De (voor)laatste rit - zaterdag 27/12/2008

Neen, neen… natuurlijk gaan de Gonzo’s door. Nog een laatste rit meepikken anno 2008. Gewoon een leuke kerstrit. Wanneer is dat nu kerst? De 24ste of de 25ste. Niet altijd evident. Een beetje zoals, gaan we nu op zaterdag of op zondag fietsen? Niet altijd een gemakkelijke keuze maar doorslaggevend is eigenlijk het aantal Gonzo's dat meekan. Zodoende trokken we erop uit op zaterdag. Altijd een beetje jammer als we niet voltallig zijn. Maar www en bbb waren de spelbrekers voor respectievelijk Herman en Koen.

Maar goed, om 15u15 het startschot voor 3H’s & R. Onzen Tiel al in de problemen. Kon niet al z’n messen gebruiken. Voor Hill het sein om eens langs te gaan bij fietsen Hermans.
Kordaat even de winkeldeur openen zodat de bel afgaat, dan deurtje dadelijk terug toe met de woorden “En nu gaat hij ons helpen of ik doe hem een proces aan”. Natuurlijk kregen we Koen als helper in nood. We hadden de afgelopen dagen wel wat temperaturen gehad onder het vriespunt en de versnellingskabels van onzen Tiel hadden dan ook zo’n rossig kleurtje gekregen. Nu die vriesdagen waren voor Hans D. ook het moment om “den groene toer” nog eens aan te prijzen. Alle bosweggetjes zouden er keihard bijliggen en dus met z’n allen op weg richting Heverlee. Aan de Pakenstraat een eerste keuze. “Gaan we die berg op of niet, mannen?”. In verdoken termen “Hebben we teveel Kerst-kilos of niet?” Bij deze rechtdoor de Milseweg op. Wel even meegeven dat dit natuurlijk ook gestaag naar ophoog gaat.

Met een prachtige winterzon het Heverleebos in. En ja, we kunnen bevestigen dat de ondergrond keihard was. Een juiste bandenspanning was dus meer dan meegenomen. In volle vaart richting Korbeek-Dijle. Als echte acrobaten in slalom langs de bomen. Plots een hele tak in ’t wiel van den Tiel maar dit was klein bier met wat komen zou. Net voor we de tunnel zouden induiken maakte onzen Hans D een duik. Een salto mortale, nou ja zo goed als. Je moet nu éénmaal keuzes maken en deze van Hans was door het met ijswater gevulde putje te gaan. Maar het voorwiel bleef even steken en daar ging hij dan. Maar geen nood aangezien onzen Hans van ijzer is. Even de fiets controleren.

Wat raad opvolgen van Hill, niet voor niets een wel gewaardeerde raadsheer, en alles weer piekfijn in orde.

Aan Natur-Natur links richting Don Bosco terrein. Inderdaad een klimmetje om een volgende cartouche te verschieten. Daar gingen we dan. Hans D, Hill L, Rudi V. en Hans T. als gazelles naar omhoog. Boven aangekomen, in de volgorde van vertrek, even op adem komen. Hans nam even de tijd om een telefoontje te plegen naar het thuisfront. Wat zaken regelen want Katrien ging deelnemen aan de eindejaarscorrida en Wout ging een echter tiener worden.

Genoeg gerust en klaar voor de volgende kluif even ten oosten van het Kouterbos. Wederom een leuke klimmetje. Hans T. nam de beslissing om deze even links te laten liggen. Een kwestie van de kleppen eventjes wat rust te gunnen. Wij naar boven en eens toegekomen echt genieten van het uitzicht. “Schitterend, schitterend” waren regelmatig de woorden van Hill tijdens onze rit en niets was minder waar. Dan naar beneden waar Hans T. ons met open armen ontving. Wederom het Heverleebos in richting schaatsbaan. Halverwege zagen we ons kerststalletje bevolkt met twee jonge gasten. Normaliter de plaats bij uitstek waar wij Gonzo’s nog even halt houden om nog 't een of 't ander te bespreken maar deze keer noodgedwongen door. Dan maar in volle voorbereiding voor onze laatste helling van de dag. Hans en Hans als turbo’s over die helling. Wat gingen die gasten snel als of het vals plat was. Maar eens op het vlakke wij ook even doorduwen zodat we konden aansluiten. Dan een voorstel van Hans dat klonk als muziek in de oren. "Even bij mij thuis wat warms nemen". En weet je dat warms in alle opzichten. Koffie, soep, de prachtige haard en natuurlijk die warme echte gastvrijheid. Zij die erbij konden zijn hadden wederom geluk. Wat een prachtige jaarafsluiter.

Rudi