Graven in de geschiedenis… - zaterdag 15 augustus 2009

Een kluifje voor onze blogmaster, het onderwerp van dit verslag, dat hij ongetwijfeld met historisch en kritisch oog zal bekijken.

Op de heilige dag van 15 augustus werd er, vermits Gonzo Rudi vrijgesteld was van religieuze verplichtingen, gefietst. Met als motto: we kunnen beter ’s morgens gaan trainen, om er ’s avonds goed tegen te kunnen, en om vooral zondagmorgen niet te moeten gaan trainen.
Inderdaad: des avonds had onze party-Gonzo Herman de Oude Markt afgehuurd voor een bescheiden verjaardagsfeestje voor vrienden en kennissen.

Het beloofde een lange nacht te worden, en dat werd het ook, maar dit geheel terzijde.

In de redelijk vroege ochtend van de 15e, dus, kozen we het jaagpad langs de vaart tot Boortmeerbeek. Aanwezig waren Tiel, HVVHL, RUDI en DD. Gorpie had verplichtingen met zijn beste vriend, Herman moest werken, Koeke zat in een tent in Slovenië.
In gestrekte draf ging het van Boortmeerbeek via binnenwegen, Hill goed bekend, naar zijn geboortegrond te Keerbergen.

Het eerste stoppunt daar bedroeg een mijlpaal – genaamd: de grote paal – uit de 17e eeuw (zelf gezien!), die toendertijd de grens vormde tussen de erfpachten (of zoiets) Rijmenam en Keerbergen. Letters werden ontcijferd, maar nog veel historischer en belangrijker is dat onze voorzitter achter deze genaamde ‘grote paal’ zijn eerste lief binnendeed.
Volgens de plaatselijke legende is het arme kind kort daarna schreeuwend weggevlucht, stroomopwaarts langs de Demer, en kan je – op ruige nachten – als je goed luistert haar geweeklaag nog steeds horen rondwaren in de Keerbergse bossen. Maar dit terzijde, ttz…

De volgende halte betrof zowaar het landhuis zelve, waar onze voorzitter het grootste deel van
zijn jeugd sleet. Op de oprit was een verlopen rijkswachter bezig zijn poes te strelen. We raakten aan de klap met deze ex-vip (‘pas op mannen, dat was de commissaris-generaal van de rijkswacht, toen Dutroux ontsnapte’). De vriendelijke man was, samen met zijn charmante vrouw, maar al te bereid onze voorzitter (en de gonzo’s in zijn gevolg) een rondleiding te geven door het Huis van Lansbergen, dat hij nu al 15 jaar bewoont.

We kregen, weliswaar van de buitenkant, de voorzitter zijn slaapkamer te zien (die nu schijnbaar is omgevormd in een soort luxe SM-lokaal), maar de voornaamste bezienswaardigheid betrof de intussen blijkbaar volledig heraangelegde tuin (‘ik vond die vroeger toch mooier’) en een soortement uit de kluiten gewassen tuinhuis achteraan in de tuin, groot genoeg om plaats te bieden aan de privé-feestjes, drinkgelagen en sex-orgieën van de vroegere Familie Lansbergen. Toog en slaapkamer incluis. Alles zo authentiek, dat je bijna nog de geur van de Familie kon waarnemen –als je goed inademde (hetgeen geen goed idee was).

Het hoeft geen betoog dat onze voorzitter, door dit alles diep geroerd, zich volledig in de tijd terug liet meeslepen, en het ene straffe verhaal na het andere nog straffere opdiste.

We wuifden ten langen leste het vriendelijke flikken-koppel gedag, en zetten via Tremelo koers naar Werchter, waar we in de tuin voor Oud Werchter met een frisse cola de emoties doorspoelden. We poseerden ook voor het werk van Leen, die echter niet aan ’t werk was. We vertelden een vriendelijke steunzoeker dat hij de maandag nadien moest terugkomen.

Recht naar huis vanuit Werchter, een frisse douche, een tukje. En we waren klaar voor de nachtvullende festiviteit van onzen Herman.
Hiervan kan er – door gebrek aan betrouwbare mondelinge bronnen – jammer genoeg geen deftig verslag gegeven worden.

Hans D