Herman kwam met een bepaald gedacht aanbellen. Hij moest mordicus bij moemoe (moeder van Leen) op de koffie zijn en had hiervoor twee mogelijkheden:
- ofwel om 16.30 uur thuis zijn om met de auto te gaan;
- ofwel de rit zo uitstippelen dat we bij moemoe uitkwamen.
Gezien het eerste voor Gonzo’s not done is, werd er geopteerd voor het tweede. Dus met Kassier, Tiel, Rudi, Herman en de Voorzitter op naar moemoe. DD was nog op terugtocht van München, Gorpie zat aan tafel bij zijn 80 jaar geworden schoonmoemoe en de Koeke was van weerweekendwerkdienst (www).
De tocht ging langs het Bed van Napoleon, Gelrode en over de Demerdijken naar Werchter. Het tempo lag hoog. De conditie zat goed. Kassier en Tiel hebben duidelijk progressie gemaakt. Ook op een ander gebied. De voorzitter had daags voordien van Tiel namelijk één nieuw vest, broek, bretellen en truitje gekregen. Dit alles om één en ander goed te maken.
Kassier wou zich duidelijk manifesteren met zijn nieuwe agressieve goed uitziende kweenihoegoedbollende vélo en reed iedereen zowaar van de sokken. Tiel bleef echter strak in het wiel en kon maar weinig appreciëren dat Kassier niet riep dat er zich modderputten in de weg aandienden waardoor zijn nieuwe brillenkast werd besmeurd. De Voorzitter bemiddelde. Excuses van Kassier en aanvaarding van Tiel volgden elkaar al snel op. Van snelheid gesproken: Kassier had nog wat geld over voor een kilometriekske. 30km/u werd zo waar gemeten!
Bij moemoe aangekomen, zetten we ons onmiddellijk voor de tv om die trage loebassen in Paris-Roubaix af te katten en kregen als vanouds paaseieren, fanta en koffie aangereikt. We waren getuigen dat Tommeke niet kon volgen en die Zwitser Cancellara hem het nakijken gaf.We besloten een weddenschap aan te gaan. Nog voor die Zwitser (had nog 35 km te gaan) terug in Kessel-Lo (ongeveer dezelfde afstand) te zijn en de aankomst in Roubaix mee te pikken. En zo geschiedde. Herman zette ons op weg bij de brug en ging dan een bad pakken bij moemoe die zijn rug mocht afschuren.
Op 30 min. waren de Gonzo’s bij Rudi die weer alles uit de kast (drank en snoep) haalde, een verschroeiende demarrage in de laatste rechte lijn niet te na gesproken. Tiel blokte gewillig af al werd dat door hem zo niet begrepen.
We waren op tijd en zagen die Swissman nog zijn ding doen, namelijk: winnen … hoewel de Gonzo’s sneller waren. Het was weeral een historische tocht. Ik zie al uit naar de volgende tocht.
Gonzogroet van de Voorzitter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten