Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Die ene zin is wel de perfecte samenvatting van onze tocht!
Ik weet dat jullie meer verwachten, dus...een verslag.

Het begon slecht, onze grote inspirator was niet thuis toen we met vijf vertrekkensklaar aan zijn deur stonden.
We voelden ons verlaten en koud op deze grote wereld. We beseften hoe hulpeloos we zonder hem zouden zijn.

Dat gevoel verdween gauw toen hij glimlachend en schouderklopjes uitdelend verscheen.
Met een kwinkslag en voor iedereen een bemoedigend woordje, zette de voorzitter de toon voor weer een geweldige tocht.

We zochten deze keer het drama op.

Aan de vaart vonden we nog sporen van de grote ramp die Gonza Sigrid overkwam toen ze, in 'het lang', op weg was naar Jeroen zijn restaurant.
Langs de spoorlijn bereikten we Herent, om later op te duiken aan de kerk in Veltem.
De beruchte helling werd moeiteloos genomen en de Brusselse Steenweg veilig gekruist.
De mooie vlakte voor Bertem bos zorgde voor een rustig intermezzo, hoewel de spanning begon te stijgen, we narderden immers de plaats van het grote drama: Hill's vreselijke valpartij, in de goot van een verlaten modderweg...

Er zijn geen woorden om de verlatenheid en de 'killte' van deze plek te beschrijven. De horror is lijfelijk aanwezig, elke grasspriet ademt pijn en paniek uit.
Hier lag Hill ooit kreunend, alleen, gekwetst in een greppel.

Het hernemen van traumatische gebeurtenissen kan een louterend effect hebben, het kan een steun zijn in de rouwverwerking. Nu werkte het alleen op de lachspieren.

Hill in een gracht, het is eens iets anders.

Voldoende gesterkt zetten we de tocht verder, op weg naar andere historische locaties.
Eerst hadden we nog de onneembare helling, die inderdaad onneembaar is, voor geen één van de zes gonzo's.

Dan was er de watertoren, in wiens schaduw we ons weer eens konden neervleien op de volgescheten pick-nicktafel. Vogels hebben niet altijd respect voor het mensenwerk.
Eerst opgeschrikt door het vals alarm van een auto, die waarschijnlijk werd bevuild door een vogel die wij net hadden verjaagd van de tafel, maar nu ben ik te ver aan het uitweiden (en niet 'uitwijden', nvdr), dus ik kom weer tot de kern en zelfs de openingszin van dit verslag: Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Hoewel we nog veel zin hadden in andere drama's koersten we gezwind huiswaarts. Immers één van de Gonzo's moest tijdig thuis zijn voor nog een activiteit , waarvan ook een fotoverslag volgt , maar op een gesloten blog met meer privacy.

Gonzo Koen ging nog even onderuit maar de fotograaf was te laat voor de foto van het jaar.

Het was weer een heerlijke, historische tocht, met mooi weer en een geweldige sfeer.

Gonzo Herman