De voorzitter komt thuis met Tiel’s fiets ...- zondag 13 maart 2011

... nadat Tiel hem had teruggevonden op het De Becker-Remyplein.

Alles werd in het werk gesteld om Tiel’s MTB terug te vinden. Multimedia werden niet geschuwd: paginagrote pamfletten werden aan verlichtings- en andere palen vastgemaakt, e-mails werden rondgestuurd. Alleen de aangifte naar de politie bleek niet zo eenvoudig. On-line aangifte doen van de diefstal bleek omwille van technische problemen niet te werken. Dan maar in persoon naar de Philipssite. Onderweg nog even rondkijken en elke fiets grondig evalueren.

Wat ziet mijn lodderig ook, daar vlak voor Het Blomke op het De Becker-Remyplein? Lijkt die MTB niet op mijn zonet gestolen exemplaar? Ja hoor.

De nieuwe eigenaar heeft middels enkele camouflagetechnieken geprobeerd om de fiets onherkenbaar te maken (drinkbushouder weg, achterlichtje weg, houder voor voorlicht weg, spatlap weg, … en stickers erop geplakt), maar het belangrijkste herkenningspunt bleef bewaard (ter bescherming van slapende onderdelen).

Politie gebeld, VVHL gebeld voor de rechtsbijstand, …
Ons ‘wie zoekt die vindt’ pamfletje getoond aan de politie-uw-vriend en alles was zo geregeld. Het goedkope slot van de nieuwe eigenaar werd door de politie vakkundig doorgeslepen en de fiets was terug de ‘onze’.

Ludi kwam met een vaart toegesneld, want ook goed nieuws verspreid zich zeer snel onder de Gonzo’s en met onze trofee waren we weg naar de Achturenstraat.

Dank je Gonzo’s voor de ondersteuning!!

Hans T.

Gonzo's gaan op zoek naar Tiel zijn fiets – zaterdag 12 maart 2011

Kleine en grote criminaliteit beperkt zich niet meer alleen tot enkele Brusselse wijken!! Op klaarlichte dag werd de fiets van Tiel gestolen!!! Het poortje was los en de fiets lag niet vast, maar dat doet niets af aan de lafheid van de onverlaat die te lui is om te werken voor een fiets, maar wel het risico wil lopen om zo maar in een tuin rond te hangen en een fiets te pikken.

"Zo iemand moet toch opvallen", dachten de Gonzo's die nog een fiets hebben. Dus togen we op zoek naar ofwel die dief, ofwel de fiets van Tiel die door die onverlaat misschien tegen een boom is achtergelaten, ofwel naar een fiets die zomaar ergens los tegen een boom staat, terwijl de eigenaar bijvoorbeeld staat te plassen met zijn rug naar zijn fiets.

Jammer vonden we geen van de drie. Rudi vond wel een weg, zonder nummers, maar wel met mooie zichten, stevige hellingen, en veel tegenwind. Over de Chartreuzenberg, naar het Bed van Napoleon, tussen Kortrijk-Dutsel en Lubbeek langs het nieuwe huis van Hedwig en Lieve.

We gingen even kijken hoe de verbouwingen verlopen. Ik weet niet wie op het idee kwam, maar het was wel een schitterend idee. We stalen een mooie, dikke, lange balk, een mooie, dikke, korte balk en één dakpan.

Nu kunnen we Hedwig en Lieve gaan afpersen, ze zullen veel geld moeten neertellen om hun drie bouwmaterialen terug te krijgen! Als ze niet willen betalen zetten we de drie bouwmaterialen te koop op Ebay! De opbrengst gaat dan naar een nieuwe fiets voor Hans! Die zal blij zijn als hij dit leest!! Eindelijk eens een benefiet voor hém, in plaats van één van hem.

Met de drie bouwmaterialen op de rug was het moeilijk fietsen. We kapten ze gauw ergens in een gracht. Hans zal zelf moeten werken voor zijn nieuwe fiets. We reden via de Gempemolen, rond Lubbeek naar de Zavelstraat. Nog gauw even met vuile voeten rond onze tafel en weer werd een Gonzorit geschiedenis ...

Herman

NOODKREET - zaterdag 12 maart 2011

Vrijdag 11 maart 2011 (11/3/11) zal ten eeuwigendage in de annalen vermeld blijven als een rampdag! Nadat Tiel een akelige ontdekking deed in zijn achtertuin, stampvoette hij zodanig hard op de grond uit woede en onmacht, dat de aarde ervan beefde aan de andere kant van de aardbol ... met alle gevolgen vandien.
De dag nadien stuurde hij onderstaand bericht de wereld in, zodat alle mailservers wereldwijd oververhit geraakten ...

Ik heb jouw hulp nodig!!

Gisteren, 11 maart is mijn mountainbike gestolen uit de tuin

Specificaties:

• Merk – Gazelle – staat in grote letters vermeld op de schuine stang
• Aangekocht bij Fietsen Tom Hermans - Kessel-Lo
• Vredestein Banden Voor en Achteraan
• Donkergrijze kleur met op stang enkele blauwgroene strepen
• Twee drinkbushouders (eentje werd later toegevoegd)
• 27 versnellingen – Deore
• Zadel met sleuf
• Voorlicht – niet aanwezig maar kan geplaatst worden via het aanwezige houdertje aan het stuur
• Achterlicht: rood led-lampje gemonteerd op zadelstang
• Vering aan voorwiel – aan–en-uit te zetten via draaiknop op voorvork
• Gewone pedalen met reflectoren (dus geen klikpedalen)
• Remblokken (dus geen schijfremmen)
• Makkelijk te verwijderen spatbord achterwiel

Kom je deze MTB ergens tegen? Graag contact opnemen:
Hans Tielemans - [adres en telefoonnummer bekend bij de BM]
Ik zal je ZEER dankbaar zijn.

Midweektocht GODVERDOEME GODVERDOEME!!!! – donderdag 10 maart 2011

Het was DD die vorige zondag op het idee kwam om eens een keer midden in de week uit te rijden. Waarschijnlijk om zijn verlofdagen opgevuld te krijgen. Desalniettemin waren wij allen tesamen in koor akkoord. DD stuurde een mail rond en sloeg zowaar 5 Gonzo's aan de haak. Vertrek 15u aan de stoep van onze VVHL. Maar wie was er potverdikke niet op het appel? Jaja, DD. We moesten hem nog uit zijn kot gaan halen! Enfin, omdat deze rit zijn idee was, mocht hij kiezen naar waar. Daar moest ie geen twee keer over nadenken; "den bos in!" Dus geen Horstroute vandaag, geen weggetjes aangepast aan onze voorzitter, nee, nee, modderdabben begot!

Hier en daar viel er al een lentegeurtje op te snuiven, gele bloemetjes kwamen al te voorschijn piepen, echter de zon was nog niet van de partij. Maar we voelden het allemaal, de lente is in aantocht, vandaar ook onze honger om te fietsen. Binnenkort hangen we onze lange broek terug in het winterdepartement van onze kleerkast en kunnen we wederom onze gespierde kuiten showen, al dan niet geschoren. Korte broekjes en korte mouwtjes, daar kijken we allemaal naar uit!

Vandaag reden we een klassieker; de groene. Kort en krachtig en zeer gevarieerd, spek naar onze bek. Met mijn nieuwe fiets reed ik met de vingers in de neus de hellingskes op, af en toe kon ik zelfs kop trekken. Wat een wereld van verschil zeg, die nieuwe bike! Had ik dat eerder geweten … Vroeger kon ik wel eens sterven op mijn fiets, nu stap ik er uitgerust van af! Toch wel eens overwegen om een ander zadel te steken. Het is wel een mooi wit lederen zadel, naar een Italiaans design, past perfect bij de uitstraling van mijn fiets, maar één ding is zeker, mijn gat doet zeer. Een oudewijvenzadel zoals Herman er een heeft wil ik nu ook weer niet, maar toch eentje met hier en daar wat gelkussentjes om mijn dierbaar zitvlak te eren, want af en toe zit ik wel eens graag op mijn luie krent. Een spleet in het zadel hoeft niet echt, ik heb weliswaar geen last van tintelende delen, als het maar zacht is. Ik vraag me af hoe die beroepsrenners dat doen om ganser dagen op zo'n hard zadel te zitten.

Toen ik, zoals ik daarnet zei, fluitend de bergskes op reed, hoorde ik achteraan in de groep tandwielgeknars en gekraak met daarbij krachttermen die je kan lezen in bovenstaande titel. Een erg herkenbaar geluid en ook een erg herkenbaar gevoel. Het is om god uit de hemel te vloeken als je tijdens een beklimming doortrapt, alle energie is in één klap weg, je staat plots stil en je moet terug opnieuw beginnen terwijl je makkers je zomaar voorbij fietsen. Plots besef je dan ook dat je dit weer een smak geld gaat kosten, maar ja, “no pain no gain”. Slachtoffer van dienst; onze Loedi. Mailsgewijs liet hij ondertussen weten dat de fietsenmaker reeds bezocht is en het euvel verholpen. DD moet ook eens bezoek overwegen, zijn remschijven vatten bijna vuur bij het remmen! Zo zie je maar, ons materiaal moet bestand zijn tegen onze krachtige lijven.

Op onze gebruikelijke stop tijdens de groene, konden we vooruit kijken in de tijd. De Gonzo's 20 jaar later; enkele gepensioneerde mannen zaten te kwetteren onder een afdakje …

… de fietsen argeloos tegen de boom gestald. Rudi maakte ze warm om onze blog te lezen, en in zijn perfect Leuvens dialect legde hij uit op welk knopje je moest duwen om een foto te maken.

DD nam zijn verantwoordelijkheid en nam de taak op zich om de fietsen af te spuiten, terwijl Herman ons trakteerde op een drankje. Ik wou ook nog zeggen op een hapje, maar het carré confituurke had de vervaldatum ruimschoots overschreden, of was dit met voorbedachte rade???

Stevige Gonzogroet

Gorpie

Wijn & Paprika chips – zondag 6 maart 2011

Als ik kijk naar de e-mail thread begon het optelwerk reeds op woensdag 2 maart. “We zijn al met 3” gaf de voorzitter aan. Even contesteren was goed voor de repliek “schriftelijk een vraag stellen staat gelijk met iets zeggen”. Bij deze bevestig ik dat de voorzitter altijd gelijk heeft. Op D-day stonden we met z’n vijven op de stoep voor de meest bezochte voordeur van Kessel-Lo.

Hans wou graag het bos bezoeken, maar Herman had als vanouds een prachtrit op zijn fiets gegraveerd. Als zoethouder voor Hans stelde ik voor om een midweekse tocht te doen richting bos. Hans, zoals het een gentleman betaamt, ging dadelijk akkoord. Nu nog even wachten op de Koeke, ware het niet dat hij op het allerlaatste moment een sms-ke gaf met het bericht er niet te geraken. Prompt greep de voorzitter in. Hij nam de telefoon belde Koeke met de woorden dat we hem dan maar kwamen uithalen. Enkele Gonzo-leden gaven hierop te kennen dat we de privacy van de Koeke dienden te respecteren. Neen, zei de voorzitter. Ik moet en zal mijn verantwoordelijkheid nemen. Koeke heeft nood aan deze rit. Hij gaat daardoor wat conditie opdoen, wat sigaretten minder roken, enz. Hij zal me dankbaar zijn. Tja, voorzitter zijn is echt niet gemakkelijk. Wat later stonden we aan Koekes voordeur. Herman gaf aan dat hij zich echt niet verplicht moest voelen. Ook dit droeg niet de goedkeuring van de voorzitter, maar geen nood. De Koeke kwam naar buiten met de glimlach. Hij kon uitrijden met z’n makkers.

Ondertussen waren we een half uurtje kwijt, maar goed nu even vollenbak den Pellenberg op. Enfin, dat dacht ik. Hans wou eerst even halt houden bij de Mama. Tik, tik, tik op de voorruit en daar kwam een lieve dame te voorschijn. Als een mens zich nu gaat afvragen wat je in ’t leven moet doen om er zo goed en vrolijk uit te zien na een aantal decennia op deze aardbol, wel het antwoord lijkt mij duidelijk. Elke zondag een aperitiefje doen. Nu het familiekiekje doen met een fototoestel dat enkel wenst te filmen. Niet eenvoudig. Herman deed er alles aan om het euvel te verhelpen, maar het nam zijn tijd. Zolang zelfs dat de mama begon te bibberen. Sommigen zouden durven beweren dat het van de wijn was maar niets is minder waar.

Enfin, even later begonnen we met het serieuze werk. Den Pellenberg op. Koeke en Gorpie hadden er duidelijk zin in. Het tempo lag voor mij dadelijk hoog genoeg en ’t was al puffen. Koeke als een berggeit en Gorpie in korte broek als een stoomtrein. Eens het dorp voorbij, wij richting Butselbos via mooie fietspaden. Je kan daar al eens bekend volk kruisen. Sommigen houden halt, anderen rijden pijlsnel verder alsof er wat te verbergen valt. Maar weet dat het alom ziend oog van de Gonzo’s niet te verschalken valt. Mijnheer Bart Van der Schueren, echtgenoot van Els, vader van enkele flinke dochters, we hebben door dat jij aan het trainen geslagen bent. Wat zit daarachter? Ik kan je wel meegeven dat dit gedrag voer voor roddel is.

Goed, wij de steenweg over in Boutersem richting Willebringen. Doel was om via Hoksem Hoegaarden te bereiken. Maar de tijd begon te dringen. Het was al iets na twaalf en we besloten nr. 14 links te laten liggen. Aangezien we de rit nu wat gingen inkorten, hadden we tijd voor een foto. Inderdaad, Herman had het fototoestel weer aan de praat gekregen. Tja, als Leen nu eens van die dingen zou afblijven, ook al is dit op vraag van de voorzitter.

Na het prachtplaatje richting Honsem om via Opvelp Bierbeek te bereiken. Een parcours dat tamelijk op en af gaat. Een prachtvoorbereiding voor wat ons binnen enkele maanden te wachten staat. Hans, ons Gonzo-sleeptouw bij uitstek, waarschuwt dat dit echt niet eenvoudig wordt. Waarschijnlijk onderschatten we dit alles. Hij heeft ongetwijfeld gelijk, maar ik vind dat we onze grenzen moeten verleggen. Ik weet ook één ding. Onze voorzitter zal goed voorbereid zijn. Man, hij ging vlot over alles en nog wat heen. Met zo’n vorm mag Herman er gerust 100 km van maken in plaats van 80 met optie op 60. Hij was amper bij te houden, bergop of bergaf. Dat laatste kon zelfs zonder ketting. Dit bleek richting Korbeek-Lo toen de afdaling op de kasseien het materiaal danig op de proef stelde. Van Koeke namen we afscheid aan Tivoli en wij snel naar de afsluiter. Een hapje en tapje op een zonovergoten terrasje, iets waar ik maar ook Hans enorm naar uitkeken. Het was weer gezellig geweest.

Rudi

Op weg naar Herman - zondag 27 februari 2011

Ook als Herman niet meerijdt, wil hij toch meerijden. De tocht heeft hij zelf bedisseld.

Tiel had last van hoestgedrag, voor Kassier riep dan weer de werf. Dat de Koeke geen kik gaf, doet vermoeden dat hij aan het www-en was. Rudi werd er in extremis aan herinnerd dat één of andere suikertante 65 jaar werd.

Vanuit het feestgedruis bezorgde hij me een aantal foto’s voorzien van de nodige commentaren :

‘Werf, hoesten, ...
En ik zit hier met benen vol goesting. Mijn hart bloedt.’

Vervolgens bracht hij zowaar een Quizvraag:
De man centraal met het prachtig ruiten hemd is van Lier.
Vraag voor de quiz van 9 April waar ik niet aanwezig kan zijn.
A. Zoon van Leopold III
B. Zoon van de plaatselijke pastoor
C. Zoon van Felix Timmermans

Ps: Wat ne mens allemaal doet op feestjes
(Het antwoord zou C zijn. Literair gezelschap dus. In gedachten was Rudi bij ons.)

Met Gorpie en DD ging de tocht via Tivoli, Arenberg, Vaalbeek, Zoete Waters naar de Doode Bemde. Opklimmen naar Leefdaal-Bertem en vervolgens doorschakelen naar Egenhoven.

Herman diende immers worden opgepikt op zijn werk.

Omstreeks 16.05 uur kwamen we aan. Herman hield buiten al ongeduldig de wacht. Duidelijk georkestreerd kwamen er twee enthousiastelingen naar buiten gelopen en sloten Herman in hun armen. We kregen cake van Sander maar collega Isabelle kregen we, ondanks aandringen van DD, niet te zien.

Toen waren we met vier en Gorpie diende vervolgens op weg worden gezet om tijdig op Humo’s Pop Poll te geraken. Op zijn oprit werden de fietsen afgespoten en Primus gedronken.

Na deze plichtpleging sloten we af. Met een voldaan Gonzogevoel trokken we huiswaarts.

Het was een zware maar fijne rit. 35 à 40 km met strakke wind.

De Voorzitter

??? - zaterdag 19 februari 2011

Hier zijn toch enkele bewijzen van een mysterieuze tocht waarvan het verslag het daglicht niet mag zien:

Garrie is jarig - zondag 6 februari 2011

Op 6 februari reden een aantal Gonzo’s uit: vvhl, herman, loedi, koeke en dd (ben ik iemand vergeten?). We volgden een of andere weg en stonden plots in het centrum van het gehucht Tremelo, aan de doodlopende Hill-straat.

Even verder wenste Loedi zijn broer Garrie een gelukkige 44ste verjaardag, door luid over de slaperige hoofdstraat: ‘broerke’ te roepen.

We werden prompt langs achter binnengelaten en ontmoetten bovenaan de trap de ravissante verschijning Peggy, de huidige vriendin van de Hagelandse babe-magnet Garrie. We werden door Peggy allerhartelijkst ontvangen, wat niet kan gezegd worden van broerke, die ons duidelijk liever kwijt dan rijk was, zeker wanneer we een welgemeend happy birthday aanhieven.

Van de weg terug herinner ik me alleen het achterwiel, de kapotte achterzak en de uit de broek hangende rode t-shirt van de vvhl, die als een gek tegen de wind in beulde en het gezelschap terug naar Kessel sleurde. Waarvoor dank.

Er werd afgesloten ten huize DD met een uitgebreid aperitief van hapjes en flessen Cava, waarbij ook Tiel en enkele dames van losse zeden hun opwachting maakten. Waarna het geheel verder ontaardde en in de nevelen van (tenminste mijn) herinnering verdween.

DD