Zondag 3 April. Voor velen de dag van “de Ronde”. Een dag van vermaak. Maar ik kan je meegeven dat dit niet het geval is voor iedereen. Ik zie problemen alom.
- De reactor in Fukushima die men maar niet onder controle krijgt.
- De manifestaties in Kandahar die slachtoffers eist.
- De gevechten in Libie om onze petroleum aanvoer terug onder controle te krijgen.
- De Prins die op kosten van Kabila grote sier gaat houden en z’n dotatie besteed aan verkeersboetes.
- Een pippo die ze na twee dagen vrijlaten zodat hij kinderen kan gaan bedreigen met een pitbull.
Maar dit alles is niets vergeleken bij wat de Gonzo’s op dit ogenblik doormaken. Wij zitten in zak en as. Een week-einde waar er sprake was van gesplitste ritten, waar er geen enkel, maar geen enkel voorstel doorkwam van onze voorzitter.
Wat is hier eigenlijk gaande? Volgens mij is het begonnen met het Gorpie-incident. Normaliter kan je er van uit gaan dat de voorzitter even gaat controleren bij onze vrouwen of alles ok is voor onze jaarlijkse bloesemtocht. Er wordt verzaakt aan deze taak met als resultaat dat Gorpie per ongeluk richting Rome vertrekt. Voor het eerst in ons bestaan gaan we een bloesemtocht maken niet op volle getalsterkte.
Hans Demin gaf vorige week plots forfait voor de rit. Je kan verwachten dat de voorzitter dan orde op zaken gaat zetten. Zoals die week voordien toen Koeke aangaf dat het hem niet ging lukken. Toen ging het nog kordaat naar diens voordeur, nu niets. Hans mijn inziens zeer teleurgesteld omdat hij die zelfde push verwacht had natuurlijk.
Hans Cassier moest vorige week ten laatste om 17u30 aan de Chiro zijn om zijn kinderen tijdig te kunnen afhalen. We hadden plots alle mankracht nodig om tijdig aan te komen. De voorzitter reed eerst goed mee. Plots kwam hij meermaals aangeven niet mee te gaan tot aan de Chiro. Hij moest langs bij den DD.Weet niet waarom, maar weet wel dat we net dat beetje te kort kwamen. Ok, de kids van Hans hebben maar een minuutje moeten wachten, maar een voorzitter gaat normaal tot het uiterste, niet? En na datum dacht ik, die woning van Hans ligt pal aan de Chiro.
Er zou een tussenrit gemaakt worden om het einde van de maartse buien te vieren. Woensdag was de plaats van afspraak. Tiel had er alles aan gedaan om die dag vrij te zijn. Dan plots het bericht dat men een dag vroeger ging. Natuurlijk was de ontgoocheling zeer groot want Tiel kon plots niet mee.
Op vrijdag bel ik hem en vraag wat er aan de hand is. Dat we nog geen mails gezien hadden om onze rit wat te sturen. Gaf mee dat ik eventueel zelfs m’n zaterdag wat anders kon plannen. Dat ik in de voormiddag eventueel wel mee kon, mocht dit beter uitkomen voor de anderen. Ik kreeg te horen, "neem zelf maar initiatief".
Zaterdag krijg ik dan een telefoontje van Herman. Rudi, ik voel me eigenlijk wat alleen. Wil jij met mij morgen niet uitrijden? Misschien kan Gorpie ook mee. Uiteraard ging ik met alle plezier in op deze uitnodiging. Toen wist Herman me ook mee te geven dat Hans voor een tweede keer was thuis gelaten. Blijkbaar was de afspraak met de lokale slager belangrijker dan Hans te verlossen uit zijn fiets ellende.
Maar goed, dan een verslag maken van een rit die eigenlijk geen rit mocht zijn. Of toch. Eerst even Gorpie troosten. Hij kan niet mee naar de Voerstreek, kan niet genieten van de bloesems. Wel hier heeft Herman als eerste een antwoord op gevonden. Een stevige aanzet in het begin van de rit. Op en af om Gorpie dat Voerstreek-gevoel te geven. Dan een stuk uit onze vorige rit, je weet wel, waar we de beek oversteken over één met metaal bedekte balk. Hierdoor kreeg Gorpie dat ‘hoor erbij’-gevoel. Vandaar riching Gelrode om te genieten van de prachtige bloesems. Dus heren, den 23ste is eigenlijk gereden.
Herman probeerde me tijdens de rit mee te geven dat ik iets of wat mild mocht zijn ten aanzien van onze voorzitter. Dat hij heel wat zorgen heeft, dat hij vandaag naar Nederland moest op familiebezoek. Ok, een wijs man als Herman heeft natuurlijk een punt. Maar als je dan Kaat ontmoet aan de Chiro en je haar dan vraagt of ook zij niet op dat familiegebeuren diende aanwezig te zijn. Wat met een repliek als “welk familiegebeuren?” Dan mag je je wenkbrauwen toch wel fronsen zeker.
Nu, eens doorheen de bloesems kwamen we aan boven op de Wijngaardberg. Een kiekje met Jezus als steunend lid voor we de gevaarlijke afdaling naar beneden namen. Een kwestie van de nodige bescherming te hebben. Eens in het dorp halt houden bij vrienden van Herman. We kregen er een luisterend oor voor onze problemen en een suikerrijk drankje. Ik kan je zeggen dat de gastheer niet mals was voor onze voorzitter. De superlatieven die daar gebruikt werden durf ik echt niet neer te pennen. Maar goed. Na een korte verpozing tijd om verder te trekken. Een Gorpie-blik op JUL-001, de Mini Cooper des huizes. Hij zag dat mobieltje we zitten. Plaats voor 4 man gaf hij aan, maar dan is er nog Ingrid. Zou die dat wel zien zitten?
Op een iets of wat rustig tempo naar Wijgmaal. Vandaar richting Wilsele, het Fort, om zo de vaart te bereiken. En dan weten jullie het wel. Binnen de minuut stonden we aan de deur van Gorpie. Tijd om de bikes af te spoelen. Geloof me ’t was echt nodig. Dan samen met Herman richting onze zetel. Maar weet je, echt relaxen zat er niet in . De voorzitter, de voorzitter, .... Wat is dat nu toch? Wat moeten we doen? Wie weet raad?
Rudi
