Tiel kreeg de wind van voren – zondag 29 augustus 2010

10.00 u. Het moment suprème was aangebroken. DD’s nagelnieuwe blauwe fiets luisterend naar de naam GIANT was aangekomen. Gonzo’s Tiel, Herman en de Voorzitter zagen dat het goed was.

Investeren in degelijk materiaal brengt altijd op. Alleen Herman heeft zijn lesje nog niet geleerd. Hij kwam aansjokken met een oude overschilderde koersfiets en een aangepast parkoers. Zijn oude bike was weer in herstelling.

Rudi bleef tegen zijn gewoonte in verdacht lang weg. Hij diende van de pot gerukt te worden want hij had zijn 3000ste mail niet gelezen. Richting Aarschot ging de tocht.

Tiels ouders werden met een bezoekje vereerd. We hadden heen wind in de rug en de tocht passeerde vlug.

Mill en Anita verwelkomden ons. Tiel werd onmiddellijk door zijn moeder aangemaand om de klaarstaande lege glazen terug naar binnen te brengen. Bevel is bevel dat zonder morren door Tiel werd opgevolgd. Slecht ID van Tiel om eigen initiatieven te nemen in mama’s aanwezigheid.

Wat volgde was cola en rum tesamen met verhalen over mooie verre reizen. Herman kreeg de smaak te pakken. Als dat maar goed kwam op de terugweg …

Mama Tiel vertelde over een valpartij van jaren geleden die Tiel echter zelf helemaal vergeten was, want hij was op zijn achterhoofd gevallen wat destijds de nodige inkijk (niets te zien naar verluidt) gaf. Het nochtans zeer zichtbare litteken werd fotografisch vastgelegd.

De achtertuin werd door de Gonzo’s samen met Mill geïnspecteerd op aanleg van éne ring van Aarschot die er eigenlijk al 30 jaar geleden diende te liggen. Ze hebben blijkbaar gewacht tot Tiel het huis uit was.

Het eigendom Tielemans werd afgepaald. (nvdr: en hier dus niet “de eigendom”, voorzitter!: zoek dat maar eens op in de dikke Van Dale)

Kunstwerken van ma Tiel werden door DD danig bewierookt.

Toen we terug aan tafel zaten bleken onze glazen (door kabouters?) opnieuw gevuld te zijn met cola en rum. Herman liet zich helemaal gaan. Rudi diende ondertussen Mill’s GSM te programmeren en maakte pa Tiel hierdoor zeer gelukkig. Hij mocht van Mill wel meer langskomen.

Het was tijd om terug te keren.

Tiel vroeg zijn ouders om het tuintoilet te gebruiken. Mill had geen enkel bezwaar voorzover zijn zoon zijn gevoeg maar deed bij buurvrouw én tante Lucienne en zo (Mill) geschiedde.

Op de terugweg bleek de wind niet onze vriend. Rudi trachtte DD nog met wiel tegen wiel te verschalken en Tiel deed vervolgens hetzelfde bij Rudi. We kwamen in Kessel-Lo aan omstreeks 13.15 uur. Het was een memorabele tocht.

De VVHL

PS v/d BM: Let vooral op de spelling van de voornaam van Tiel senior, die een opvallende gelijkenis vertoont met die van de voorzitter.

Ook al zijn we volwassen, jaloersheid is ons deel! ‒ donderdag 26 augustus 2010

Mijn mooie rode fiets staat bij Tom te herstellen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn prachtige zwarte fiets van stal te halen.

Terwijl de ander Gonzo's, op hun lompe MTB's hun harten extra moesten belasten om mij te kunnen volgen, bonsde menig vrouwenhartje iets sneller bij het zicht op mijn elegant voorbijzoeven. Licht verveeld moest ik steeds wachten op de afgebeulde kompanen. Ondertussen leende ik graag mijn prachtige zwarte fiets voor een korte fotoshoot met enkel aankomende modellen!

Het leven kan mooi zijn.

Ondertussen zwoegden de ander Gonzo's, (VVHL, DD en Kassier), langs Wijgmaal en Wakkerzeel naar Werchter. Daar volgden we de Dijle tot Haacht, en dan langs de 23 en 26 terug naar Wakkerzeel en zo verder tot Blauwput.

Moe (ik iets minder) maar tevreden over de mooie rit, konden we weer eens onder de douche.

Herman

Speelstratentocht – zondag 22 augustus 2010

Met Kassier, Rudi en mezelf maakten we een door Rudi uitgestippeld tochtje naar de Gempemolen in Tielt-Winge en terug. Hobbelige wegen dienden vermeden te worden wegens zwellingen aan Rudi’s linkerarm die aan de oppervlakte zijn gekomen na containervullerij enkele dagen eerder.

Aan suggesties van zaligmakende afdalingen zou op het eerste zicht tegemoet gekomen worden zij het in de omgekeerde richting. Rudi’s wegen blijken echt ondoorgrondelijk.

Op de terugweg diende de Gonzo’s ettelijke speelstraten zonder spelende kinderen te doorkruisen om uiteindelijk op het buurfeest in de straat van de VVHL te belanden. Daar werd wat medisch advies gegeven aan Rudi. Kris werd aangezocht om Rudi te komen ophalen.

Kassier had eerder al afscheid genomen om zijn 5 kg mosselen in gezinsverband te gaan oppeuzelen. Rudi had een BBQ en ook de VVHL had er één. Smakelijk Gonzo’s!

De VVHL

Soms vraagt een mens zich af ... ‒ donderdag 19 augustus 2010

“Soms vraagt een mens zicht af hoe we het in godsnaam overleven,” zingt Luc De Vos in één van zijn wondermooie liedjes. En zie, net voor de Gonzo-tocht begint, krijgt DD een zware boete. Vanwege bellen achter het stuur. Hij had nota bene de VVHL aan de lijn, om te vragen dat de Gonzo's zouden willen verzamelen op zijn stoep, omdat ie nog in de file stond. 150 euro is het tarief wist Hill te vertellen. Bellen naar de voorzitter is een dure aangelegenheid. Het was voor DD de laatste keer dat ie zijn blauwe Trek-fiets uit de garage haalde, volgende rit zal ie met een spiksplinternieuwe Giant rijden, voorzien met alle toeters en bellen. Wie gaat hem dan nog kunnen volgen?

Herman laat ons zowaar in de steek voor 4 Wilde Vlaamse Wijven in Toscane. Je zou zeggen dat ie last heeft van “het ouzot”. De Gonzo's bleven likkebaardend achter. Kassier steeds onderweg met de Blackberrry ter hand, wederom een rit missend.

Rudi kreeg in de afdaling naar de manège van het Meerdaalwoud een telefoon vanuit India. Het werd nogal een verhit gesprek, waar wij allen getuige van mochten zijn. Of ie de naam mocht hebben van die man die zijn token had vernieuwd zonder hem iets mede te delen ... Rudi had bijna die Indiër door zijn Blackberry gesleurd. Een kilometer of twee verder rijdt Rudi pardoes tegen een boom. Het was alsof het de vurigste wens was van die man uit India ... “Roedi, what are you going to do with that name?”, die vraag kreeg plots een andere betekenis.

Ikzelf was net teruggekeerd van een deugddoende vakantie in het warme zuiden. Liters Pastis, sloten wijn en daarbij nog heel lekkere diners, hadden ervoor gezorgd dat mijn buikspier iets overontwikkeld was geworden, ten nadele van mijn ademhalingsspier, wat maakte dat ik tijdens deze groene tour wel wat heb afgepuft. Bovendien vond mijn pasta met tonijnsalade, die ik net achter de kiezen had gewerkt, zijn draai niet ter hoogte van de twaalfvingerige darm. Ik heb die tonijn dus meermaals terug mogen proeven.

Onze VVHL durft zijn huis te verlaten met amper 1,60 euro belwaarde op zijn GSM, zodat ie moest verloochenen dat ie een telefoon bij had, om te bellen naar de Koeke om 2 grote frieten mee te brengen. En daarna werd hij bijna openbaar gelyncht wegens vermeend burenlawaai. Dat belooft voor het buurtfeest van ’s anderendaags ...

Koeke had vandaag nog maar 2 sigaretten gerookt en hij had de intentie om definitief te stoppen met roken. Dit nieuws werd op nogal wat ongeloof onthaald door zijn bloedeigen zoon. “Ja papa, dat zal wel, jij stopt elke dag voor het slapengaan!”, zijn papa op zijn plaats zettend. Daar zie je nog maar een keer, kinderen moet je hebben!

En Tiel, gastheer in zijn eigen speelstraat, moest bekennen tegenover zijn buren dat deze bende ongeregeld zijn vrienden waren ... Deze vrienden die zijn frigo leegdrinken, met cocktailsaus smijten ... soms vraagt een mens zich af ...

Gorpie

Viering Herman 50, Rudi 49! ‒ zaterdag 14 augustus 2010

Speeches van de VVHL:

Beste Herman,

Je stond erop geen KDOOS te krijgen en zei meteen dat voor 50 jaar worden een uitzondering mag worden gemaakt. Voor één keer heb je gelijk!

Helaas kunnen we je geen reisje aanbieden naar wilde Vlaamse wijven in Italië. Daarvoor heb je immers een breeddenkende vrouw.

We hebben wel vernomen dat je met grootse plannen bezig bent naar volgend jaar toe.
Een stafkaart van de plek die je gaat aandoen vonden we niet onmiddellijk.
Een kookboek evenmin.
We probeerden dan maar wat informatie bijeen te scharrelen die je doorheen de woestijn moet gidsen.
Veel plezier ermee.

Vanwege de Gonza’s, de BM en de Gonzo’s

LANG LEVE HERMAN!

Beste Rudi,

Het voortdurend zoeken naar KDOOS valt ons zwaar. Dat achter geld aanzitten was er ook teveel aan. Jij hebt trouwens al genoeg voorgeschoten en daar zo weinig van teruggekregen. Een oplossing diende worden gezocht.
Herman liet een ballonnetje op, al was hij wel gretig om erbij te vermelden dat het niet zou gelden bij speciale gelegenheden.
We schenken je bij deze dan ook een eeuwige gouden wisselbeker op een massief marmeren voetstuk. De na te leven regels zijn de volgende:

1. dat deze beker een passende plaats krijgt op de schouw of in het zicht;
2. dat er een speciale verzekering dient worden aangegaan die verlies of schade dekt;
3. dat erover gestoeft wordt dat het niet schoon meer is zowel in huiselijke als in familiale kring;
4. dat deze bij verjaardagen steeds moet worden doorgegeven zonder dat hierom moet gevraagd worden;
5. dat bij die gelegenheid de trofee stevig opgepoetst moet worden.

De verjaardagen van de BM en alle Gonzo’s worden hieronder vermeld in de juiste volgorde:

1) BM: 12/2/1969 (24 of 25 dagen)

2) Kassier: 7/3/1969 (7 dagen)

3) Koeke: 13/3/1970 (99 dagen)

4) VVHL: 19/6/1966 (49 dagen)

5) Rudi: 7/8/1961 (9 dagen)

6) Herman: 15/8/1960 (23 dagen)

7) Tiel: 6/9/1967 (10 dagen)

8) Gorpie: 15/9/1965 (95 dagen)

9) DD: 18/12/1967 (57 dagen)

Veel plezier ermee !

LANG LEVE RUDI!

 

PS v/d BM: De VVHL moet toch een nieuwe kalender aanschaffen, want een jaar duurt bij hem zo maar even 373 of 374 dagen?!? 

Hermans laatste tocht als 49-jarige – zaterdag 14 augustus 2010

Jawel, Herman zou nog 1 keer als 49 jarige een tocht rijden. Morgen 15/8 is hij een halve eeuweling. Hij heeft ervan geweten en gezweten. Maar ook kommer en kwel waren zijn deel. Hij had namelijk het verschot in zijn rug. Dus : aangepaste tocht zonder hobbelwegen.

DD, Rudi en VVHL waren ook op het appél. Eerst Marktrock een bezoekje brengen. Daar werden we echter wandelen gestuurd. Fietsen op muziekgrond bleek not done.

Via sportkot richting natuur natuur naar de Doode Bemde. Hindernissen werden niet al te elegant genomen door DD. Rudi en de VVHL deden voor hoe het wél moest al viel dat in DD’s dovemansoren. In Neerijse passeerden we een rusthuis en stelden aan Herman voor om …

In Huldenberg was een plaatselijke koers aan de gang. Herman besliste om redenen van lijfsbehoud niet naar Overijse te rijden. In de plaats daarvan vroeg hij om éne te gaan drinken bij café ‘den Herman’. Hij poseerde maar al te graag met de cafébazin. Zij daarentegen…

Vervolgens nam haar zoon een foto van de Gonzo’s.

De terugtocht werd ingezet via wat klimwerk naar Loonbeek, Leefdaal en Egenhoven. Herman kreeg het moeilijk met bijna 50 (km) op de teller. Zou die leeftijd toch gaan spelen?

Bij Rudi werden de vélo’s afgespoten en nam Herman veel suikers tot zich die Kris ons presenteerde. Stilaan krabbelde hij terug recht. Net op tijd om aanwezig te zijn op zijn feestje in den Delper.

Om 18.00 uur kwamen we moe maar voldaan thuis.

A la prochaine Gonzo’s !

VVHL

Rudi’s verjaardagstocht – zaterdag 7 augustus 2010

Vandaag was Rudi jarig en dan mag het iets meer zijn. Nieuwe MTBschoenen werden hem vanuit familiale hoek geschonken. Ook een klein rond verkeersbord met rode rand en markering ‘49’ bleek achteraan aangebracht op zijne vélo.

Mochten in de aanwezigheid van de jarige vertoeven: DD, Kassier en de VVHL.

Kassier heeft daar (door het vertoeven in onmiddellijke nabijheid van Rudi) wel een prijs voor moeten betalen… (daarover onmiddellijk meer).

DD zette als VAI (Voorzitter Ad Interim) de tocht uit: richting bos blauwe tocht al was het maar om stilaan afscheid te nemen van zijn vehikel dat beklimmingen niet meer toelaat. Een bestelling van een ‘GIANT’ werd aangekondigd.

Rudi bengelde aanvankelijk opvallend achteraan en nam zelfs wat afstand. Zouden de jaren dan toch vat op hem krijgen of was dit niets minder dan een tactisch steekspelletje waarin hij goed bedreven is?

Halverwege nam hij zijn vertrouwde positie vooraan terug in, maar plots liet hij zich weerom terugzakken. Op een ogenblik dat DD en ikzelf de forcing voerde, vond Rudi de tijd rijp om Kassier de pas af te snijden, dwars de bosweg over. Kassier moest hierdoor alles toesmijten en vloog al tierend over zijn stuur met zijn hoofd het mulle zand in.

Laten we Rudi op zijn verjaardag het voordeel van de twijfel geven en deze uitschuiver als ‘accident de parcours’ catalogeren. De gevolgen vielen gelukkig mee. Er werden geen breuken vastgesteld en verstandelijk zat alles ook nog op zijn plaats. Kassier moest wel bekomen van de shock.

Rond de verjaarsdagstafel ten huize Van de Velde werd er nog naarstig nagepraat over dit voorval en Rudi deed zijn best om de aandacht te verleggen naar andere aardse dingen als daar zijn: familiekiekjes, mooie fiets van Kaatje en Snorry het konijn.

Er werden ook zaken besproken over iemand die een verkeersbord ‘50’ binnenkort niet meer kan negeren.

De Gonzo’s namen op het terras van elkaar afscheid.

Rudi ging met zijn vrouwke nog een filmpje kijken. Het was een memorabele tocht.

VVHL

De terugkomst van DD ‒ woensdag 28 juli 2010

Na 3 weken verlof werd DD terug opgevist voor een tochtje Horstroute. Zijn conditie bleek zo plat te zijn als een Italiaanse vijg. Dagen niets doen en liggen naast het zwembad bleken nefast te zijn. Eerder waren Herman en Kassier al door de mand gevallen.

Tiel, Rudi en deVVHL zaten goed. DD kreeg meteen de Kesselberg voor de kiezen en als afsluiter de Chartreuse.

Na een verhitte discussie met een hoofdwachter in het park die nogal op zijn strepen stond, ons aan een ondervraging onderwierp (maar dit pakte geen verf bij Rudi) en ons de toegang versperde, sloten we af op Tiels terras.

DD zwoer onmiddellijk alle alcohol af en beloofde plechtig zijn leven te beteren. Bijtrainen is het devies. Boodschap begrepen. Ook uitkijken naar nieuw materiaal DD!

Het was een mooie Toscaanse tocht.

O ja, wat de andere Gonzo’s betreft :
Herman moest www-en
Gorpie moest wegens vaderschapsverplichtingen binnenblijven.
Kassier zat in Zurich.
De Koeke was te moe.

VVHL

Gonzo's op zoek naar Jack-op ‒ zondag 18 juli 2010

Gezien de hittegolf en gezien de goesting trokken we vandaag op zoek naar Jack-Op. Vorige maand bleek die in de Knoet in Aarschot niet te vinden, de ober van dienst meende zelfs te weten dat die niet meer werd gemaakt. Wij meenden te weten van wel, dus trokken we naar Jack's heimat: Werchter.

Van te veel goesting komen ongelukken, dus liep Gorpies band al leeg nog voor we uit de Verzoeningsstraat waren. Hill's oud reservemateriaal bleek al zo oud dat het niet meer past op een nieuwe (?) fiets. Dus haalde ik maar mijn spuitbuske boven. Mijn grootmoeder zaliger zei altijd: “Met schuim en lucht krijgt ge elken band hard, zelfs nen nieuwerwetsen rubberen!” Zoals altijd kreeg grootmoeder gelijk en zo kon Gorpie de rit volbrengen.

Langs de abdij van Vlierbeek, de berg op naar het bed van Napoleon, langs de andere kant weer de berg af naar Wezemaal, weer een berg op naar Gelrode en ‒ het wordt saai ‒ weer een berg af naar Rotselaar, waar we in een gehucht (Zallaken) van een gehucht (Heikant) van Rotselaar wreed de zondagsrust van Dirk en Nadine verscheurden. Dirk had zich net neergevleid in zijn zondagse zetel om een koerske ergens in Frankrijk te volgen. Nadine begon net aan een slaatje met glas witte wijn.

Toen bleek dat ze geen Jack-Op in hun kelder hadden, wilden we direct verder, maar de gastvrijheid van Zallaken is bekend: alles werd opzijgeschoven voor een glas appelsap en het verhaal van hun vier kinderen (met drieling)!

We trokken nog een foto met een hand op de rechterschouder:

Dan de hand op de linkerschouder:

Dan de hand op de linkerbil:

Na de foto's trokken we verder op zoek naar Jack-Op. Door de netels, doodlopende wegeltjes en diepe putten van het broek tussen Rotselaar en Werchter crosten we naar de dijk, waarachter we in Werchter in café De Wissel eindelijk onze Jack-Op vonden.

Tot onze spijt, en die van de cafébazin, smaakt hij niet meer zo zuur als vroeger. De VVHL onthield zich van alcohol, en dat merkten we in de afterrit, huiswaarts. Hij had heel sterke benen!! Wat niet altijd het geval is. Zeker niet na een nacht slempen op het feest van Mariska!

Gorpie werd gelost aan de dijk, Rudi aan zijn huis.

Voor hem wachtten nog de zorgen voor Kaatje, ik hoop dat onze rit wat verlichting bracht.

De VVHL wachtte nog een familiereunie. Ik moest nog aan het verslag. Maar dat is nu klaar.

Herman

De eerste virtuele Gonzorit – maandag 5 juli 2010

De geplande rit naar de Ronde van Frankrijk, in Tervuren, was goed voorbereid. Onze fietsbroeders die vandaag mochten werken, waren al flink jaloers.
Heerlijk.
Helaas.
Leen las in de krant dat de Tour in Brussel "le bordel" was.
Daarom vond ze het beter dat ik vandaag het gras afreed.

Er waren ook al veel valpartijen in de Ronde, misschien is het voor ons, als amateurs, dan toch ook te gevaarlijk om ons te meten met de echte renners.

Het begon op het vertrekuur ook lichtjes te regenen, voor sommigen kan dat na de voorbije hitte, verkoelend lijken, maar voor ons betekent dat vooral vette modder die aan de wielen kleeft en in onze ogen plakt. En voor onze vrouwen uren fietsen kuisen na de rit.

Vier dagen Werchter hadden ook sporen nagelaten…

Het gaat hier niet over katers of uitputting door hitte, maar over trommelvliezen die er nu ontspannen bijfladderen en dus "PAALTJES" niet meer zouden vertalen naar de gepaste reacties.

Onze voorzitter had zich trouwens ook geprofileerd als organisator van de speelstraat, in de Verzoeningsstraat.
In de Verzoeningsstraat!

Daarom, voor de eerste keer in zes jaar:

Een afgelaste rit!

Maatregelen volgen.

Herman

De after-VVHL-BBQ-pre-Gorpiefeest-rit (zaterdag 26 juni 2010)

De dag na de leuke barbeque ten huize Fabienne & Hill, de dag voor het leuke open podium van Gorpie. Op het appèl waren Herman, Gorpie, VVHL en ikzelf. De harde kern. In laatste instantie melden Koeke en Tiel zich af. Jammer, want het warme weer en de tocht die Herman in petto had zouden allen wel gesmaakt hebben.

Maar goed, wij vertrekken en ik nog even “Dag schat” roepen naar mijn voorbijrijdend vrouwke, maar kijkende naar Fabienne. Tja, en dat geeft dadelijk commentaar van ene Hill naar de anderen toe. Och, ’k was blij dat Fabienne dat nog eens horen mocht van een ander.

Wij op weg naar het bed van Napoleon. Altijd leuk dat klimmetje richting het Chartreuzenbos. Eens boven gekomen volgt er even verder een uitdagende afdaling. Hier wordt ons materiaal altijd een beetje op de proef gesteld. Eens beneden zitten we in Holsbeek.

Hier de keuze maken of we braaf langsheen het natuurreservaat gaan of er gewoon doorheen. Uiteraard kennen jullie de keuze die Gonzo’s maken. Weldra kregen we wel een hindernis voor onze wielen geschoven. De gasbuizen van onze Russische vrienden. Het ideale moment voor onze Herman om goedendag te roepen naar Putin. Volgens z’n berekeningen neemt dit ongeveer 2 minuten tijd in beslag. Na dit vriendelijk gebaar verder langs Nieuwrode naar het kruispunt van het Kloesebos. Daar vliegen we even stijl omhoog om langs de toren van Aarschot het centrum binnen te rijden. Voor we het pad langs de Demer nemen, even halt houden voor een roze Vespa. Volgens velen het ideale voertuig voor Hans. Het bloemenmeisje was zo vriendelijk een foto te nemen.
[nvdr: Helaas geen foto's ontvangen]


’t Moest wel snel gaan want ze had nog veel werk te verzetten en wie waren wij om haar daar van te weerhouden. Langs de Demer richting Langdorp. Op bezoek bij Philip en Jitta, hoewel ik van die laatste naam verre van zeker ben. Ze hadden daar niet alleen mooie namen, maar ook een heel leuk zwembad. Het ideale plekje om een foto te nemen.
[nvdr: Helaas geen foto's ontvangen]

Zo kunnen jullie getuige zijn hoe goed Herman zich daar thuis voelt en hij geniet er blijkbaar nu en dan niet alleen van het zwembad (dat by the way kan beroepen op een ingenieus in elkaar gestoken verwarming). Na het nuttigen van een heerlijk glas fris spuitjeswater en een lekkere versnapering, door de bosstreek terug naar Aarschot. Die beklimming was het ideale smoesje om halt te houden bij De Knoet. Twee pintjes en twee agrummekes, het aanhoren van een gigantische meisjes-boer en dan de vraag “wie maakt het verslag”?

En dan wij weer weg. Herman reed nog even mee tot aan de spoorweg brug om daar afscheid te nemen. Hij in zeven haasten terug richting Langdorp, wij richting Rotselaar-Heikant. Daar bijna aangekomen een alternatieve Gonzo, op pad met z’n twee kinderen. Hem even feliciteren met z’n uitrusting en dan via Rotselaar naar Danone. Wat verder legde Hill even uit aan Gorpie wat er met die arme Italianen gebeurd was. Maar goed, dat gebeurde meer dan dertig jaar geleden. Aangekomen in Putkapel namen we afscheid van Gorpie, ik met Hill nog eventjes verder. Het was 19 u voorbij, weer een dikke 50 km in de kuiten, moe maar voldaan. Tot morgen gasten, op het feest van onze Gorpie.

Rudi

JUBILEUMVERSLAG - extra uitgebreide 100ste blogbijdrage!
De Bloesemtocht editie 2010 – zondag 16 mei 2010

Het wedervaren van wegkapitein Herman

Ambiorix was een goed en streng leider, maar soms was hij wat te brutaal tegen zijn manschappen. Ook al waren dat Eburonen, dat roepen van hun leider gaf veel spanningen onder zijn troepen. Die spanningen verzwakten zijn leger en maakten aldus voor Caesar de weg vrij...


De geschiedenis is bekend en wordt mooi uitgelegd in het prachtige Gallo-Romeins-museum van Tongeren. Die uitleg hebben wij niet nodig, wij kennen dat al! Liever gaven we ons over aan het lekkerste 'ies' van heel Tongeren. En nog liever sprongen we weer op de fiets om op tijd te zijn voor het aperitief!!

105 kilometer met de MTB, volgens mijn schema is het maar 86,5 + 6 voor de afwijking naar Tongeren. Of wel is Hans zijn teller niet goed gekalibreerd, ofwel hebben we meer roerloos rondgezwalpt dan ik me herinner.

Voor de geïnteresseerden, voor de archieven,voor de copycats en voor de schilderachtige dorpsnamen geef ik nog de route:


168, Brustem-kerk, 167, 166 langs Boekhout over165, langs Rukkelingen, waar we voorbijsjeesden zonder stil te staan bij de schoonheid van het dorpje, 160 (km 15,8), 164 Gelinden, 163 Klein Gelmen, langs Mettekoven, 161, over Gotem, 162, 153, via het wondermooie Kuttekoven, het schattige kerkdorpje lag tussen de boomgaarden te blinken in de zon, een ideale pick-nick plaats (30 km en 12.30 u) maar ... dan moesten we eerst bergaf een vallei door en dan omhoog tot de kerk, dat is niks voor Gonzo's die liever op de grote markt van Borgloon (152) eten, ook niet mis natuurlijk, via Kerniel weer op weg naar 136, over Jesseren, 139 naar Piringen waar we op 128 voor Mulken een omweg langs Tongeren maakten, "lekker ies", weer naar 128, 129 en 107, via Riksingen, 110 en 109 naar Sint-Huibrechts-Hern, 109, 130 in Neerrepen en langs Overrepen naar 120, langs Zammelen naar 137 in Gors-Opleeuw, via 121 langs Wellen naar 148 in Herten, 149, 171 (waar ik 189 zei zodat we even de weg moesten zoeken!), over Ordingen naar toen pas 189 in Melveren, tot 135: Sint-Truiden, we verloren geen tijd want via 134 was het nog maar 3, 8km tot De Pipel in Brustem. Oef.

Ik vraag me af of ze ons nog zou herkennen ...


De literaire lotgevallen van Gorpie

Gonza Kris stond erbij en keek ernaar, de voorzitter en Tiel rolden, elkaar de haren uitrukkend, over haar oprit. Dat beide heren af en toe elkaars bloed kunnen drinken is bekend, maar dit, nee, dit hadden we nog niet gezien. Terecht bezorgd vroeg ze aan haar echtgenoot: "Komt dit nog wel goed schat?". "Jaja, schat, zeker weten!", stelde hij haar gerust. En inderdaad, Rudi's woorden waren nog niet koud of Tiel en de voorzitter kwamen vanachter de camionette vandaan, arm in arm en zeer breed glimlachend. Wat ze daar hebben uitgespookt, daar hebben we het raden naar, waarschijnlijk een ferme tong gedraaid.

3 auto's vertrokken naar de kerk van Brustem, de enige kerk in de omstreken met enige privacy om ons om te kleden. De auto van Tiel, met DD, de camionette met steller dezes en Koeke en ten slotte de auto van Rudi met de voorzitter, Kassier en Herman. Dit was meteen ook de volgorde van aankomst, met een interval van 30 minuten! Een wegenkaart is de Gonzo's onbekend en een GPS al evenmin!(*) Wegens luidruchtig gebabbel werden de uitritten op de snelweg gewoon genegeerd, tot Luik almaar dichter kwam ...

Enfin, het was 10.45 u toen we eindelijk onze fiets in beweging brachten. Herman had alweer een prachtige tocht uitgestippeld in de streek van Sint-Truiden [nvdb: zie hierboven], wat een man onze Herman. Alhoewel we toch verdacht veel de Chaussee d'Amour hebben overgestoken ... Desalniettemin, het landschap was prachtig. Hier en daar was er nog wel een bloesem te zien, hiervoor waren we 2 weken te laat. Prachtige boerderijen, zeer mooi onderhouden, in die typische bruinrode baksteen, en zelfs kasteelboerderijen in ware Engelse stijl, gewoonweg klasse. Dat zou ik nog wel zien zitten, om daar te wonen. Het weer was op bestelling, zonnig en droog. Nieuwbakken Gonzo Kassier nestelde zich vooraan en hij heeft deze plaats niet meer afgestaan. De route was op het lijf van de Gonzo's geschreven, korte stevige hellingen en meteen daarna lange afdalingen. De kilometers vlogen voorbij, zo snel dat we BM Joost moesten opbellen om de afspraak te vervroegen. Slechts één tegenslag was de lekke band van onze Koeke, er zat een joekel van een doorn in.

De tweede stop om te eten, omstreeks kilometer 75, zal me bijblijven. De zon gaf haar maximale warmte en we hadden een malse weide gevonden waar we ons neervlijden. Heerlijke warmte met een koel briesje, kijkend naar de voorbij schuivende wolkenformaties, waar je allerhande figuren kan in herkennen. Geweldig toch!

Verder heb ik deze dag ook al de achterwerken van de Gonzo's kunnen bekijken, tja, als je in groep rijdt moet je altijd goed uitkijken wat je voorganger doet, en ja, ik rijd meestal achteraan, niet om naar de achterwerken te kijken maar omdat ik in het begin wat moet opwarmen ... En voor de dames die deze blog lezen, het eleganste achterwerk van de Gonzo's, volgens een mannenoog, is die van... Tiel! Over de voorkant spreek ik mij niet uit ...

DD had een restaurant gereserveerd waar we, na de rituele wassing aan de kerk van Brustem, om 18.20 toekwamen. Joost zat ons daar op te wachten, hij had ondertussen Sint-Truiden al volledig verkend. De innerlijke mens werd versterkt met verrukkelijke gerechten, met nadien een even verrukkelijk ijsje. Het tweede al vandaag, Kassier blijkt een onvervalst ijsliefhebber te zijn.

De terugtocht verliep vlotter, om 21 u parkeerde ik de camionette terug op zijn plaats. Een prachtige dag achter de rug, dankjewel Gonzo's!

(*) Zoek de fout …


De VVHL schouwt zijn troepen

Het weer zat goed. 17° en weinig wind.

Herman had een prima cijfermatig parcours uitgestippeld. Het kleefde zelfs vast op de baar van zijn fiets. 105 km dienden te worden afgewerkt. We vertrokken in Brustem en stopten in Borgloon, Tongeren en Sint-Truiden.

DD stond scherp maar was wel aangebrand na 100 km fietsen in Friesland met 3/5 van zijn gezin. Hij bleek in staat de Gonzo’s "en masse" te laten vertrekken. Peptalk is zijn grote kwaliteit al zat er ook veel kruit in zijn (t)(b)enen.

Tiel was ongetwijfeld de man van de dag en de Voorzitter zal het geweten hebben. Hij nam de Gonzo’s, weliswaar na enige aarzeling tot vertrek, op sleeptouw. Ere aan wie ere toekomt! Ode aan Tiel!

Als Gorpie honger kreeg, moest iedereen het horen. Zijn dagelijkse boterhammekes met choco dienden dringend te worden opgenomen anders kwamen er serieuze problemen.

Rudi’s knie kwam niet onzacht in aanraking met zijn stuur. Zalf werd aangereikt door de veroorzaker van dit leed. Is dat dan weer de oorzaak waardoor Rudi later krampen kreeg?

De Koeke kreeg het als jongste zwaar te verduren en reed zich kompleet plat en leeg. Vriendenbezoek en wijndrinkerij daags ervoor was daar niet vreemd aan. Veel www’s en afwezigheden op Gonzo-tochten evenzeer. De Gonzo’s hebben hem naar het einde moeten escorteren. Sigaretten werden echter niet minder gesmaakt.

Kassier had zeer goed gedo(p)(s)eerd en heeft zich aansluitend in het restaurant meester gemaakt van de kas. Zijn (bij)naam waardig! Zijn voorstellen tot Gonzo-tochten in de Westhoek werden dankbaar in overweging genomen. Zijn adviezen voor beste crèmerieën werden proefondervindelijk opgevolgd.

Aan de kerk van Brustem hebben de Gonzo’s zich ontbloot verproperd om zich vervolgens in het nieuwscafé te Sint-Truiden bij de BM (blogmaster) te vervoegen. Deze zat de Gonzo’s controlegewijs op te wachten en legde terecht deze afzonderlijke taak tot schrijven op.

De Voorzitter zag dat alles goed was en wuifde naar de mooie vrouwen op de Chaussée d’Amour die terugwuifden. Hij heeft zijn dagje wel gehad.

De Gonzo’s hebben een puike prestatie geleverd. Respect jongens !


De calvarie van de Koeke

Wij zouden die dag bloesems zien was ons beloofd. Het enige wat ik die dag zag waren de ruggen van de andere Gonzo’s. Ik had een echte offday, loden benen. Het ging mij echt niet …

Gelukkig dat wij zo’n goede teamspirit hebben in de groep, anders had ik die 105 km niet gehaald. Zo rond de 60 km was mijn kaarske opgebrand. Tiel had gelukkig druivensuiker bij en wat sportdrank en met een licht aangepast tempo heb ik dan toch de eindstreep gehaald.

’t Was wel een prachtige streek, echt mooi landschap en goede fietsroutes. Herman, de cartograaf van dienst verdient voor deze route een grote pluim op zijnen hoed.

Volgend jaar 60 km in de Voerstreek???

Ik zal nu al maar beginnen te trainen …

Berijmde samenvatting door (de ghostwriter van) DD

Meteen was ik wakker.

Geen tijd voor overleg.

Greep moedig in.

Bleek wel nodig.

Koeke zag ons wederkeren nog voor de toch(t) begonnen was.

Begreep er zelf ook niets van.

Gingen toch vertrekken?

Heb de boel bijeen gehouden.

Anders dikke dikke pech.

Bloesem o die mooie bloesem toch(t)

En zaten deze heren zodanig op hun tandvlees, dat ze het niet meer konden navertellen?

Rudi's 15 regels mogen uiteraard niet ontbreken

1. De bloesemtocht ’t is al veel te lang geleden.

2. Wat kan ik mij nog herinneren van dat grijze verleden.

3. Het begon met een provinciaals gebrul
4. Die spanning dat was geen flauwekul
5. Maar Gonzo’s zijn een hechte groep
6. Die gasten lossen dat weer op zonder geroep
7. Nu snel naar de bestemming altijd maar rechtdoor blijven rijden
8. Hans kent namelijk de kortste weg dit alles om ons te verblijden
9. Na uren aangekomen langsheen de meisjes van lichte zeden
10. Konden wij ons nu al verheugen om ons straks aldaar uit te kleden
11. Op weg voor een gigantisch aantal kilometers
12. Prachtig landschap en in Tongeren een lekkere lunch voor de acht eters
13. Kilometerpaal 80 en voor velen is de pijp uit
14. Maar ondankts de krampen moeten we nog 20 kilometer vooruit.
15. Eindelijk op onze bestemming aangekomen, de voorzitter voorop ->Tijd voor een afsluiter, een restaurant als eindstop