De toren van Brussel!! - 21/12/2008

Na de torens van Tienen, de toren van Aarschot en café 'Onder de toren' van Haacht, besloten we onze horizont te verleggen: De torens van Brussel!!

Zonder kaart of voorbereiding volgden we de spoorlijn van in Herent, langs Winksele, Veltem, Erps en Kwerps, Kortenberg en Nossegem.
Daar zagen we de VRT-toren in de verre verte . Te verre verte want Hill zag hem niet, gelukkig heeft Rudy scherpe ogen. Zelf zaten we niet meer zo scherp , dus besloten we die toren en zijn Brussel te laten voor een volgende rit.
Er moest trouwens nog gekookt worden voor het feest bij moemoe. Dat is Leen haar kant, dus daar kan ik echt niet te laat aan beginnen. Als dat voor mijn kant is, ligt dat toch gemakkelijker. Dat zijn wel jullie zaken niet, dat wordt hier nog erger als facebook.
Terug terzake, dat - terwijl ik dit schrijf - net bezig is met een item over het asielcentrum, waar wij net voorbijfietsten:

We reden langs de tunnel onder de luchthaven , om daarna terug richting Leuven te bollen.
We probeerden foto's te nemen van landende vliegtuigen en wij tesamen :

Dat lukte dus niet zo goed, daarom legden we contact met een ander vervoersmiddel dat ons trouwens nauwer aan het hart ligt.

We konden zelf praten met enkele passagiers en de piloot, of hoe heet dat bij dat vervoersmiddel.

Om te vermijden dat moemoe honger zou krijgen, en we willen zeker niet dat dat onze fout is, moest ze van mijn kant zijn was dat niet zo erg, maar dat zijn dus weer jullie zaken niet, fietsten we met een stevige rugwind huiswaarts.

We maakten nog de bedenking dat Brussel echt wel binnen ons bereikt ligt. Op anderhalf uur moeten we op de Grote Markt kunnen zijn!

Tot mijn verbijstering merk ik nu dat ons fototoestel nog bij moemoe ligt, ik heb daar ook foto's genomen.
Het ligt op de vensterbank naast de kerstboom. Ik heb het daar zelf gelegd, nadat ik foto's had genomen van Anna die haar nieuwjaarsbrief leest. Moest dat nu bij mijn kant zijn zou ik durven vragen om de foto's even door te sturen, maar het is Leen haar kant en dat ligt toch moeilijker.
Ik zal het verslag al doorsturen, de foto's volgen waarschijnlijk op dinsdagavond.
Als ik het fototoestel nog terugvindt. Langs mijn kant zou dat geen probleem zijn, maar...
Leen roept dat ik moet komen slapen, ik zal maar rap gaan, straks ligt ze nog op mijn kant!

Herman

Een memorabele avond - zaterdag 13/12/2008

Na weken, maanden, eigenlijk zelfs jaren van hard labeur, zwoegen en zweten op de fiets werd het toch eens tijd om de Gonzo's en hun respectievelijke Gonza's bij elkaar te brengen op een onvergetelijke kaas- en (z)wijnavond.

De grote roerganger had enkele dagen voor de grote gebeurtenis nog even de taakverdeling duidelijk op een rijtje gezet:

• Herman: zaal, brood, bier, vrouwen ...
• Den Demin: wijn in overvloed en toebehoren ...
• Tiel en Hill: kaas en vlees, bestellen dit woensdag ts 16.00 en 18.00 u bij Elsen
• Rudi, de Koeke, Joost: vrijgesteld TTZ WWW
  [voor de niet-ingewijden: 't is te zeggen: werken, werken, werken]
• aanwezigheid verplicht
• avondkledij

Iedereen verzamelde vanaf 20 u ten huize van Leen en Herman, die als voortreffelijk gastkoppel hun infrastructuur ter beschikking hadden gesteld. Vestimentair was HD zonder enige twijfel de ster van de avond. De Koeke en zijn wederhelft kwamen als laatste binnenvallen, maar ditmaal was het niet de Koeke, maar Vero die laat had moeten WWW [zie hierboven].

Bij het aperitief werd onmiddellijk de koe bij de horens gevat en het eigenlijke doel van de avond geopenbaard. De houdbaarheidsdatum van de "voorzitter" (genoegzaam bekend als "roerganger") bleek verlopen. De afscheidnemende voorzitter wist zijn afscheidsrede echter handig te verpakken als verkiezingspropaganda, waardoor mogelijke tegenkandidaten meteen de mond werd gesnoerd. Een onvervalste advocatentruc ...
Resultaat: de voorzitter werd bij handgeklap herverkozen.
[Een vat, een vat, een vat ... (?)]

Tijdens het aperitief wist Herman nog het geheim te ontsluieren van de "kathedraal van een lichaam" van ondergetekende. Moraal van het verhaal: het is beter dagelijks je kilometers te fietsen, dan eens in de week tot het uiterste te gaan. Ik moet echter toegeven dat ik, bij het naderen van de kaap van de 40, stilaan een broeksmaatje groter nodig heb [maar dat had Heidi al zonder schroom in de groep gegooid].

Tijd voor de kaas en wijn, aangevuld met "fijne vleeswaren" [dat laatste is trouwens het thema van de Blauwput-kwis op 14 maart 2009: noteer alvast die datum in je agenda!]. Het gevarieerde palet van uitstekende kazen, overgoten met exquise wijnen, zorgde voor een uitgelaten sfeer.

Herinneringen aan roemrijke tochten uit de Gonzo-geschiedenis werden opgehaald. Maar ook de meest recente gebeurtenissen van de laatste tocht naar het Gouden Kruispunt (diezelfde dag gereden) passeerden de revue. Het Gouden Kruispunt blijkt trouwens de "geliefkoosde" pleisterplaats te zijn om de shoppingdrift van Kris en Rudi te stillen.
We kwamen nog aan de weet dat de Gonzo's voor het eerst een "derny-race" hadden gereden, waarbij de Koeke als winnaar van de afvallingskoers uit het strijdperk was gekomen.
[Interessant weetje: "derny" is genoemd naar de uitvinder van de lichte motor bij het stayeren gebruikt voor het gangmaken]

Verder ontdekte Heidi dat ze blijkbaar wel wat met Katrien gemeen heeft. Of beter, dat hun wederhelften beiden te kampen hebben met een deur-complex [je weet wel "The Doors", hoogste notering in Donna's Top 5000 (2008) met "The End" op nummer 93].

De kaas, wijn, fijne vleeswaren en ander gezelschap waren van dusdanige kwaliteit dat het al zondag was voor we het goed en wel beseften ...
Helaas moest Fabienne al vroeger huiswaarts keren, ttz www. Leen maakte zich toch wel zorgen of ze nog wel van Hill verlost zou geraken, zeker toen zelfs zijn achterburen Sigrid en Hans zonder hem vertrokken ...

Ter illustratie van deze geslaagde avond nog enkele reacties gesprokkeld uit recente e-mailberichten:

• "Leen (nog nagenietend van de spetterende avond)"
• "’t Was heeeel tof gisterenavond. Sigrid en ik hebben ons heel goed geamuseerd."
• "'t Was leuk"

Daarnaast kwamen er toch ook al enkele ontnuchterende reacties in de aard van:

• "Van dienen boer geen eieren hé."
• "X is drie keer kaas gaan halen en hij heeft vooral van het dure brood gegeten." [in het belang van het onderzoek wordt de naam van de verdachte niet vrij gegeven]
• "Ja... ja... maar voor wie ben ik kaas gaan halen Y? Hoe, was dat duur brood? Niet te geloven, zelfs dat graan was onvoldoende gemalen." [idem voor de naam van de aanklager]

Eén ding is zeker: dit is voor herhaling vatbaar! De Gonzo's zijn een nieuwe traditie rijker ...

Blogmaster J

De Gonzo's en hun familie: onderweg tussen Rotselaar en Aarschot

(oftewel: 'Mil, zwegt es') - 07/12/2008

De dag na de komst van de Sint vertrokken we in een ongebruikelijke vroegte (omwille van privé-plannen van Herman rond de middag, die we niet kunnen onthullen op het net) -ttz 9u30- met vijven vanop de stoep van onze grote roerganger Hill.

Niet met zessen, omwille van de tegellegger-activiteiten die Gonzo Koen 's zaterdags had ontplooid en die hem blijkbaar danig geradbraakt hadden. We wensen hem met de hele ploeg een spoedig herstel.

Langs mooie velden en wegen met slierten ochtendmist reden we al kwetterend Kessel-Lo uit met bestemming Aarschot. Via Wilsele-Putkapel-Kerk naar de plaats genoemd 'het verraad van Herman', waar een pijnlijke Gonzo-wond opnieuw werd opengereten, en waar terloops ook komaf werd gemaakt met de gehechtheid aan (verkeers)regels van onze blogmaster Joost.

Aan Danone rechtdoor - door het rood - naar Rotselaar-Heikant, alwaar de wortels liggen van Gonzo Herman. We brachten een blitz-bezoek aan zijn oudere zus, die ondanks het al gevorderde uur, nog [noch?] in pyama vertoefde. Dit belette ons niet deze historische ontmoeting tussen een koude, beslijkte broer en een zich nog in donswarme japon bevindende zus, voor het nageslacht vast te leggen. Hier was wel enige overtuigingskracht voor nodig (niét om Herman te overtuigen,uiteraard), dat is begrijpelijk.

Verder ging het langs rustige paadjes richting Aarschot, het verlaten industrieterrein (het gaat slecht met d'economie) tot op de Leuvensesteenweg. Alwaar - tot eenieders verbazing - Gonzo Tiel plots zijn stelling achteraan verliet om op kop van ons peletonnetje zijn hometown fier binnen te fietsen. Buiten een paar kerels die kerstbomen aan de Aarschotse winkels aan het bevestigen waren, is dit feit echter volledig aan het nog slaperige provinciestadje voorbij gegaan. Jammer.

Volgende korte pauze aan de ingang van de kerk van Aarschot, waar Tiel blijkbaar in de huwelijkssloep is gekropen met Gonza Sigrid (zijn huidige echtgenote - we zeggen dit erbij omdat het in de familie Tiel niet de gewoonte is het bij één vrouw te houden).

Voor de kerk waren we dan getuige van een manifestatie van de atheistische aard van onze grote roerganger, die het plan had opgevat de pastoor van de grote kerk te laten uitschuiven over een door Herman speciaal hiervoor meegebrachte bananenschil.

Dit leidde tot een verhitte theologische discussie onder de Gonzo's, die voortduurde voorbij de Knoet, ja zelfs tot aan de riante villa van de ouders Tielemans net buiten Aarschot.

Ttz: tot bij de villa van Mil en Anita. Mil, locaal ook gekend als 'de reus van Aarschot', was zichtbaar blij zijn zoon in wielrennersplunje te zien - of was hij blij dat zijn zoon zo'n toffe fietsmakkers bleek te hebben? In elk geval was hij bij onze aankomst druk aan 't bellen met zijn schoondochter. Zoals het spreekwoord zegt: als de kater van huis is...

We werden hartelijk ontvangen met cola en wafels in de ouderlijke veranda, waar de familie-foto's aan de muren werden bekeken en besproken.

Rudi en Herman probeerden tevergeefs met Mil gemeenschappelijke kennissen te vinden.

De tuin was een stuk ingericht als een boedhistisch centrum, een herinnering aan de recente trip van de ouders Tiel aan Indië en Nepal. Ook de nieuwe karpetten in het salon bleken van Indische afkomst.

Al die tijd misten we het gezelschap van mama Anita, die genoot van haar gebruikelijke zondag-voormiddag-bad. Nadat zoon Hans haar rug was gaan wassen, kwam ze toch tevoorschijn, weliswaar met een onverzorgde, nog halfnatte coiffure. Dit belette ons niet de ouders en de zoon op deze mooie zondagmorgen in de veranda voor het nageslacht te vereeuwigen.

Bij het buitengaan merkten we nog de namen van Tiel en zijn broer Peter gebeiteld in een tegel, in een soort Aarschotse 'walk of fame'.

De tegel was het werk van papa Mil, een man van vele stielen. Papa Mil bleef honderduit vertellen, en dat was niet steeds naar de zin van mama Anita. Een welgemeend 'Mil, zwegt es' klonk door de vrieskoude lucht. Tijd voor de Gonzo's om afscheid te nemen, en langs Aarschot-statie de oevers van de Demer op te zoeken en te volgen tot in Werchter. Vandaar in gestrekte draf over Wakkerzeel en Wijgmaal terug tot bij Gonzo Rudi. Daar werden de fietsen schoongespoten en afspraken gemaakt voor de Gonzo-night van volgende week.

Het was een mooie, historische tocht van naar schatting 50 km. (Hill verwacht dit cijfer er steeds bij; waarschijnlijk houdt hij de cijfers bij om ze op 't einde van het jaar op te tellen).

Tot volgende week, met dan zeker een min of meer uitgebreid verslag van de eerste exclusieve Gonzo-night. Voor één keer zal onze blogmaster zelf verslag geven [ah ja?]. Of er volgend weekend ook gefietst zal worden, is nu nog niet zeker.

hd

TEASER
Verslag van een historische tocht op 7 december 2008

Weldra volgt het volledige verslag met als titel:
De Gonzo's en hun familie: onderweg tussen Rotselaar en Aarschot
(oftewel: "Mil, zwegt es")


Lees weldra meer over deze bijzondere rit...

Hans D.

Rustig richting Werchter - za. 29/11/2008

Het was bijna twee weekjes geleden dat we onze bikes no(ch)g van stal hadden gehaald. Hoog tijd om daar wat verandering in te brengen.

Afspraak was, 14u30 bij Hill. Wij Gonzo’s, mannen van woord, tijdig op ons stalen ros richting afgesproken locatie. Stipt op tijd de bocht in draaiende, zag ik onzen Tiel voor één gesloten deur staan. Hij kijkt iets of wat raar naar me en vraagt dan, “Ik ben toch geen uur te vroeg hé”? Stelde hem gerust betreffende het uur en gaf aan dat onzen Hill misschien richting Hans was. Dus wij richting Hans. Onderweg krijg ik de vriendelijke opmerking dat het dragen van m’n Gonzo-truitje boven m’n training jasje toch wel wat speciaal is. Tja, je hebt nu éénmaal van die gasten die ver gaan in dit soort zaken.

Aangekomen ten huize Demin zien we echter geen Hill en één Hans in huishoudelijk ornaat. Deze laatste vraagt ons, “Waar is onze roerganger?”. Toen ik hem vertelde dat deze nog steeds spoorloos was, één en al ongeloof.


“Neen, neen, dit kan niet. Heeft zich verstopt daar achter in den hoek zeker?”. Neen Hans, onzen Hill was er gewoon niet. Goed, we wisten wel dat hij naar een begrafenis ging in de voormiddag, maar ’t was bijna half drie.

Bon, hoog tijd om één Hill op te bellen, twee Hans in een deftig plunje te zetten. Wij ondertussen een babbeltje makende met wat ouders die hun kinderen kwamen droppen ten huize Demin. “Wanneer moeten we onze zoon terug komen oppikken?” vroeg ééntje onder hen. “Wel, een uur of twaalf is goed, maar niet hier, wel op de oude markt,” was de repliek. Tja, een babbeltje slaan met de Gonzo’s is even wennen voor sommigen.

Eindelijk, onze tocht kon beginnen. Richting Hill, want die was ondertussen vanonder de koffietafel uitgekomen. Onderweg krijg ik een cassante opmerking van Hans dat er absoluut iets moest worden gedaan aan m’n kledij. Zo zie je, Gonzo’s zeggen altijd waar het op staat, ieder in z’n eigen stijl. Bij Hill aangekomen even overleggen hoe de rit aan te pakken. Normaliter een koud kunstje voor onzen Herman, maar deze kon niet mee, zoals ook onze Koen die dit weekeinde moest … werken … werken … werken, dus wij wat improviseren. Voor we onze eerste trap konden geven, moesten we Hans toch even uitleggen hoe een Alcatel GSM werkt. Moest namelijk even checken of hij het gasfornuis veilig afgesloten had. Even testen of dit toestel ook schokvrij is en dan ‘en route’.

Rekening houdende met de tijdslimiet van onzen Tiel, was er het voorstel om richting Werchter te trekken. Met de wetenschap dat de voorbije tochten onderhouden geweest waren met één zeer strak tempo, vlogen de volgende opmerkingen om de oren. “Jongens ‘k heb één voetbalwedstrijd in de benen hé”, “Ik heb elf koffiekoeken binnen en die liggen nog op m’n maag”, ‘Het is al eventjes geleden mannen, dus het tempo op aanvaardbare hoogte”.

Ter hoogte van de vaart, dus al even halt houden. Hans moest trouwens een tweede telefoontje plegen. Even meegeven waar de autosleutels lagen. Aangezien aan de andere kant van de lijn niemand zo vriendelijk was even op te nemen, was de conclusie snel gemaakt. Autosleutels gevonden.

Wij langs de Dijle richting Werchter. Klare hemel, niet te koud en een goed tempo. Onder weg wat pratende over koetjes en kalfjes en voor we ’t wisten zagen we de kerk van Werchter.


Wat links en rechts door de bochten, dan wat rechtdoor richting Montfortcollege. Toen we aldaar de spoorweg overstaken, gaf Hill mee dat dit een tragische plek was. Hier lieten twee jonge meisjes het leven. Om even stil van te worden. Her-inneren noemen ze dat.

De Aarschotsesteenweg over richting Chartreuzenberg. Inderdaad een kuitenbijter, maar aangezien we beloofd hadden het iets of wat rustig te houden gingen we erlangs rijden. “Neen, ’t is hier naar rechts”, “ Wacht eventjes ’t is een beetje verder naar rechts”, “Neen, we moeten terug”, “Oei we waren toch juist”,…..tot den Tiel zei…“We gaan erover mannen” en wij weg. Eens boven toch wat uitkijken voor de wagen met een 5-char nummerplaat. Zeer ervaren chauffeurs met een hoed. Dan doorsteken naar Linden waar we één gevaarlijke afdaling namen, in verboden richting nota bene. Als dit maar goed kwam. Wel uiteindelijk zijn we er heelhuids door geraakt. Goed, rakelings langs enkele auto’s, chauffeurs die zich een hoedje schrokken en de laatste onder hen danig overstuur dat hij meermaals zijn prachthoorn liet schallen.


Wij verder door richting Kessel-Lo. Langs onze rechter zijde de Wijnbergenstraat. Op suggestie van den Tiel toch even polshoogte gaan nemen in deze straat. Een kijkje nemen in juf Mariska haar toekomstige huis. T.T.Z. in haar kasteel. Man, man, man, echt leuk om te zien, zo’n fort. We zagen dat het goed was en met veel zin richting eigen stal. Ter hoogte van het provinciaal domein ieder z’n weg. Hill nog even zijn paardje op stal zetten, Hans richting gemeente straat, den Tiel richting provinciaal domein.

Inderdaad ’t was weer een hele leuke tocht.

Rudi

Nog ééntje uit de oude doos ...

Historische tocht naar Pécrot - 10/08/2008

Herman had een ID.
We rijden naar Pécrot! Daar is een jaarlijkse rommelmarkt.
Wat? Ja, Pécrot gelegen langs de spoorweg.

[nvdr: Gonzo's als overjaarse ramptoeristen dus, 7 jaar na datum]


Daar zouden twee schone grieten op ons wachten die graag bezwete mannen zouden kussen.
Dus op naar Pécrot, na een akte de présence aan de Chiro.


Effe den Demin nog ophalen die Marktrock in de benen had. Dus dat beloofde weinig goeds. En ja ...
Hij deed al waggelend de deur open in bermudabroekje en bralde dat hij nog zat was, zijn benen nog vol champagne zaten, hij het niet zag zitten mee te gaan.
Een kroniek van een aangekondigd niet vertrek dus!
We hebben hem dan maar ter plekke achtergelaten zodat hij er mogelijks bij de volgende tocht bij kan zijn. Hopelijk want zijn toestand leek zorgwekkend.

We reden richting Tivoli, Pakenstraat, dwars door het bos, Vaalbeek, oversteken naar bos, richting Nethen, Waversebaan, naar links richting S-J-Weert, richting Nethen en dan Pécrot via 'de muur'.
Daar vroeg Rudi in zijn beste Frans de weg "C'est encore long?" of zoiets en die man zei letterlijk: "Het is niet ver". Is Rudi zijn Frans toch niet van opperste kwaliteit?

Die Vlaming heeft ons alleszins beduveld want we kwamen nog een serieuze beklimming tegen die Herman al zwalpend nam. Ik was een bevoorrechte achterop rijdende getuige.
Bergaf richting Pécrot waar we de rommelmarkt doorkruisten.


Herman deed een poging om een portefeuille te stelen bij iemand maar Rudi en ik hebben hem dit ontraden en grepen in.
Maar wat bleek ... Het waren Martine et Myriam waarmee hij de avond tevoren de bloemetjes had buiten gezet op de Vismarkt en die ons al kussend overvielen.
Herman had dus gelijk!!!


Op naar het plaatselijk café om wat bij te tanken samen met die twee grieten en hun moeder die er ook werd bijgesleurd.
Herman praatte honderduit en had duidelijk succes. Zijn vuile kaart-trukken werden ter berde gebracht.

Na een kussend afscheid reden we naar Sint-Agatha-Rode. Een volledig dichtgegroeid weggetje leidde ons er naartoe. De netels branden nu nog in onze benen. Herman vond een paraplu die hij onmiddellijk afstond aan de groep. Chapeau Herman!
Richting SAR naar Neerijse maar daarvoor eerst een serieuze beklimming via de Wolfshaegendwars door velden en bos gestuurd door een stelletje wandelende vrouwen.
Aan de beek de Eise gekomen, volgden we deze tot in Neerijse, doorsteken tot in Heverlee en via Tivoli terug naar huis.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit één van de mooiste tochten is geweest. Prachtig allemachtig!

Geschatte km : 50. Tijd 2,5 uur.

Be there my friends next time !

Hill

Voor de echte Gonzo's die geen schrik hebben voor een graadje minder of een sneeuwstormke meer!



Vandaag schitterende tocht gemaakte door ondergesneeuwde velden en donkere dennenbossen. Echt historisch.

Herman

Tocht naar Betekomse voetbalvelden – 15/11/2008

De voorbereiding van deze tocht verliep chaotisch.
Afspraken werden gemaakt maar niet nagekomen, beloftes werden teruggeschroefd, prioriteiten duidelijk niet gesteld.

Herman liet zelfs zijne halve trouwboek bellen om zich te excuseren. Ik was niet thuis om de klaagzang in ontvangst te nemen.
Excuses zijn op zich nobele gedachten maar pakken bij mij geen verf. Ondergetekende belde dan maar prompt de familie Natens op en vroeg naar Herman.
Zijn woordvoerster zei me dat hij niet mee kan omdat hij nog een pull moest gaan kopen in de Westwood aan verlaagde prijzen en hij vervolgens na deze aankoop samen met Herman junior naar (groot)vader senior in Rotselaar zou fietsen.

Geen probleem zei ik, daar passen we een mouw aan, junior mocht meerijden en we zouden Herman vrolijk op zijn tocht naar senior begeleiden om dan af te zakken naar Betekom waar den Demin zijne junior zijn voetbalkunsten zou laten zien.
Maar ook dit pakte geen verf en Leen hield voet bij stuk. Herman moest mordicus naar de winkel …

Even later belde Herman-in-persoon mij op, om zich bijkomend te verantwoorden dat hij een collega op het werk had gedepanneerd, zodat de brave ziel een begrafenis kon bijwonen. Aan al deze barmhartigheid kon niet meer worden weerstaan en een weinig later schoot ik vol.
Die barmhartige samarit-hermantaan zou later op de dag wel in serieuze affronten vallen…

Den Tiel gaf al helemaal geen enkel teken en bleek op Malta te zijn om zich naar verluidt te presenteren zonder zich evenwel rekenschap te geven dat hij hier te lande present diende te zijn. Hebben ze daar geen e-mail, GSM of andere communicatie?!
Van die boer geen eieren!

Enfin, één en ander van deze doorzichtige miserie werd gecompenseerd door de Koeke die onder grote morele druk stond en zijn kinderen achterlatend wel op het appel was evenals Rudi die zijn schoonmoeder iets vroeger op transport zette en den Demin die koste wat kost zijne jongste wilde zien schitteren op Betekomse voetbalvelden.
Na wat gepalaver voor den Demin zijn voordeur en Mappy-toestanden allerhande, werd het rijparcoers uitgestippeld.

De Koeke had het allemaal goed voor, waardoor we met een wijde boog via Sint-Pieters-Rode, Aarschot, Gelrode in Betekom arriveerden en dit aan een hels tempo.
Niet vergeten te zeggen dat we hiervoor de Kesselberg trotseerden en de Koeke in de bosafdaling ten val kwam. Foto’s konden niet worden gemaakt omdat onze fotograaf van dienst pullekes moest passen.
In de eerste bocht in Sint-Pieters-Rode werden we geconfronteerd met een exhibitionist die zonder scrupules zijn broek aan het uittrekken was. [Jaja, hier hadden jullie wel een foto gewild, zeker ...] Dit werd onmiddellijk afgerekend met hoongelach.

Uiteindelijk in Betekom aangekomen vroeg den Demin de weg in het plaatselijk café naar zijne zoon.
Een weinig later kwamen we aan en zagen we nummer 10 – de Maradonna van Kessel-Lo – in beste doen. Een waar talent kwam ons onder ogen! 2 doelpunten had hij al gemaakt.

Den Demin begon te roepen op zijne zoon en perplex volgden ook de andere Gonzo’s.
Maar plots sloeg het noodlot toe, junior werd aangetrapt door de vijand en moest noodgedwongen het veld verlaten, tranen vloeiden en vader Demin "biedde" (nvdr: Foei Hill, sterke en zwakke werkwoorden, dat is blijkbaar aan jou voorbij gegaan!) zich naast de lijn aan voor eerste hulp.
Even later kwam ook de voorzitter van het oudercomité, luisterend naar de naam Hans Casier, zich met de situatie bemoeien. Namen werden op en overgeschreven zodat rekeningen en verzekeringen kunnen worden vereffend.

Na wat penaltygetrap werd de terugkeer naar Kessel-Lo besproken. Deze verliep vrijwel recht op recht langsheen de dijken van de Demer naar Rotselaar.
Aan de Danonefabriek wilden we doorsteken maar ... tot onze grootste yoghurtverbazing reden we toch wel Herman met zijn zoon Joos tegen het lijf. Herman reed op zijn Ranger-bike. Zijn zoon op een zwart geverfde koersfiets.

Enige plaatsvervangende schaamte overviel ons nu toch wel.

Herman trachtte nog te ontsnappen door op gevaar van eigen leven en zonder rekening te houden met familieleden de straat over te steken. De weg werd versperd en een kruisverhoor werd ter plekke afgenomen.

Herman viel door de mand. Er bleek immers al snel dat er helemaal geen pullover werd aangekocht en van die begrafenis werd ook niks meer geloofd.
Daar stond die vermeende Samaritaan zonder zijn banaan!

Aangeslagen en vol ongeloof zetten wij onze weg verder naar Kessel-Lo waar we ten huize Lansbergen ons tegoed deden aan pralines en straffe keukenverhalen van Rudi.
De Koeke moest helaas zijn kinderen gaan vervoegen maar kreeg alle lof toegezwaaid van de Gonzo’s voor getoonde moed en zelfopoffering.
Jongens, het was weeral eens een memorabele tocht. Be there next time !

Gonzo Hill

Een vreemde tocht...

Een dag zoals een ander. Niets is minder waar. Er was weer dat sfeertje. Een paar makkers, een paar fietsen, een paar benen. Waar ging het naartoe? Ditmaal niet echt geweten. Vreemd.

Herman kwam met een brede glimlach aangereden. Neen, neen. Hij had geen plastische ingreep ondergaan. ’t Is zijn natuur. Een schone mens die zoals gewoonlijk z’n rugzak bij had met de nodige Gonzo attributen. Belangrijkste van al , “z’n banaan”. Die deelt hij altijd met z’n makkers maar vandaag niet gezien. Vreemd.

Hans kwam toe en had wat eten bij. “Hier, Katrien heeft me dit meegegeven. Heb je vanavond toch wat om te eten.” Waarom had Fabienne niets voorzien voor Hill? Vreemd.

Hill schoof wat later 8€ richting Hans. Hetzelfde bedrag dat we gisteren met z’n allen hadden gegeven na een avondje uit. Vlug verdween die 8€ in Hans z’n achterzakje. Handig zo’n nieuwe fietstrui. Had 4 maal 8€ gekost met een korting erbovenop van bijna 8%. Vreemd.

Maar wat was het vreemdst van allemaal. Den Tiel en onze Koeke er niet bij. Ok, Tieltje had meegegeven dat hij wat te regelen had met z’n ouders. Het fijne kwamen we niet te weten, maar goed. Koen kwam wat laat met de melding niet mee te kunnen. Dit konden we niet zomaar laten gebeuren en Hans belde dan ook prompt Koen op. We moesten en zouden de ware reden achterhalen.

Koen deed een verhaal over grootwarenhuizen. Er is daar van alles aan de hand. Kijk maar naar het journaal. We weten dat het aan het rommelen is bij Carrefour en IKEA, maar toch niet bij Delhaize. Integendeel. Mensen maken er promotie, kunnen dan ingrepen doen in het bestaande uurrooster, maar toch blijven deze dan van die aard dat Koen niet mee kan. Wat is hier gaande. Zijn er krachten bezig die deze Gonzo makker weerhouden om mee te rijden? Wel, ik weet wel één ding. Het “zaad van onze maat kan geen kwaad”. Dit zal geen verf blijven pakken. De Koeke rijdt mee in ons hart.

Dan de fiets op. Ondertussen hadden we beslist de Demer links te laten liggen en te gaan voor de route van Horst. Hans had graag het eerste gehad, wij vonden het tweede beter aangezien er wel wat wind stond. Nu geen probleem voor Hans. Hij heeft de Gonzo-mentaliteit en enkele seconden later vertrok hij als leider van de groep, ons op sleeptouw nemende richting kasteel. Man, ging hij er tegenaan. “Perpetuum mobile”, wat anders dan “Fatum nos iungebit”.Voor we het goed en wel wisten, waren we in Linden. Zelfs een bende heksen kon onze Hans niet betoveren tot enige vorm van temporiseren.Tja, vreemd dat je die tegen komt. Onze tochten zijn inderdaad niet zonder gevaar zijn.


Maar goed, weer in volle vaart richting Horst. Van de ene kronkel naar de andere. Wat op en neer, trappen en nog eens trappen. Zo naar het grote verzet. ’t Jonge toch, wat ging dat snel. Mocht er een TGV naast ons hebben gespoord, hij zou echt moeite gehad hebben. Maar plots riep Hill ons halverwege de afdaling toe “ Links naar de Kapel, mannen”. Wat stond er nu te gebeuren? Gingen we te weten komen waarom Hans vandaag zijn eten mee had gebracht? Zat hij met wat anders? Wat we wel zagen is dat we angstvallig in ’t oog werden gehouden. Een “motard” van het type ‘Heaven Angel’ verminderde vaart en wuifde ons wat toe. Een dame met één paparazzi fototoestel nam meerdere klikjes. Dit inspireerde onze Herman, maar eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat hij iets of wat minder handig leek dan de geheimzinnige dame. Maar eind goed al goed, aangezien het prachtige kiekje, bekomen na 10 minuten noeste arbeid, zeker in aanmerking kan komen voor een Pulitzer-prijs.

Genoeg genoten van het prachtige uitzicht. Terug op pad of beter richting jaagpad, een aardig stukje tussen Nieuwrode en Wezemaal. Maar voor we daar aan begonnen eerst nog een klimmetje. Blij dat we halverwege links afsloegen. En ja hoor, ’t ging nog altijd even snel. Wat blij dat ik wat uit de wind kon blijven. Wat blij dat die ruggen van mijn Gonzo-ploegmakkers wat breedte hebben. Deed me terug denken aan die filmpjes, aan die foto’s. Zou dat materiaal toch eens terug moeten boven halen. Of toch niet. Beter dat dit niet in het openbaar verschijnt.

Van Wezemaal richting Holsbeek. En wat hadden jullie gedacht. Natuurlijk nog steeds in een hels tempo. We vlogen door de bochten, over de kruispunten heen. Ook dit niet zonder gevaar. Auto’s mochten in de remmen aangezien wij onze voorrang van rechts vandaag niet gingen afstaan. Zelfs niet de voorrang van rechts van de andere kant. Niet te begrijpen. Geeft echt niet hoor, want vandaag was het de tocht van de vreemde dingen. Een tocht die bekroond moest worden met een hapje en een drankje.

En ja hoor, ook het afsluiten van de tocht had wat vreemds. Om één of andere reden haalden de dames ten huize Vandevelde wat fotomateriaal boven.


Dat materiaal dat beter niet ten grabbel van het brede publiek komt. Gaande van een liefdesnest tot …



Neen, hier stoppen we. Er is voor minder wat uit de rekken gehaald.

Ik kon het niet meer houden en vroeg wat er nu allemaal gaande was. Wel het was onzen Hans. Hij wou vanavond Katrien verrassen. Alleen wist hij niet goed hoe het vlees te bereiden en Fabienne ging hier een handje helpen. De banaan, heel éénvoudig, dit was als dessert bedoeld. Het fotoalbum was een tip van de meisjes. Zo kan je Katrien namelijk in een opperbeste stemming krijgen. Den Tiel was niet alleen naar z’n ouders, neen hij ging Katrien oppikken in Hollywood stijl en onze motard was hiervoor even langsgereden om aan te geven dat alles onder controle was. En onze Koeke kon niet mee opdat hij de nodige geestrijke drank, enkel te verkrijgen in den Delhaize, wou halen. Tja, iets wat Hans moreel niet kon doen. En waarom onze Hans zo snel door fietste. Wel nu besefte ik pas waarom. ’t Was niet alleen een heel leuke tocht geweest, maar ook die Gonzo-makkers die altijd klaarstaan voor elkaar. Wat kan het leven toch mooi zijn. Carpe Diem.


Rudi

Allerzielen ...

Het was weer een memorabele tocht vandaag 2 november.
Misschien waren het de zielen die ons bezielden …

Het is vandaag Stino’s 12de verjaardag.


Om dit te vieren was de familie D. vanmorgen zowaar naar het Atomium getrokken.
Dat de ‘real Gonzo spirit’ rules is nog maar eens bewezen : Hans D. was op de afspraak om 13.45 u.

Wij trokken er met z’n vijven op uit. De zesde Gonzo kreeg vandaag de zware taak op de kinderen te letten omdat zijn madam naar de matinéevoorstelling van ‘Daens’ ging kijken met haar ouders.

De Hoeveroute leidde ons vandaag via Bierbeek en Opvelp.
Bezienswaardigheden onderweg : St. Camillus, enkele mooie authentieke vierkantshoeven. Eén ervan is nogal bouwvallig, maar ze is echt wel prachtig, ’t zal niet voor ons zijn om ze te restaureren …

De prachtige watertoren van Bierbeek in de vorm van een wereldbol. Bijzienden zouden hem voor een luchtballon kunnen houden.

In vergelijking met de kasseistroken van vandaag is Paris–Roubaix een lachertje, vraag maar aan de Rudi met zijn omeletten …

De hele tocht lag het tempo vrij hoog vandaag, ik was vandaag in vorm en trok de groep ;-)

Onze Gonzo Hill moet vandaag geprezen worden: in Bierbeek redde hij zowaar het leven van een groep Chiromeisjes.

Halverwege was het tijd voor een korte pauze zodat wij eens lekker konden bijkletsen.

Deze week geen ongevallen (pech voor de ramptoeristen).

De Rudi is misschien ontsnapt aan een namiddagje shoppen …

Mannen het was een fijne tocht vandaag.

De Koeke

Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Die ene zin is wel de perfecte samenvatting van onze tocht!
Ik weet dat jullie meer verwachten, dus...een verslag.

Het begon slecht, onze grote inspirator was niet thuis toen we met vijf vertrekkensklaar aan zijn deur stonden.
We voelden ons verlaten en koud op deze grote wereld. We beseften hoe hulpeloos we zonder hem zouden zijn.

Dat gevoel verdween gauw toen hij glimlachend en schouderklopjes uitdelend verscheen.
Met een kwinkslag en voor iedereen een bemoedigend woordje, zette de voorzitter de toon voor weer een geweldige tocht.

We zochten deze keer het drama op.

Aan de vaart vonden we nog sporen van de grote ramp die Gonza Sigrid overkwam toen ze, in 'het lang', op weg was naar Jeroen zijn restaurant.
Langs de spoorlijn bereikten we Herent, om later op te duiken aan de kerk in Veltem.
De beruchte helling werd moeiteloos genomen en de Brusselse Steenweg veilig gekruist.
De mooie vlakte voor Bertem bos zorgde voor een rustig intermezzo, hoewel de spanning begon te stijgen, we narderden immers de plaats van het grote drama: Hill's vreselijke valpartij, in de goot van een verlaten modderweg...

Er zijn geen woorden om de verlatenheid en de 'killte' van deze plek te beschrijven. De horror is lijfelijk aanwezig, elke grasspriet ademt pijn en paniek uit.
Hier lag Hill ooit kreunend, alleen, gekwetst in een greppel.

Het hernemen van traumatische gebeurtenissen kan een louterend effect hebben, het kan een steun zijn in de rouwverwerking. Nu werkte het alleen op de lachspieren.

Hill in een gracht, het is eens iets anders.

Voldoende gesterkt zetten we de tocht verder, op weg naar andere historische locaties.
Eerst hadden we nog de onneembare helling, die inderdaad onneembaar is, voor geen één van de zes gonzo's.

Dan was er de watertoren, in wiens schaduw we ons weer eens konden neervleien op de volgescheten pick-nicktafel. Vogels hebben niet altijd respect voor het mensenwerk.
Eerst opgeschrikt door het vals alarm van een auto, die waarschijnlijk werd bevuild door een vogel die wij net hadden verjaagd van de tafel, maar nu ben ik te ver aan het uitweiden (en niet 'uitwijden', nvdr), dus ik kom weer tot de kern en zelfs de openingszin van dit verslag: Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Hoewel we nog veel zin hadden in andere drama's koersten we gezwind huiswaarts. Immers één van de Gonzo's moest tijdig thuis zijn voor nog een activiteit , waarvan ook een fotoverslag volgt , maar op een gesloten blog met meer privacy.

Gonzo Koen ging nog even onderuit maar de fotograaf was te laat voor de foto van het jaar.

Het was weer een heerlijke, historische tocht, met mooi weer en een geweldige sfeer.

Gonzo Herman