- dinsdag 4 augustus 2009
Dinsdagavond 4 augustus 19.30u, verzamelen geblazen bij de voorzitter voor het leven. Vijf Gonzo's waren paraat: Rudi, Hans D, Herman, Hill en steller dezes, Gorpie. Meteen kon ik mijn nieuwe helm showen, veiligheid boven alles!Rudi stelde voor om de Ijse te volgen tot Loonbeek, Hill dacht aan de Horstroute. De beslissing werd snel genomen, naar Loonbeek via de Doode Bemde. Nog een kushandje naar Gonza Fabienne en met geklak en geritsel van de versnellingen verlieten we de Verzoeningstraat richting Heverleebos.
Als versbakken Gonzo moest ik toch even alle hens aan dek roepen om te volgen, amai mijne frak. Maar wees gerust, zo snel laat ik mij nog niet kennen. Het doet deugd dat alle leidingen eens goed gepurgeerd worden.
Al snel waren we bij de Doode Bemde, prachtig natuurgebied, overstomingsgebied van de Dijle, zo'n 75 hectare groot. We passeerden het gedenkteken waar ons aller Hill glorieus ten val kwam, wilde verhalen kwamen weer boven.
Voor mezelf is dit een plaats waar we met de leerlingen van de eerste graad kwamen werken tijdens het thema milieu. Snoeihout opruimen en verbranden en afgemaaid gras verzamelen, steeds weer dolle pret!
En zie Gonzo Gorpie is overal bekend, bij het verlaten van het natuurgebied kwamen we Maarten tegen, een tevreden klant. Al moet ik nu toegeven dat ik niet direct op zijn naam kon komen. Verschrikkelijk vind ik het. Steeds meer betrap ik me erop dat mijn geheugen mij in de steek laat, waar gaat het naartoe!
In Neerijse namen we het paadje langs de IJse. "Achter die zwangere moeder inslaan!!!" riep onze voorzitter nog, maar de Gonzo's hadden het niet gezien. Ik wel natuurlijk, vrouwelijk schoon staat nog altijd boven natuurschoon, en de zwangere kreeg alvast een dikke knipoog van me! Rudi had gelijk, dit paadje is werkelijk mooi, tot in Loonbeek een lekker technisch stukje. We konden nog door tot in Huldenberg, maar dan moesten we via de grote baan terug fietsen, en dat zagen we niet zitten. En inderdaad, net even op google maps gekeken, er is daar geen doorkomen aan, geen enkele veldweg te bespeuren. Dus even terug fietsen naar Neerijse om daar omhoog naar Leefdaal te fietsen.
Hans demonstreerde zijn klimkunst, versnelling op 2 van voor en 6 van achter, de berg op. Op pure kracht zeg maar. Rudi in zijn zog enkele versnellingen lichter, in een soepele tred. Mijn versnelling stond op 2/3, de kleine molen. Boven op het plateau aangekomen, een veldweg rechts, helemaal tot in Leuven.
En daar sloeg het noodlot toe. Bij het draaien hoorde ik een lichte krak, en daarna een ritmisch geluid van de achterband tegen het fietskader. Mijn achterwiel. Toen we vertrokken had ik al gezien dat er enkele spaken stuk waren, ik heb toen het wiel nog recht kunnen trekken, maar nu was het achterwiel te ver heen. Een dikke (tegen)slag. Het verdict van Bart, de fietsenmaker bij ons in de straat, was terminaal. De slag repareren is a piece of cake, bijkomend probleem was de velg, het stuk waar de remblokjes tegen komen stond op scheuren. Deze moet normaal op 90° staan , welnu, mijn wiel neigde al naar de 45°, kwestie van dagen volgens Bart. Dus Gonzo's, volgende tocht zal ik met een nieuw achterwiel afrijden! Voorzitter, kan ik beroep doen op een of andere schadevergoeding?? Nou ja, krakende fietsen rijden niet lang.
Boven op het plateau tussen Leefdaal en Leuven was het landschap fenomenaal, de zonsondergang zorgde voor een sfeervol licht, het rijpe koren verspreidde een zoete geur en in de verte zag je luchtballonnen spelen met de thermiek. Het leven zoals het is. Langs het Arenbergkasteel en langs het spoor van Heverlee, kwamen we al vlug in Kessel-Lo.
In Neerijse namen we het paadje langs de IJse. "Achter die zwangere moeder inslaan!!!" riep onze voorzitter nog, maar de Gonzo's hadden het niet gezien. Ik wel natuurlijk, vrouwelijk schoon staat nog altijd boven natuurschoon, en de zwangere kreeg alvast een dikke knipoog van me! Rudi had gelijk, dit paadje is werkelijk mooi, tot in Loonbeek een lekker technisch stukje. We konden nog door tot in Huldenberg, maar dan moesten we via de grote baan terug fietsen, en dat zagen we niet zitten. En inderdaad, net even op google maps gekeken, er is daar geen doorkomen aan, geen enkele veldweg te bespeuren. Dus even terug fietsen naar Neerijse om daar omhoog naar Leefdaal te fietsen.
Hans demonstreerde zijn klimkunst, versnelling op 2 van voor en 6 van achter, de berg op. Op pure kracht zeg maar. Rudi in zijn zog enkele versnellingen lichter, in een soepele tred. Mijn versnelling stond op 2/3, de kleine molen. Boven op het plateau aangekomen, een veldweg rechts, helemaal tot in Leuven.
En daar sloeg het noodlot toe. Bij het draaien hoorde ik een lichte krak, en daarna een ritmisch geluid van de achterband tegen het fietskader. Mijn achterwiel. Toen we vertrokken had ik al gezien dat er enkele spaken stuk waren, ik heb toen het wiel nog recht kunnen trekken, maar nu was het achterwiel te ver heen. Een dikke (tegen)slag. Het verdict van Bart, de fietsenmaker bij ons in de straat, was terminaal. De slag repareren is a piece of cake, bijkomend probleem was de velg, het stuk waar de remblokjes tegen komen stond op scheuren. Deze moet normaal op 90° staan , welnu, mijn wiel neigde al naar de 45°, kwestie van dagen volgens Bart. Dus Gonzo's, volgende tocht zal ik met een nieuw achterwiel afrijden! Voorzitter, kan ik beroep doen op een of andere schadevergoeding?? Nou ja, krakende fietsen rijden niet lang.
Boven op het plateau tussen Leefdaal en Leuven was het landschap fenomenaal, de zonsondergang zorgde voor een sfeervol licht, het rijpe koren verspreidde een zoete geur en in de verte zag je luchtballonnen spelen met de thermiek. Het leven zoals het is. Langs het Arenbergkasteel en langs het spoor van Heverlee, kwamen we al vlug in Kessel-Lo.
Daar reden Hans en Rudi door het rode licht!!! Onder het allesziende oog van een politiepatrouille, deze maakte reeds aanstalten om de overtreders bij de kraag te vatten. Maar dat was buiten onze voorzitter gerekend! Hij had de situatie snel door en hij loodste de Gonzo's langs de Platte Lostraat om alzo de politie te verschalken. Nog nooit hebben de Gonzo's zo snel gereden. Die patrouille hebben we die avond niet meer gezien. Toch vraag ik me af of die politiemannen stopten om gewoon een frit uit te halen?? Zou toch kunnen? In ieder geval, puffend en zwetend stonden we terug bij ons Fabienne. En om van al deze commotie te bekomen sprongen we allen te gaar het zwembad in, heerlijk toch!
De terugtocht naar huis gebeurde niet vooraleer de opgebruikte calorieën terug aangevuld waren met de gebruikelijke dranken, zoals water en water.Op naar een volgend avontuur!
Gorpie
2 opmerkingen:
prachtig verslag, gorpie!
dat met die schdevergoeding: ik zou daar niet aan beginnen,
of we zijn voor 10 jaar vertrokken
met dat vehikel van een
(sorry, de) voorzitter
hd
Schitterend gedaan Gorpie.
Spijt dat ik er niet bij was.
Paraat voor de volgende tocht
Een reactie posten