Hans wou graag het bos bezoeken, maar Herman had als vanouds een prachtrit op zijn fiets gegraveerd. Als zoethouder voor Hans stelde ik voor om een midweekse tocht te doen richting bos. Hans, zoals het een gentleman betaamt, ging dadelijk akkoord. Nu nog even wachten op de Koeke, ware het niet dat hij op het allerlaatste moment een sms-ke gaf met het bericht er niet te geraken. Prompt greep de voorzitter in. Hij nam de telefoon belde Koeke met de woorden dat we hem dan maar kwamen uithalen. Enkele Gonzo-leden gaven hierop te kennen dat we de privacy van de Koeke dienden te respecteren. Neen, zei de voorzitter. Ik moet en zal mijn verantwoordelijkheid nemen. Koeke heeft nood aan deze rit. Hij gaat daardoor wat conditie opdoen, wat sigaretten minder roken, enz. Hij zal me dankbaar zijn. Tja, voorzitter zijn is echt niet gemakkelijk. Wat later stonden we aan Koekes voordeur. Herman gaf aan dat hij zich echt niet verplicht moest voelen. Ook dit droeg niet de goedkeuring van de voorzitter, maar geen nood. De Koeke kwam naar buiten met de glimlach. Hij kon uitrijden met z’n makkers.
Ondertussen waren we een half uurtje kwijt, maar goed nu even vollenbak den Pellenberg op. Enfin, dat dacht ik. Hans wou eerst even halt houden bij de Mama. Tik, tik, tik op de voorruit en daar kwam een lieve dame te voorschijn. Als een mens zich nu gaat afvragen wat je in ’t leven moet doen om er zo goed en vrolijk uit te zien na een aantal decennia op deze aardbol, wel het antwoord lijkt mij duidelijk. Elke zondag een aperitiefje doen. Nu het familiekiekje doen met een fototoestel dat enkel wenst te filmen. Niet eenvoudig. Herman deed er alles aan om het euvel te verhelpen, maar het nam zijn tijd. Zolang zelfs dat de mama begon te bibberen. Sommigen zouden durven beweren dat het van de wijn was maar niets is minder waar.
Enfin, even later begonnen we met het serieuze werk. Den Pellenberg op. Koeke en Gorpie hadden er duidelijk zin in. Het tempo lag voor mij dadelijk hoog genoeg en ’t was al puffen. Koeke als een berggeit en Gorpie in korte broek als een stoomtrein. Eens het dorp voorbij, wij richting Butselbos via mooie fietspaden. Je kan daar al eens bekend volk kruisen. Sommigen houden halt, anderen rijden pijlsnel verder alsof er wat te verbergen valt. Maar weet dat het alom ziend oog van de Gonzo’s niet te verschalken valt. Mijnheer Bart Van der Schueren, echtgenoot van Els, vader van enkele flinke dochters, we hebben door dat jij aan het trainen geslagen bent. Wat zit daarachter? Ik kan je wel meegeven dat dit gedrag voer voor roddel is.
Goed, wij de steenweg over in Boutersem richting Willebringen. Doel was om via Hoksem Hoegaarden te bereiken. Maar de tijd begon te dringen. Het was al iets na twaalf en we besloten nr. 14 links te laten liggen. Aangezien we de rit nu wat gingen inkorten, hadden we tijd voor een foto. Inderdaad, Herman had het fototoestel weer aan de praat gekregen. Tja, als Leen nu eens van die dingen zou afblijven, ook al is dit op vraag van de voorzitter.
Na het prachtplaatje richting Honsem om via Opvelp Bierbeek te bereiken. Een parcours dat tamelijk op en af gaat. Een prachtvoorbereiding voor wat ons binnen enkele maanden te wachten staat. Hans, ons Gonzo-sleeptouw bij uitstek, waarschuwt dat dit echt niet eenvoudig wordt. Waarschijnlijk onderschatten we dit alles. Hij heeft ongetwijfeld gelijk, maar ik vind dat we onze grenzen moeten verleggen. Ik weet ook één ding. Onze voorzitter zal goed voorbereid zijn. Man, hij ging vlot over alles en nog wat heen. Met zo’n vorm mag Herman er gerust 100 km van maken in plaats van 80 met optie op 60. Hij was amper bij te houden, bergop of bergaf. Dat laatste kon zelfs zonder ketting. Dit bleek richting Korbeek-Lo toen de afdaling op de kasseien het materiaal danig op de proef stelde. Van Koeke namen we afscheid aan Tivoli en wij snel naar de afsluiter. Een hapje en tapje op een zonovergoten terrasje, iets waar ik maar ook Hans enorm naar uitkeken. Het was weer gezellig geweest.
Rudi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten