Examenvrees - zaterdag 27 februari 2010

Examenvrees, ’t was geleden van begin jaren '90 en ik dacht dat ik er van af was.
Niets is minder waar: gisteren [za. 27/2] ingangsexamen, ik wist dat het er zat aan te komen maar zoals vaak, op het moment zelf ... watervrees ... pleinvrees ... kon met moeite mijne fiets op – en 't was dan nog de foute fiets – ... klam zweet, droge lippen, veel te droge keel, enz.

Gelukkig was ik er niet alleen. Integendeel. Andere gegadigden stonden buiten, in rijen, te wachten tot het hun beurt was. En ik die dacht dat ik alleen, of uniek ging zijn. Niet zo! Iedereen was nerveus. Sommigen hadden geen inschrijvingsbewijs mee, anderen geen geld. Ik had alles bij ... dacht ik.

Eens betaald mocht ik naar boven. Trap op, het rook er naar oud zweet, look, reinigingsmiddel en foute tiramisu. Mijn maag draaide, de deur ook ... open. En daar zaten ze ... leden van de examenjury. Er was nog één stoel vrij, die naast de voorzitter. Een man met reputatie ... tot in Zweden (is daar op TV geweest en dies meer). Ik wist toen nog niet dat hij ook diegene zou zijn die de vragen stelde. Hij klonk als die Griek – zijn naam ontsnapt me – die, keien in de mond , tegen de golven in schreeuwde. Bij die Griek braken de golven op het strand. Bij deze man, keerden ze ijlings terug naar vanwaar ze kwamen. Vloed werd eb ... tsunami-alarm, dezelfde dag nog.

Toen kwamen de vragen. Het begon slecht – op de vraag ‘heb je een mountainbike?’ kon ik enkel inbrengen dat de boekskes met prijzen thuis op de bureau lagen. Blijk van een eerlijke intentie en/of ‘tijdelijk’ gebrek aan financiële slagkracht – we zullen het binnenkort weten.

Spervuur van vragen nadien. Over waarom niet en waarom wel ... wanneer niet en wanneer wel ... hoe niet en hoe wel ... veel ook over waarheen niet en waarheen wel ... meerkeuze en zonder keuze ... veel over vrouwen ook ... met wie niet, met wie wel [nvdr: doorstrepen lukt helaas niet in onze blog] ... het bleef maar duren.

En de ondervragende man kreeg honger. Ik ook, maar daar durfde ik niets over zeggen. En dorst, ik ook, maar daar durfde ik niets over zeggen ... Alle voedsel en drank gingen naar hem, en de andere juryleden. Hun vrouwen – inderdaad, ook aanwezig – stoeiden en gooiden ermee. Wijn op T-shirts ... T-shirts gedrenkt in wijn. Ik had nog steeds klam zweet,droge lippen, een veel te droge keel.

Maar geen inspanning was mij te veel, geen brug te ver, geen helling te steil, geen gat te groot ... om te dichten. Het moest en het zou mijn avond worden.

Tot plots ... sabotage. Geroep en getier, er werd met drank gegooid, daarna met stoelen, kinderen, ... vrouwen ook. Chirolokaal werd bacchanaal ...

En plots was het zondag, zondagochtend dan nog wel. Ik hoorde geruis en gedaver ... dacht dat het de voorzitter was, het bleek maar een storm te zijn. Had ik gedroomd ... of was het toch écht gebeurd? Iemand riep ‘sorry Kessel-Lo’. Ik had nog steeds droge lippen en een veel te droge keel.

Ik zal het binnenkort wel weten.

Hans C.