ICE POOL 3 - zaterdag 10 januari 2009

Het had even tijd gekost om onze volgende rit in te plannen. Onze voorzitter had gekozen voor een bewuste “low profile” en had daarenboven wel wat WWW gehad. Nu ’t viel wel mee want hij heeft tijd gevonden om zijn tien geboden uit te vaardigen. Ik zet ze nog even op een rijtje.
1. zwijgen = bijna machtsovername
2. initiatief = ik
3. beter = onmogelijk
4. gelukkig = Rudi er nog
5. weglopen = geen oplossing
6. tatoo = broek af
7. vertrek = 13.29 uur en niet 12.59 uur
8. doel = familie Tiel die nogal graag hun klep houden
9. be = there
10. Gonzo = Gonza = Gonzi

Nodig, want niet iedereen was blijkbaar op de hoogte van deze geboden. Toen ik aankwam gaf Hill me mee dat ik gebod 7 prachtig had gerespecteerd. Maar Fabienne wist van toeten of blazen. “Gebod 7” zei ze vragend. Onze roerganger keek haar aan met enige verbazing. Herman, in een prachtig geel gonzo regen jasje, was nu ook toegekomen. Hij wist natuurlijk wel van de 10 geboden. De vrouw des huizes keek ons nog even aan en gaf dan mee dat ze zich ging douchen. Herman repliceerde dat hij niet kon komen kijken. Hans was namelijk aangekomen en de brainstorm kon beginnen. Waar naar toe? Duurde niet lang voor we er uit waren. Den Tiel had namelijk meegegeven dat hij vandaag niet mee kon omdat hij naar z’n schoonouders hoefde in Aarschot en wij dus naar daar. De Koeke kon evenmin van de partij zijn. Daar is het blokken en naar verluidt gaat het de goede richting uit.

We doken dus ons Provinciaal Domein in dat er prachtig bij lag. Daarenboven hadden we een heldere hemel zonder smog en met een stralend zonnetje. “ICE POOL I” op om één historische foto te nemen.

Niet zo evident om voor het centraal gelegen eilandje te poseren. Doe ons dat maar eens na binnen een paar maanden.

Schaatsen op natuurijs is de laatste tijd in. Het is wel niet toegelaten op alle plaatsen. Ze durven daar boetes voor uitschrijven van 140 Euro. Nu voor ons geen enkel probleem. Wij hebben een goede advocaat die handig gebruik kan maken van twijfel. Mag het nu wel, mag het nu niet? Maar vooral, wij schaatsen niet, wij fietsen.

Zo nu snel verder en jawel even een binnenvijver nemen. “ICE POOL II” lag er maagdelijk wit bij en neen, we konden het echt niet laten. Er op en erover en eens aan de overkant kregen we van een bezorgd koppeltje te horen dat dit toch niet zonder gevaar is. Het ijs is op sommige plaatsen wel dunnetjes en het wak even verderop is ook niet bevorderlijk. Ach, ja, wij vlug aandacht voor een ander gezinnetje. Vier wolkjes van kinderen. Eentje op de slee, eentje in de koets, eentje aan de koets. Tja, iemand moet toch op broertje passen. Maar waar was nummer vier. Wat zien we daar achter de boom? Oh, de mama en de papa en nummer vier. Wat waren ze daar bezig? En waarom zagen we daar één groen plekje? Toch niet aan het wildplassen? Neen, neen, kan niet da’s veel te gevaarlijk bij deze temperaturen.

Nu echt tijd om verder te gaan en wat gas te geven. Richting Wilsele. De baan lag er tamelijk bij maar het was wel opletten. Een valpartij is namelijk snel een feit bij dergelijke weersomstandigheden. Maar de Gonzo’s zijn van geen kleintje vervaard en voor we het wisten vlogen we voorbij het huis van Herman’s leuke zus. Hill, niet voor niets onze voorzitter, maande aan dat we even gedag moesten zeggen. Jammer, maar niemand thuis en niets bij om aan te geven dat we het fatsoen hadden gehad om even halt te houden. Hoewel, dat we soms kunnen inventief zijn getuigt deze prachtfoto, niet waar HErman?

Na dit kiekje verder richting Aarschot en meer specifiek richting Grote Markt waar we even de ijspiste zouden gaan bewonderen. Gemeente had blijkbaar wat problemen gehad met diens ontmanteling. Het ontdooien wou maar niet lukken. Hoe zou dat nu toch komen? Onderweg kregen we aandacht van één lieve dame. Met de glimlach nam ze met een professioneel apparaat een prachtfoto van de in haar ogen vier dappere wielerkrijgers.

Verder langs de spoorlijn, langs het industrieterrein, over de brug zo naar het stadscentrum om eindelijk de ijspiste te aanschouwen. Maar daar aangekomen bleek het hun gelukt te zijn. Geen ijspiste meer te zien. Hans dan maar even de gsm bovenhalen. Eens kijken waar onzen Tiel was. Wisten niet of het richting ouders of richting schoonouders moest. Jammer, maar ook hier niemand thuis. Dan maar terug naar Kessel-Lo.

Voor zij die twijfelen of we Aarschot bereikt hadden. Zie hier een plaatje genomen door één lieve dame.

Wat zien we daar op de achtergrond? Inderdaad de kerk waar één van onze Gonzo’s trouwherinneringen aan heeft. En neen het was niet dezelfde dame van weleer. Voor zij die graag weten wie deze lieve dame dan wel was, wel hier ook de achtergrond.

We hadden al twee ijsvijvers gedaan. Dus tijd voor “ICE POOL III”. Deze konden we volgens Herman vinden in Rotselaar. Tja, hij kent dan ook elk stukje morzel tussen Aarschot en Rotselaar. Hoe dat komt kan je hem best eens vragen tijdens een etentje. Je moet ’m dan wel tijdig uitnodigen want hij is een veel gevraagde gast. Die dag mocht hij trouwens ook uit gaan eten. ’t Was een beetje tegen z’n zin maar dat moet je er soms bijnemen. Leuke gastvrouw, ambetante gastheer. Herman loodste ons langs de Demer. Mijn God wat kwam ik in de problemen. Hans vloog over het witte asfalt met Hill en Herman letterlijk in het spoor. Ik daar en tegen zag ze kleiner en kleiner worden. Ook het spoor kon ik niet volgen. ’t Mijne ging van links naar recht, je weet wel, een spoor getrokken door iemand die een paar flessen jenever heeft achterovergeslagen. Maar Gonzo’s zijn alerte en solidaire jongens en de drievuldigheid hield halt. ’k Zie ze wat tegen elkaar zeggen. Zal iets in de stijl geweest zijn van, “We gaan de Rudi met z’n zomerbandjes een ander baantje gunnen, hé”. Daar keerden ze terug. Prachtig toch. Hans gaf me wel de boodschap dat ik deze geste niet mocht vergeten, vooral niet tijdens de zomerperiode. Tuurlijk niet.

Goed, dan via enkele binnenwegen richting Rotselaar en daar lag hij dan. Een indrukwekkende bevroren plas gevuld met mensen die we zagen wandelen, strompelen, schuiven en schaatsen. Maar geen van hen waagde het met de fiets. Dat is dan ook enkel voor de echte acrobaten weggelegd natuurlijk. En als de lokale bevolking dan getuige mag zijn van dergelijk huzarenstukje leggen ze dit met plezier digitaal vast.

Even genieten van het mooie landschap. Het gaf Hans zelfs de inspiratie om plannen te maken voor de dag nadien. Even komen ravotten met z’n kapoenen. Snel navragen wat de meest efficiënte weg is van Kessel-Lo naar de plas. Een kolfje naar de hand van Herman maar ook Hill wou wat goede raad meegeven. Hij is dan ook een gewaardeerd raadsheer. “Kijk Hans, we zijn net van de plas en hier ligt er een waterleiding. Kan je als mikpunt nemen.” Er schoot een glimlach op Hans z’n wangen. Denk dat het uit blijdschap was voor de toegeschoven raad. Goed wij verder in de barre omstandigheden. Maar we hadden onze Gonzo kousjes aan en bij deze dus amper een probleem. Enfin, voor zover je tegen wat paarse vingertjes en teentjes kunt natuurlijk. Weldra hadden we Kessel-Lo terug in het vizier dus tijd om mijn Gonzo makkers een kopje koffie aan te bieden.

En zo geschiedde. Het was een barre sneeuwtocht en Stalingrad in de winter is met ons vergeleken inderdaad een lachertje. Wederom een leuke en prachtige rit.
Rudi