Midweektocht GODVERDOEME GODVERDOEME!!!! – donderdag 10 maart 2011

Het was DD die vorige zondag op het idee kwam om eens een keer midden in de week uit te rijden. Waarschijnlijk om zijn verlofdagen opgevuld te krijgen. Desalniettemin waren wij allen tesamen in koor akkoord. DD stuurde een mail rond en sloeg zowaar 5 Gonzo's aan de haak. Vertrek 15u aan de stoep van onze VVHL. Maar wie was er potverdikke niet op het appel? Jaja, DD. We moesten hem nog uit zijn kot gaan halen! Enfin, omdat deze rit zijn idee was, mocht hij kiezen naar waar. Daar moest ie geen twee keer over nadenken; "den bos in!" Dus geen Horstroute vandaag, geen weggetjes aangepast aan onze voorzitter, nee, nee, modderdabben begot!

Hier en daar viel er al een lentegeurtje op te snuiven, gele bloemetjes kwamen al te voorschijn piepen, echter de zon was nog niet van de partij. Maar we voelden het allemaal, de lente is in aantocht, vandaar ook onze honger om te fietsen. Binnenkort hangen we onze lange broek terug in het winterdepartement van onze kleerkast en kunnen we wederom onze gespierde kuiten showen, al dan niet geschoren. Korte broekjes en korte mouwtjes, daar kijken we allemaal naar uit!

Vandaag reden we een klassieker; de groene. Kort en krachtig en zeer gevarieerd, spek naar onze bek. Met mijn nieuwe fiets reed ik met de vingers in de neus de hellingskes op, af en toe kon ik zelfs kop trekken. Wat een wereld van verschil zeg, die nieuwe bike! Had ik dat eerder geweten … Vroeger kon ik wel eens sterven op mijn fiets, nu stap ik er uitgerust van af! Toch wel eens overwegen om een ander zadel te steken. Het is wel een mooi wit lederen zadel, naar een Italiaans design, past perfect bij de uitstraling van mijn fiets, maar één ding is zeker, mijn gat doet zeer. Een oudewijvenzadel zoals Herman er een heeft wil ik nu ook weer niet, maar toch eentje met hier en daar wat gelkussentjes om mijn dierbaar zitvlak te eren, want af en toe zit ik wel eens graag op mijn luie krent. Een spleet in het zadel hoeft niet echt, ik heb weliswaar geen last van tintelende delen, als het maar zacht is. Ik vraag me af hoe die beroepsrenners dat doen om ganser dagen op zo'n hard zadel te zitten.

Toen ik, zoals ik daarnet zei, fluitend de bergskes op reed, hoorde ik achteraan in de groep tandwielgeknars en gekraak met daarbij krachttermen die je kan lezen in bovenstaande titel. Een erg herkenbaar geluid en ook een erg herkenbaar gevoel. Het is om god uit de hemel te vloeken als je tijdens een beklimming doortrapt, alle energie is in één klap weg, je staat plots stil en je moet terug opnieuw beginnen terwijl je makkers je zomaar voorbij fietsen. Plots besef je dan ook dat je dit weer een smak geld gaat kosten, maar ja, “no pain no gain”. Slachtoffer van dienst; onze Loedi. Mailsgewijs liet hij ondertussen weten dat de fietsenmaker reeds bezocht is en het euvel verholpen. DD moet ook eens bezoek overwegen, zijn remschijven vatten bijna vuur bij het remmen! Zo zie je maar, ons materiaal moet bestand zijn tegen onze krachtige lijven.

Op onze gebruikelijke stop tijdens de groene, konden we vooruit kijken in de tijd. De Gonzo's 20 jaar later; enkele gepensioneerde mannen zaten te kwetteren onder een afdakje …

… de fietsen argeloos tegen de boom gestald. Rudi maakte ze warm om onze blog te lezen, en in zijn perfect Leuvens dialect legde hij uit op welk knopje je moest duwen om een foto te maken.

DD nam zijn verantwoordelijkheid en nam de taak op zich om de fietsen af te spuiten, terwijl Herman ons trakteerde op een drankje. Ik wou ook nog zeggen op een hapje, maar het carré confituurke had de vervaldatum ruimschoots overschreden, of was dit met voorbedachte rade???

Stevige Gonzogroet

Gorpie