Gonzo's op zoek naar Jack-op ‒ zondag 18 juli 2010

Gezien de hittegolf en gezien de goesting trokken we vandaag op zoek naar Jack-Op. Vorige maand bleek die in de Knoet in Aarschot niet te vinden, de ober van dienst meende zelfs te weten dat die niet meer werd gemaakt. Wij meenden te weten van wel, dus trokken we naar Jack's heimat: Werchter.

Van te veel goesting komen ongelukken, dus liep Gorpies band al leeg nog voor we uit de Verzoeningsstraat waren. Hill's oud reservemateriaal bleek al zo oud dat het niet meer past op een nieuwe (?) fiets. Dus haalde ik maar mijn spuitbuske boven. Mijn grootmoeder zaliger zei altijd: “Met schuim en lucht krijgt ge elken band hard, zelfs nen nieuwerwetsen rubberen!” Zoals altijd kreeg grootmoeder gelijk en zo kon Gorpie de rit volbrengen.

Langs de abdij van Vlierbeek, de berg op naar het bed van Napoleon, langs de andere kant weer de berg af naar Wezemaal, weer een berg op naar Gelrode en ‒ het wordt saai ‒ weer een berg af naar Rotselaar, waar we in een gehucht (Zallaken) van een gehucht (Heikant) van Rotselaar wreed de zondagsrust van Dirk en Nadine verscheurden. Dirk had zich net neergevleid in zijn zondagse zetel om een koerske ergens in Frankrijk te volgen. Nadine begon net aan een slaatje met glas witte wijn.

Toen bleek dat ze geen Jack-Op in hun kelder hadden, wilden we direct verder, maar de gastvrijheid van Zallaken is bekend: alles werd opzijgeschoven voor een glas appelsap en het verhaal van hun vier kinderen (met drieling)!

We trokken nog een foto met een hand op de rechterschouder:

Dan de hand op de linkerschouder:

Dan de hand op de linkerbil:

Na de foto's trokken we verder op zoek naar Jack-Op. Door de netels, doodlopende wegeltjes en diepe putten van het broek tussen Rotselaar en Werchter crosten we naar de dijk, waarachter we in Werchter in café De Wissel eindelijk onze Jack-Op vonden.

Tot onze spijt, en die van de cafébazin, smaakt hij niet meer zo zuur als vroeger. De VVHL onthield zich van alcohol, en dat merkten we in de afterrit, huiswaarts. Hij had heel sterke benen!! Wat niet altijd het geval is. Zeker niet na een nacht slempen op het feest van Mariska!

Gorpie werd gelost aan de dijk, Rudi aan zijn huis.

Voor hem wachtten nog de zorgen voor Kaatje, ik hoop dat onze rit wat verlichting bracht.

De VVHL wachtte nog een familiereunie. Ik moest nog aan het verslag. Maar dat is nu klaar.

Herman