Het had kunnen zijn, maar het was niet. De testrit met mijn nieuwe fiets was tegengevallen. Ik vond dat het stuur hoger moest, omdat mijn forse buikspier wat in de weg zat. Nou dat ging niet. Het kon alleen omlaag. Een ander stuur behoorde ook niet tot de mogelijkheden, daarvoor waren de remkabels te kort... Tja, die fietsen van tegenwoordig, je doet er niet meer mee wat je wilt. Dus enige oplossing, een grotere fiets. We zijn dus nog steeds in blijde verwachting. Ondertussen is mijn oude rode fiets volledig gereviseerd, een volledig nieuw trapstel van voor tot achter. Onze voorzitter was redelijk teleurgesteld... De sociale druk weegt zwaar op mijn schouders!
En daar was Rudi, zijn tenen waren vorige vrijdag stevig bewerkt door een voetballer met ijzeren toppen, maar dat weerhield hem niet! Respect man, respect! Tiel was uitgenodigd om pannenkoeken te eten bij tante Magda. De voorzitter heeft nog pogingen ondernomen om haar adres te ontfutselen, maar Tiel zag de bui hangen, wellicht wou hij geen Gonzo geweld tussen zijn pannenkoeken. Onze Koeke was er bijna geraakt, ware het niet dat de examens van zijn kinderen er anders over beslisten. Hetzelfde lot onderging Kassier. Onzenerman heeft hemel en aarde bewogen om zijn vriend te verhuizen voor 14u, alzo was hij nog net op tijd voor de Gonzo rit. En DD had zijn mail weer veel te diagonaal gelezen, hij dacht dat het om 14.30u was.
Dus Rudi, Hill en ikzelve eerst naar DD. Katrien deed open met de telefoon aan het oor. "Met Wim Dehaene, zeg de Ikea is die niet open op zondag ofwa?", onze vriend moet beter de gazettekes lezen, dat is pas volgende week dat de Ikea open is op zondag! Enfin, DD was nog niet in tenue, dus wij dan maar naar Herman. Daar stond Leen ons op te wachten. Wij moesten op ons plechtig communiezieltje beloven dat wij haar niet meer zullen opbellen. Diep onder de indruk terug naar DD, die ondertussen klaar stond. Daar kregen we dezelfde bolwassing van Katrien, "mannekes, mij niet bellen deze keer hè!". Moraal van het verhaal: Waarom staat er op een mountainbike geen licht?
5 Gonzo's reden die zondag naar het bed van Napoleon, hun kinderen achterlatend in het examenzweet. Van daaruit richting Gempemolen. Het was ondertussen al een uur of drie in de namiddag en de zon stond al behoorlijk laag. De panorama's die ons te beurt vielen kleurden mistig oranje. Dit werkte op het gemoed van onze voorzitter. "Toch liever hier op mijn fiets dan in mijne zetel! 't Is toch waar, he mannen?". Hij had gelijk, het leven kan warempel mooi zijn. Edoch, enkele hellingskes verder, toen ik wederom ferm moest trappen om te kunnen volgen, had ik toch liever in mijne zetel gezeten, hoor!
Langs het gouden kruispunt naar Lubbeek, om daar die stevige kuitenbuiter op te rijden, dan de Diestsesteenweg over richting Kortrijk-Dutsel. Daar sloeg het noodlot weer toe. Platte band. Twee keer raden, die van mij. De alom geprezen Gonzo solidariteit was terug van de partij. DD had 'rustinnekes' bij, Rudi had mijn wiel al gedemonteerd, de voorzitter had de binnenband uit de buitenband gehaald, Herman op zoek naar een pomp. Plots stond hij oog in oog met een oud collega Hilde, van Ter Wende. Snikkend vielen ze elkaar in de armen, foto's werden genomen, verhalen verteld. Maar, Hilde en Stefanie, zoals jullie zien, geen foto's in dit nederig verslag. Er zat geen filmpje in het toestel. Tegenwoordig heet dat 'een SD kaart', die zat nog in de computer. Daarom deze dure belofte: Wij komen terug!
Enfin, na veel vijven en zessen is de band toch geplakt geraakt en zijn we voor de donker thuis geraakt. Onze fietsen werden afgespoten bij Herman. DD nam deze taak spontaan op zich. Het viel toch op dat zijn fiets properder was dan de andere... Volgende keer ergens anders de fietsen afspuiten hoor, we kregen daar niks te drinken...
stevige Gonzo groet
Gorpie
