfsbusje richting Rutten gingen trekken. Voor het fietsenvervoer konden we rekenen op onze kersverse Gonzo Gorpie.

Hij verscheen als eerste op de plaats van afspraak, een versbakken lid moet zich in de eerste plaats bewijzen, nietwaar. Gorpie had er ongelooflijk veel zin in. Hij verscheen als allereerste ten tonele en het kon blijkbaar niet snel genoeg gaan richting Limburg.

De eerste rit met de Gonzo's, en meteen de zwaarste in de reeks, van bewijzen gesproken! De ontvangst bij Gonzo Rudi zorgde ervoor dat de sfeer er direct in zat, bedankt Gonza Kris! Gonza Sigrid was speciaal opgestaan om Tiel en de Gonzo’s uit te wuiven. Er werd ingeladen.

Geloof ons, we hadden niet echt de tijd gehad om onze gordels te vergrendelen of onze Gorpie was de Eénmeilaan al opgestoven. Klein probleempje natuurlijk. Wij wisten niet of hij nu links of rechts gegaan was. Logischerwijze gaat hij richting "Becker Remyplein" (nvdr: Baron August de Becker Remyplein) en wij er achteraan. Maar neen, geen Gorpie te bespeuren.

Dan gaf Hill - die zoals het een voorzitter past alles tot in de puntjes had voorbereid - aan dat we een klein probleempje hadden. Gorpie wist niet echt de weg en hij had wel degelijk alle spullen mee.

Nu in deze tijden van moderne communicatie geen probleem om Gorpie te bereiken ook wetende dat ook onzen Tiel en Koeke hem vergezelden. Gewoon even opbellen. Rudi, Hans en Hill, tja die hadden wel een gsm maar die dingen zaten in de rugzak. Die rugzak zat in ... de camion van Gorpie!
Gelukkig was er Herman. Die had dan weer niet de broodnodige nummers gestockeerd in z’n gsm. Bon, een actiepunt voor iedere Gonzo om vanaf heden alle contactreferenties te stockeren.

Maar goed, even nadenken om dan tot het lumineus idee te komen om de vrouwen des thuisfront te bellen. Herman nam contact met Kris, begon met de boodschap dat z’n batterij (lees belwaarde) bijna plat was, maar we wel echt de nummers nodig hadden van Gorpie, Tiel of Koeke. Het nummer van Tiel werd ons in de schoot geworpen. Herman deed vervolgens een poging om Tiel te bereiken, doch zonder succes.

Een tweede lumineus idee. Herman wou een SMS-je sturen met de veronderstelling dat dit veel effectiever zou zijn. Tiens tiens, zou dit geïnspireerd zijn op basis van de thuissituatie? Aangezien de batterij het bijna begaf, gaven we Herman mee dat bij eventueel contact we absoluut eerst moesten te weten komen waar ze zich bevonden door naar de kilometerpaal te vragen. En dan plots dat contact. Herman had gelijk. Het werkte. En welke vraag komt er?

“Waar zitten jullie?”
<<Neen Herman, neen, de kilometerpaal, de kilometer paal.>>
“Ooh, zitten jullie richting Tienen”.
<<Neen Herman, neen, de kilometerpaal, de kilometerpaal.>>
Ze zitten zo’n dertien kilometer van Tienen.
<<Herman, de batterij gaat zo uitvallen. Wat is nu die kilometerpaal?>>

En dan het verlossende getal, 27.6 en wij wisten op dat ogenblik dat Gorpie achter ons zat. Dus even vertragen en een berekening maken hoe lang het zou duren eer ze bij ons waren. We gingen ervan uit dat Gorpie 100 km reed. Hij zat 2 kilometer achter ons. Als wij nu de minimumsnelheid zouden aanhouden van 70 km per uur dan ging Gorpie 30 km sneller dan ons, juist. Nu 2 km overbruggen terwijl hij 30 km per 60 min sneller gaat. Dus 1 km per 2 minuten. Herman dacht 4 minuten maar Hans gaf aan dat Herman factor 2 vergeten was.

Ach, om het simpel te houden hebben we ons dan maar even aan de kant gezet. En ja hoor, even later zagen we ze met hun flikkerende lichtjes aankomen. Eventjes een paspoortcontrole uitvoeren - aangezien ze er meer uitzagen als Poolse fruitplukkers - en dan veilig en wel met z’n allen naar Rutten. En geloof het of niet. Op klokslag 10, en gelieve dit letterlijk te nemen, waren wij op bestemming.

10u15 was het tijdstip dat we het stalen ros bestegen, … en er zat meteen vaart in. De eerste helling werd reeds fataal voor Gonzo Gorpie, hij moest voet aan de grond zetten. Toegegeven, het was een beginnersfoutje. In het wiel van Gonzo Koeke reed hij de berg op, te snel dus. Gevolg: op de adem getrapt. Diesel ontploft. Ineens de les geleerd: een berg moet je op eigen tempo bedwingen.

--------------------
Vestimentair intermezzo

Toch een warme oproep voor de Gonzo's: DOE IN GODSNAAM DIE ONDERBROEKEN TOCH UIT !
De motivatie is tweeërlei, ten eerste is het geen zicht, die onderbroekrandjes in de lekkere strakke broek, en tweede, Rudi had geen last van zadelpijn, reetzweet en gezwollen testikels.

In Tongeren trokken we veel aandacht omdat onze voorzitter witte sokken combineerde met een korte broek, zelfs in Limburg 'not done'.
--------------------

We reden een wielrennersgroep voorbij die waren uitgeschoven in … paardenkak!
Hun waarschuwingen voor valpartijen werden door de Gonzo’s in de wind geslagen. ‘We hebben bredere banden dan jullie’, riepen de Gonzo’s hen toe! Aangeslagen zetten de ongelukkigen (de wielrenners of ‘coerse’) hun tocht verder. Vliegen wezen hen de te volgen weg.

De Koeke kon zich plots niet houden en ging een plaatselijke boucherie binnen. De slager was zo content nog eens Vlaams volk te zien dat hij stante pede een receptie gaf op straat. Worsten en salami werden Gonzo’s deel. Met volle maag reden we richting Maas-Albertkanaal alwaar we aan de waterkant broederlijk poseerden voor de foto.

De tocht ging naar Eben Emael. Het sterkste fort van de wereld, maar op 15 min wel ingenomen door de Duitsers. Toch niet zo sterk dan?
De weg ernaar toe was verraderlijk. Gelukkig dat Herman het kan navertellen. Zijn wiel bleef immers haken achter een borduur en Herman sloeg pardoes de grond op. Gelukkig had hij een helm op en kwam hij er met enkele schaafwonden en de schrik vanaf.

De voorzitter waardig, mocht eerst de eindbestemming op z’n Eben Emaels bereiken. De Gonzo’s gingen meteen op de tank zitten. De loop werd afgedekt met een fietshelm. Veiligheid voor alles! De Gonzo’s vierden hoogdagen. Spijtig dat kleine jongens groot worden.

Na het middagmaal vonden we nog energie(repen-drankjes) om een wandeltocht te maken op het fort van Eben-Emael. Gorpie ging daar volledig uit zijn dak.

De terugtocht was zwaar. Er was een schrijnend watertekort en de smeekbedes van de Voorzitter voor een cafébezoek werden niet aanhoord.

Een vergadering onder één historische boom (16 km nog te gaan) bracht ook al geen soelaas. Plots werd gedaan alsof een pint drinken not done was. Komaan zeg! Het enige wielrennerscafe in de omstreken werd zonder verpinken voorbijgereden. Er diende aardig wat geblust te worden. Ook toen de uitputting nabij was, zetten de Gonzo’s heldhaftig door, met … een frisse pint in het vooruitzicht.

Tiels lenzen dienden aan een schoonmaakbeurt onderworpen te worden na de enige plas water te zijn doorgereden. Koeke bracht verpleegkundige assistentie.

Rutten kwam stilaan in het vizier en de Voorzitter plaatste een verschroeiende demarrage. In zijn eentje reed hij Rutten binnen. Een Blijde Historische Intrede!


In totaal 74,5 km gefietst, ietsje over de pijngrens. Net genoeg om gelukzalig van de fiets te stappen en de vermoeidheid toe te laten, zoals Gonzo Herman het poëtisch verwoordde.

Het dorpscafé werd meteen ingepalmd en enkele Gonzo’s moesten mordicus een (opgelegde?) stand van zaken doorbellen naar het vrouwelijke achtergebleven thuisfront.

Een avondmaal in Tongeren werd gepland, maar eerst diende tijd te worden gemaakt voor wat persoonlijke hygiëne. Op het dorpsplein van Rutten werd de poort van Gorpies vrachtwagen opengedraaid, bidons met water, hotelzeepje en deo werden bovengehaald. Aan toeschouwers geen gebrek.

Echte paparazzo-foto

In propere toestand werd Tongeren aangedaan. Aperitieven deden we in het centrum onder het gesternte van een tombola waarvan we helaas nooit de uitslag zullen kennen. De cava was even sprankelend en verfrissend als onze vriendschap! De gereserveerde Italiaan was overlekker.

De terugtocht naar huis werd ingezet. Moe maar voldaan.

De Gonzo’s zijn klaar voor het volgende avontuur.