De Gonzo's en hun familie: onderweg tussen Rotselaar en Aarschot

(oftewel: 'Mil, zwegt es') - 07/12/2008

De dag na de komst van de Sint vertrokken we in een ongebruikelijke vroegte (omwille van privé-plannen van Herman rond de middag, die we niet kunnen onthullen op het net) -ttz 9u30- met vijven vanop de stoep van onze grote roerganger Hill.

Niet met zessen, omwille van de tegellegger-activiteiten die Gonzo Koen 's zaterdags had ontplooid en die hem blijkbaar danig geradbraakt hadden. We wensen hem met de hele ploeg een spoedig herstel.

Langs mooie velden en wegen met slierten ochtendmist reden we al kwetterend Kessel-Lo uit met bestemming Aarschot. Via Wilsele-Putkapel-Kerk naar de plaats genoemd 'het verraad van Herman', waar een pijnlijke Gonzo-wond opnieuw werd opengereten, en waar terloops ook komaf werd gemaakt met de gehechtheid aan (verkeers)regels van onze blogmaster Joost.

Aan Danone rechtdoor - door het rood - naar Rotselaar-Heikant, alwaar de wortels liggen van Gonzo Herman. We brachten een blitz-bezoek aan zijn oudere zus, die ondanks het al gevorderde uur, nog [noch?] in pyama vertoefde. Dit belette ons niet deze historische ontmoeting tussen een koude, beslijkte broer en een zich nog in donswarme japon bevindende zus, voor het nageslacht vast te leggen. Hier was wel enige overtuigingskracht voor nodig (niét om Herman te overtuigen,uiteraard), dat is begrijpelijk.

Verder ging het langs rustige paadjes richting Aarschot, het verlaten industrieterrein (het gaat slecht met d'economie) tot op de Leuvensesteenweg. Alwaar - tot eenieders verbazing - Gonzo Tiel plots zijn stelling achteraan verliet om op kop van ons peletonnetje zijn hometown fier binnen te fietsen. Buiten een paar kerels die kerstbomen aan de Aarschotse winkels aan het bevestigen waren, is dit feit echter volledig aan het nog slaperige provinciestadje voorbij gegaan. Jammer.

Volgende korte pauze aan de ingang van de kerk van Aarschot, waar Tiel blijkbaar in de huwelijkssloep is gekropen met Gonza Sigrid (zijn huidige echtgenote - we zeggen dit erbij omdat het in de familie Tiel niet de gewoonte is het bij één vrouw te houden).

Voor de kerk waren we dan getuige van een manifestatie van de atheistische aard van onze grote roerganger, die het plan had opgevat de pastoor van de grote kerk te laten uitschuiven over een door Herman speciaal hiervoor meegebrachte bananenschil.

Dit leidde tot een verhitte theologische discussie onder de Gonzo's, die voortduurde voorbij de Knoet, ja zelfs tot aan de riante villa van de ouders Tielemans net buiten Aarschot.

Ttz: tot bij de villa van Mil en Anita. Mil, locaal ook gekend als 'de reus van Aarschot', was zichtbaar blij zijn zoon in wielrennersplunje te zien - of was hij blij dat zijn zoon zo'n toffe fietsmakkers bleek te hebben? In elk geval was hij bij onze aankomst druk aan 't bellen met zijn schoondochter. Zoals het spreekwoord zegt: als de kater van huis is...

We werden hartelijk ontvangen met cola en wafels in de ouderlijke veranda, waar de familie-foto's aan de muren werden bekeken en besproken.

Rudi en Herman probeerden tevergeefs met Mil gemeenschappelijke kennissen te vinden.

De tuin was een stuk ingericht als een boedhistisch centrum, een herinnering aan de recente trip van de ouders Tiel aan Indië en Nepal. Ook de nieuwe karpetten in het salon bleken van Indische afkomst.

Al die tijd misten we het gezelschap van mama Anita, die genoot van haar gebruikelijke zondag-voormiddag-bad. Nadat zoon Hans haar rug was gaan wassen, kwam ze toch tevoorschijn, weliswaar met een onverzorgde, nog halfnatte coiffure. Dit belette ons niet de ouders en de zoon op deze mooie zondagmorgen in de veranda voor het nageslacht te vereeuwigen.

Bij het buitengaan merkten we nog de namen van Tiel en zijn broer Peter gebeiteld in een tegel, in een soort Aarschotse 'walk of fame'.

De tegel was het werk van papa Mil, een man van vele stielen. Papa Mil bleef honderduit vertellen, en dat was niet steeds naar de zin van mama Anita. Een welgemeend 'Mil, zwegt es' klonk door de vrieskoude lucht. Tijd voor de Gonzo's om afscheid te nemen, en langs Aarschot-statie de oevers van de Demer op te zoeken en te volgen tot in Werchter. Vandaar in gestrekte draf over Wakkerzeel en Wijgmaal terug tot bij Gonzo Rudi. Daar werden de fietsen schoongespoten en afspraken gemaakt voor de Gonzo-night van volgende week.

Het was een mooie, historische tocht van naar schatting 50 km. (Hill verwacht dit cijfer er steeds bij; waarschijnlijk houdt hij de cijfers bij om ze op 't einde van het jaar op te tellen).

Tot volgende week, met dan zeker een min of meer uitgebreid verslag van de eerste exclusieve Gonzo-night. Voor één keer zal onze blogmaster zelf verslag geven [ah ja?]. Of er volgend weekend ook gefietst zal worden, is nu nog niet zeker.

hd