Omdat ik reeds verschillende malen forfait heb moeten geven op een zaterdagse Gonzo-rit, en omdat dit een rechtstreeks gevolg heeft op mijn weegschaal, dat verrekte ding geeft al maar meer 4 cijfers weer op de display, waarvan 3 voor de komma, en omdat dit mijn algemeen geluksgevoel ondermijnt en omdat ik de nakende aankoop van mijn nieuwe fiets moet kunnen verantwoorden en omdat Koeke toch eenzaam en alleen ging fietsen, hebben Koeke en ikzelve deze voormiddag een zondagse Gonzo-rit gereden. Een splintergroep, zeg maar ;-) !
Kwart voor tien drukte onze Staf op het knopje van het fototoestel.
Doel was een kopje koffie op de Grote Markt in Brussel, langs het fietspad naast het TGV-spoor. Of we dat zouden halen was de vraag, in ieder geval wilden we zover mogelijk geraken op dit fietspad. De zon was van de partij deze voormiddag, en we maakten ons vrolijk dat de andere Gonzo's gisteren wel kletsnat moesten geworden zijn. Onze woorden waren nog niet koud of daar waren de eerste zondagse regendruppels al. Gelukkig konden we ze op één hand tellen en konden we met gemak tussen de regendruppels door rijden. Het pad leidde ons langs Winksele, Erps-Kwerps, Kortenberg en Zaventem.
Opstijgende en dalende vliegtuigen waren een lust voor het oog, alsook de uitgestrekte velden waar het plaatselijke wild dartel doorheen liep. Plots kwamen we voorbij de plek waar een tweetal jaar geleden een Russisch vrachtvliegtuig bijna op de spoorlijnen belandde. Dit voorval herinner ik me nog als de dag van gisteren omdat ik toen in de trein zat.
Dit was het verste punt op dit fietspad, het was tijd om het ros om te draaien, Koeke had nog een late shift voor de boeg. Jammer, Brussel was reeds in zicht. Een oorverdovend lawaai deed het luchtruim trillen. Enkele seconden later verscheen een zwaar vliegtuig aan de hemel. We hoorden de motoren loeien. We bevonden ons vlakbij de startbaan. Dat wilden we wel eens van dichtbij bekijken. Verbazend dat we zomaar tot vlakbij de startbaan geraakten. Daar vonden we 2 autochtonen die nog steeds onder de indruk waren van het laatste opgestegen vliegtuig, volgens hun relaas was het bijna op hun hoofd gevallen. Het geraakte amper van de grond en toen begon het nog eens met zijn vleugels te zwaaien. Een ramp werd op het nippertje vermeden...
Het was ondertussen half twaalf en Koeke moest om twaalf uur binnen zijn. Dus alle hens aan dek en op het grootste verzet richting Leuven. Wind in de rug en bergaf. De klokken van de kerk in de Pastoor Legrandstraat luidden hun laatste twaalf uur slagen toen ik de oprit opreed.
Ziezo, het was een zonnige zondagsrit en de conditie is onderhouden, de volgende Gonzo-rit kan ik weer volgen!
Gorpie
