Een nieuwe Gonzo op komst? - zondag 17 januari 2010

Zondag rustdag. Kan je al eens een fiets van stapel halen. Niets is minder waar. Onze Koeke mocht gaan werken, idem dito voor onze Gorpie. De laatste wordt, naar ik heb vernomen, in een Spartaans regime gezet. Al vastgebonden aan z’n zaagmachine kasten maken.

Andere mogen gaan festiviteieten. Voorzitter weet dat “fest” leuvens is voor “feest” en “t’eieten” leuvens is voor eten. M.a.w. Hill het gaat hier over een eetfeest iets wat Hollanders niet echt kennen.

Dus waren er nog maar vier. Hans en ikzelf hadden de voorzitter voor het leven op de hoogte gebracht dat we paraat gingen zijn. Tiel had niets laten weten aan de voorzitter. Iedereen dacht een rit met 3. Maar onze Tiel was present. Respect Tiel, respect.

Twee opties kwamen naar voor. De Hoeve route of op weg naar Overijse. Aangezien het pas volgende week 70% korting is bij den D-Store kozen we voor dit laatste. Wij weg via Leuven stad zo naar de Celestijnenlaan. Heb je een leuk tunneltje dat zo’n scherp en steil stukje kent. Sommigen halen het tot boven, anderen zorgen ervoor dat men voet op grond moet zetten. Vandaar richting de Doode Bemde. Moet zeggen dat ’t er zwaar bijlag. Meermaals het gevoel gehad vandaag dat de wielen letterlijk in de grond gezogen werden. Alleen onzen Hill leek niet echt dat probleem te hebben. Hij was vandaag ijzersterk en ging dan ook vlotjes door elke morzel. Had zelfs ademruimte voor een babbeltje.

Nu meest verrassende was het feit dat we een nieuwe kandidaat Gonzo hebben. Ja, we kennen zijn naam, maar ga deze zeker niet onthullen. Eerst voordragen aan de voorzitter. Dan komt er een officiële vergadering. Denk wel dat het in orde komt hoor. Hij heeft echt zijn naam niet mee. De Lage Landen kennen K3, wij kennen straks H6. Maar goed, met de kerk van Loonbeek in zicht, tijd om te overleggen of we gingen doorgaan tot bij “den Herman”. We gingen voor Loonbeek, maar we besloten rechts te gaan in plaats van links. Of we de weg echt goed kenden. Neen, maar Gonzo’s zijn dan ook niet echt gewone jongens. Konden het ook gaan bevragen bij de plaatselijke bevolking, maar dat maakt het minder spannend. Het gekozen traject bleek niet echt een makkie. De modder, plassen, kasseien en bovendien een heuvelachtige streek. Dus bergje op, bergje af en daarenboven een stevig tempo. Blij dat we af en toe wat temporiseerden. Gaf me ook de tijd om na te denken of we wel plaats genoeg hadden voor het zetten van twee extra stoelen. Tja, 'k weet het, maar je moet toch alles in rekening brengen als je een oordeel moet geven. Nu z’n achternaam is wel ideaal om penningmeester te zijn. Ga dit toch ook even meegeven als we onze vergadering hebben. Misschien wel als voorwaarde stellen.

Man, man, man, al die gedachten. Het zorgde er wel voor dat we op mum van tijd in Bertem zaten. Daar weer even beslissen om Kessel-Lo te bereiken via Heverlee of Leuven. Tiel wou zo snel mogelijk naar huis toe, dus wij terug via Leuven. Aangekomen ten huize Vandevelde tijd om de bikes te verzorgen. Ja, ja, kijk maar goed naar het fotomateriaal. Wie zien we daar met volle overgave bezig? Een activiteit door velen bewonderd. Els, die op bezoek was, zag en keurde het goed, zelfs met 4 hechtingen in ’t hoofdje. Je hebt van die gasten die de kasten laten openstaan, je hebt er die graag schoenen poetsen onder die kast en je hebt mensen die waarschuwen met alle gevolgen vandien. Enfin, ’t was weer fijn.

Rudi