Onder dit gesternte werd onze zoveelste tocht ingezet en deze leuze kreeg bovendien een wel erg speciale betekenis.
Met DD, Herman, Rudi en ikzelf trokken we op deze koude zondagvoormiddag erop uit. Aangezien Rudi wat vertraging had, gingen we hem als vanouds ophalen. De wegen naar Rudi leiden door het park en dus wekte dit herinneringen op aan parkwachters die ons in een nabij verleden de weg versperden. Dit keer zal het toch niet waar zijn zeker?!
Na 50 meter reden we bonk op een parkwachter en sprongen in koor van onze fiets. Tot onze verbazing groette de brave man (gelukkig niet dezelfde als vorige keer want dan had er echt wat gezwaaid) ons en reed verder. We zagen zijn uniform achter de struiken verdwijnen en namen vervolgens de gelegenheid te baat om terug op onze bikes te springen. Bij Rudi konden we even op adem komen en onderduiken achter zijn hoge poort.
Hermans voorstel om de Horstroute te rijden werd door DD afgeknald als te voorspelbaar en weinig boeiend, dus reden we de Hoeveroute om dan het Mollendaalbos in te zwalpen, stevig omhoog en vervolgens naar beneden. In het bos botsten we dan op bezwete Brabantse trekpaarden die ons de weg naar de vijver zouden tonen om daarvan te kunnen drinken tenminste als ze zich niet als ezels zouden gedragen.
DD sloot (gekochte) vriendschap met de bazen van die paarden nu zij fervente houthakkers bleken te zijn waardoor DD’s stoof wat goedkoper kan gaan branden. We leerden dat 60 € gelijk staat met 3 kuub.
We daalden af naar de kapel O.L.V.-Steenbergen en klommen up to the top naar huis. Maar eerst passeerden we bij het voetbalveld waar we DD’s zoon Maarten zagen scoren.
Wat kan een vader nog meer gelukkig maken?
Moe maar voldaan sloten we met fris en noten af bij Herman. Leen zag dat het goed geweest was.
Gonzogroet van de Voorzitter
1 opmerking:
de voetbal-actie-foto betreft jammer genoeg niet topscorer maarten dd,
wel een ploegmaatje, de linksachter abbian.
Een reactie posten