Een nieuwe Gonzo op komst? - zondag 17 januari 2010

Zondag rustdag. Kan je al eens een fiets van stapel halen. Niets is minder waar. Onze Koeke mocht gaan werken, idem dito voor onze Gorpie. De laatste wordt, naar ik heb vernomen, in een Spartaans regime gezet. Al vastgebonden aan z’n zaagmachine kasten maken.

Andere mogen gaan festiviteieten. Voorzitter weet dat “fest” leuvens is voor “feest” en “t’eieten” leuvens is voor eten. M.a.w. Hill het gaat hier over een eetfeest iets wat Hollanders niet echt kennen.

Dus waren er nog maar vier. Hans en ikzelf hadden de voorzitter voor het leven op de hoogte gebracht dat we paraat gingen zijn. Tiel had niets laten weten aan de voorzitter. Iedereen dacht een rit met 3. Maar onze Tiel was present. Respect Tiel, respect.

Twee opties kwamen naar voor. De Hoeve route of op weg naar Overijse. Aangezien het pas volgende week 70% korting is bij den D-Store kozen we voor dit laatste. Wij weg via Leuven stad zo naar de Celestijnenlaan. Heb je een leuk tunneltje dat zo’n scherp en steil stukje kent. Sommigen halen het tot boven, anderen zorgen ervoor dat men voet op grond moet zetten. Vandaar richting de Doode Bemde. Moet zeggen dat ’t er zwaar bijlag. Meermaals het gevoel gehad vandaag dat de wielen letterlijk in de grond gezogen werden. Alleen onzen Hill leek niet echt dat probleem te hebben. Hij was vandaag ijzersterk en ging dan ook vlotjes door elke morzel. Had zelfs ademruimte voor een babbeltje.

Nu meest verrassende was het feit dat we een nieuwe kandidaat Gonzo hebben. Ja, we kennen zijn naam, maar ga deze zeker niet onthullen. Eerst voordragen aan de voorzitter. Dan komt er een officiële vergadering. Denk wel dat het in orde komt hoor. Hij heeft echt zijn naam niet mee. De Lage Landen kennen K3, wij kennen straks H6. Maar goed, met de kerk van Loonbeek in zicht, tijd om te overleggen of we gingen doorgaan tot bij “den Herman”. We gingen voor Loonbeek, maar we besloten rechts te gaan in plaats van links. Of we de weg echt goed kenden. Neen, maar Gonzo’s zijn dan ook niet echt gewone jongens. Konden het ook gaan bevragen bij de plaatselijke bevolking, maar dat maakt het minder spannend. Het gekozen traject bleek niet echt een makkie. De modder, plassen, kasseien en bovendien een heuvelachtige streek. Dus bergje op, bergje af en daarenboven een stevig tempo. Blij dat we af en toe wat temporiseerden. Gaf me ook de tijd om na te denken of we wel plaats genoeg hadden voor het zetten van twee extra stoelen. Tja, 'k weet het, maar je moet toch alles in rekening brengen als je een oordeel moet geven. Nu z’n achternaam is wel ideaal om penningmeester te zijn. Ga dit toch ook even meegeven als we onze vergadering hebben. Misschien wel als voorwaarde stellen.

Man, man, man, al die gedachten. Het zorgde er wel voor dat we op mum van tijd in Bertem zaten. Daar weer even beslissen om Kessel-Lo te bereiken via Heverlee of Leuven. Tiel wou zo snel mogelijk naar huis toe, dus wij terug via Leuven. Aangekomen ten huize Vandevelde tijd om de bikes te verzorgen. Ja, ja, kijk maar goed naar het fotomateriaal. Wie zien we daar met volle overgave bezig? Een activiteit door velen bewonderd. Els, die op bezoek was, zag en keurde het goed, zelfs met 4 hechtingen in ’t hoofdje. Je hebt van die gasten die de kasten laten openstaan, je hebt er die graag schoenen poetsen onder die kast en je hebt mensen die waarschuwen met alle gevolgen vandien. Enfin, ’t was weer fijn.

Rudi

Groene tour werd witte Nieuwjaarstour - zondag 3 januari 2010

Kunnen de Gonzo’s toveren? Neen.
Maar Moeder Natuur wél want zij had voor een sneeuwtapijt gezorgd.

Rijden de Gonzo’s dan uit ? Ja natuurlijk op enkele uitzonderingen na zo bleek na wat rondgebel.
De Koeke was nog bezig het ziel uit zijn lijf te schrijven (thesisperikelen en een leerrijke oefening om in het nieuwe jaar ook eens Gonzoverslagen te maken) en Tiel … die zat met de peurre (schrik van vallen naar verluidt).

Hij is zich wel uitgebreid komen excuseren ten mijne huize en heeft ons nadien - met weerom schrik voor totale afgang - opgewacht en bewierookt met de gekende woorden "respect mannen", echtig waar.

Tiel had voor één keer wel een punt. De wegen lagen er spekglad bij, maar dit weerhield de rest van de Gonzo’s niet om met 5 uit te rijden.
Locatie: de groene - nu witte - tour in ’t Meerdaalbos.

Er werden geen valpartijen genoteerd. Wel kwam er wat techniek aan te pas om behendig de paden te kunnen nemen.
Dezelfde techniek werd gebruikt om mooie kiekjes te schieten.

Ook werden nu reeds telefonische afspraken gemaakt met vrouwe DD om na de barre tocht de Gonzo’s te voorzien van cava.

DD diende immers iets goed te maken na de Voorzitter en zijn gevolg op nieuwjaarsmorgen te kakken te hebben gezet toen hij ostentatief weigerde dezelfde aangekondigde cava te offreren in het bijzijn van de familie Dehaene onder het mom van ‘de Voorzitter zou te luidruchtig zijn geweest’.
Als dat al een reden zou zijn om niet uit te schenken, zouden alle cafébazen waar ook ter lande hier en nu hun deuren moeten sluiten. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?
Maar het moet gezegd, DD heeft zijn flater ingezien en alles na deze wintertocht helemaal goedgemaakt. Dus streep eronder.

De tocht was mooi. De nieuwe fietsen werden op de proef gesteld. Ook DD heeft de hete adem van nieuwe biken in zijn nek gevoeld, waar hij trachtte met de moed der wanhoop ijsgaten te slagen.
Toen hij daar duidelijk niet in slaagde, werd naar een doorzichtige uitleg gezocht ‘mijn versnellingen zijn bevroren’… Raar dat hij de enige onverlaat op aarde zou zijn of heeft Moeder Natuur een speciaal regime voor hem in petto?

Nadat DD de rest van de Gonzo’s op Tivolimountain voor wat ze nog waard waren (Herman zweette duidelijk zijn familiefeestjes uit en zocht naar conditie) achterliet, nam Rudi het roer van hem over.
Met een snoeihard tempo, alle verkeersregels en rode lichten aan zijn laarslappend en daar al even fier over roepend, zette hij de Gonzo’s op weg naar huize Demin, waar Tiel ons met het nodige schaamrood opwachtte.

Na enige duidelijk ingestudeerde aarzeling ging Tiel mee naar binnen om de cava tot zich te nemen. Deze vloeide rijkelijk in het aanschijn van nootjes. Rudi kreeg een speciaal Agrum-regime voorgeschoteld. Aan alles werd gedacht.

Het was heel gezellig aan de open haard en Gorpie probeerde het nog gezelliger te maken met wat gitaargetokkel. Gelukkig bespaarde hij ons gezang. Op het moment dat werd besloten om hem wat geld toe te stoppen om te doen stoppen, stopte hij mezelf wat geld toe en hij stopte! Een Gonzo zit soms raar in elkaar.

Familieverhalen staken de kop op, Rudi vertelde ronduit over zijn jeugdjaren, een foto van DD’s vrouwke met zussen ging rond, boeken werden doorgenomen en finaal uitgeleend. Ook Leen en Anna maakten daarbij hun opwachting.

Rudi moest na een geheime SMS doorgaan en maakte geen bezwaar tegen zijn nakend penningmeesterschap, al moet hierover nog democratisch gestemd worden, want de Koeke bleek ook een gerenommeerd kandidaat te zijn gelet op zijn studies economie die hij echter danig aan het ondergraven is met zijn diploma verpleegkunde.

Gorpie zakte ook af in de duisternis.

Om 18.30 uur werd totaal afgesloten. Blij dat we uitreden en nog blijer dat we terugkeerden.

Winterse Gonzogroet,

De Voorzitter