Sorry voor de vertraging ;-) – zondag 28 maart 2010

Zondag 28 Maart en nu pas het verslag afwerken. ’t Is ooit anders geweest. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Daarenboven problemen om het fotomateriaal per MMS in m’n mailbox te krijgen. Het ding blijft zeuren over één of andere verbindingsfout.

Maar goed, laat ons snel de rit verwoorden. Aan de start waren Hill, Hans, Gorpie, Tiel en ikzelf. Met Hans bedoelen we voor alle duidelijkheid den DD, aangezien Hans, den Cassier, er niet bij kon zijn. Hij had verplichtingen in Poperingen. De Koeke was www en Herman diende de sterkhouder te zijn op het thuisfront. Hij reed zeker mee in onze gedachte.

Nu, Hermans afwezigheid geeft wel wat problemen bij “het waar naartoe”. Tiel wilde persé de blogmaster een bezoekje brengen. Wou dus zeggen dat we Hoog-Linden moesten berijden bij de terugkeer. Een andere, evenwel stiekeme wens, was het huis van Sven Nijs. Dus wij richting Werchter. Mooie streek trouwens, langs het water richting Tremelo. Maar ook gevaarlijk en verraderlijk. Vertel dat maar aan Gorpie. Voor hij het goed en wel besefte, kwam hij wederom in de problemen met een platte tube. Het moment van onze voorzitter was gekomen. We waren trouwens in zijn streek. Hij zette zich aan kop, op weg, op weg naar hulp, op weg naar z’n broer. We konden hem niet volgen zo ging hij te keer. Voor we het goed beseften, was hij zelfs uit ons gezichtsveld. Maar goed dat hij wat later in de remmen ging, zo niet waren we hem wel echt kwijt geraakt met alle gevolgen van dien.

Eindelijk aangekomen ten huize Lansbergen. Maar wederom pech. Niemand thuis, enkel een blaffende hond op het terrein. Goed dat we ons in een gegoede en vriendelijk buurt bevonden. Je kan er de ene na de andere villa observeren en er zijn duidelijke tekenen dat men daar goed met elkaar omgaat.
- Ten eerste is er de gezamenlijke aankoop van Mercedessen en fietspompen. Jammer dat ik problemen heb met het fotomateriaal, maar ik had jullie graag het plaatje gegeven waar je kon merken dat ze er allen éénzelfde ouderwetse fietspomp ten berde brengen.
- Ten tweede kennen ze elkaar zeer goed bij naam. Toen Hill de naam van broer Henk vermelde zei de buur éénvoudigweg, ’t is wel Hein, hé.
- Ten derde waren ze zo goed op elkaar ingespeeld dat Gorpies band in een mum van tijd hersteld was.

Wij terug onderweg opzoek naar het huis van Svenneke. Nog geen kilometertje verder en wie kwam er aangevlogen vanuit de andere richting? Neen, niet Sven, maar wel broer Hein. Hill toverde een glimlach op het gelaat en riep “hallo Hein, hallo”. Zoals dat gaat in alle families even het kopje ophoog, een oerkreet “yoooueee”, en Hein of Henk gewoon door. Dan maar door naar mijn broer. Gorpie vroeg of ik z’n naam kende. Gaf hem mee dat ik die toevallig wel wist. Gerry. Ahaa was de repliek. Zoals bij dienen zanger, Hagger. Neen, neen Gorpie, je kan misschien wel Garry Hijger assumeren maar zeker niet Garry Hagger. Maar goed, even halt houden ten huize Vandevelde. Poolshoogte nemen van de stand der werken. Tja, de ingang was niet echt duidelijk voor iedereen en sommigen vonden dat er een ruimte was voor een donkere kamer rechtsvooraan in de aanbouw. Ben niet ingegaan op dergelijke insinuaties, wel bereid om op zoek te gaan naar het huis van Sven Nijs.

Richting Betekom was de te volgen weg. Hill liet nu het kopwerk aan iemand anders. Na wat zoekwerk konden we dan de witte villa bewonderen. Nou ja, voor zover je de schermen kon wegdenken. Dus maar snel verder. Sven moet blijkbaar z’n vibes doorgegeven hebben want niemand minder dan onze Tiel vloog nu als eerste over de helling. Diens conditie is in stijgende lijn, dat is meer dan zeker. Zekerder dan links en rechts. We hebben wat problemen met het wegkapiteinschap, zeker wanneer men rechts roept en links gaat en vice versa, het Montfortcollege [nvdr: alwaar de blogmaster ooit 6 jaar zijn broek heeft versleten] wenst door te steken maar botst op een stenen muur.

Maar geen paniek, want met z’n allen vlotjes uit het doolhof dan richting Holsbeek. Inderdaad, zeer kort in de buurt van onze blogmaster. Nog één welbekende hindernis en aangezien dit bergje peanuts geworden is voor ons allen, stonden we op mum van tijd boven. Hans gaf zelfs aan dat er tijden waren dat het bijna braken was op de top, doch nu het gevoel heeft de Chartreuzenberg twee keer zo snel te kunnen oprijden. Er zijn van die gasten die in topconditie geraken. Bloesemtocht, here we come.

Aangekomen ten huize blogmaster mochten we weer rekenen op een fantastische ontvangst. Dan tijd om huiswaarts te keren en toen gebeurde het. Tiel durfde het aan om de voorzitter even tegen te houden. Maar een kathedraal breng je zo maar niet tot stilstand, hé. Trekken aan een oerdegelijk en sterk Gonzo-jasje, ok, maar niet als daar één brok kracht in zit. De gevolgen kennen we. Het Gonzo-jasje aan flarden. Als dit maar goed komt … als hier maar geen (mail)oorlog onstaat. Hier moet gewaakt worden.

’t Was weer leuk ;-)
Rudi