Hammam or not to Hammam - zondag 13 december 2009

Zondag, 10u30 vroeg, kwamen we weer samen ten huize voorzitter. Voor het eerst wat frisser, maar we hadden wel een stralend zonnetje. ’k Snap niet goed waarom er zoveel debat is in Kopenhagen. Ook speciaal is dat alle Gonzo’s paraat waren. Zeven stuks in totaal.

Gespreksonderwerp was de nakende uitstap naar een oord van verderf. Een spervuur van vragen hoe het er daar aan toe zou gaan. Herman nam zelfs de telefoon in de hand om een vrouwelijk onderbroekje te ronselen. Waar gaan we naar toe zeg. Slechts één Gonzo laat dit alles aan zich voorbij gaan. Tuurlijk gaan ze dan aan het roddelen. Van klein pietje tot koppigaard maar ’t sterkt ne mens hé. Niemand die eraan denkt dat er maar zeven plaatsen zijn in de prachtmobiel van Tiel.

Ander veel besproken onderwerp is de fiets van onze voorzitter. Zulk materiaal zou men niet meer van stal mogen halen. Zelfs de meest elementaire zaken functioneren niet meer. Neem de remmen. Wel, de achterste moet steevast ontkoppeld worden aangezien er een continu slepen is tegen het wiel. Maar er is verandering op til. Grote verandering. Een prachtexemplaar is in aanbouw. De Gazelle W4, een mountainbike om U tegen te zeggen. Een advocaat waardig, genegotieerd tot in de tandjes. Sommigen onder de Gonzo’s hebben het prachtexemplaar al mogen aanschouwen. Kwestie van al dan niet op dat goede blaadje te staan, zeker. Maar heren Gonzo’s, zie hier een oprechte waarschuwing. Hij gaat vliegen, jawel vliegen over de Vlaamse wegen met dit professionele materiaal.

Goed, vandaag gingen we het kort houden. Hans gaf aan dat hij graag op de middag thuis wou zijn. We hadden een rit Kessel-Lo – Huldenberg – Kessel-Lo voor de de A-ploeg en een rit Kessel-Lo – Leuven – Kessel-Lo voor de B-ploeg. Bedankt Herman om ook deze keer weer het parcours uit te tekenen, geschreven op elk van deze goddelijke lijfjes. Wij langs de Bondgenotenlaan, waar we afscheid namen van de B-ploeg. Lang het begijnhof en ’t sportkot richting Korbeek-Dijle. Ook zeker is dat we op de nagelnieuwe bike geen bel hoeven te zetten. De wandelaars onder ons worden gewoon op de hoogte gebracht van aanstormende Gonzo’s bij monde van luidkeelse oergeluiden. ’k Laat het aan de lezers van dit verslag over de juiste Gonzo te selecteren.

Aangekomen in Korbeek-Dijle even het vrouwelijke fietsverkeer voorrang geven. Koeke was even niet te houden en wou absoluut de zeer drassige weide in vliegen, langs de Doode Bemde. Aangekomen in Neerijse kwamen we tal van collega’s mountainbikes tegen. Verder gaan langs de stroom richting Huldenberg leek niet echt een goed idee. Flexibel als we zijn, open staan voor verandering (wat dit betreft ;-)) besloten we om onmiddellijk rechts te gaan richting Leefdaal. Eventjes op de trappers staan, want in Leefdaal gaat het even steil bergop. Gorpie op pure kracht naar boven. Ook onzen Tiel zeer dapper mee over de hellingen en eens boven telkens weer genieten van dit landschap. Wij richting Heverlee. Voor het binnenrijden even tijd om een babbeltje te maken met een lokale held. Je hebt van die mensen die “echt” begaan zijn met de natuur. Maar goed ook, want je hebt van die politici die denken dat ze alles mogen geven aan het gemotoriseerde verkeer. Kun je ’t geloven dat ze een pracht van een landweg willen opofferen aan meneer de vrachtwagen? Van die boer geen eieren, natuurlijk. Na het nemen van het nodige fotomateriaal wij verder.

Toch even meegeven dat we de plaatselijk kranten in ’t oog moeten houden. ’t Zou me niet verbazen mocht daar plots op de voorpagina, dit in vol ornaat, één leider te zien zijn in volle inspanning. Langs de Kapeldreef, het kasteel van Arenberg, Heverlee-station klaar voor een laatste inspanning, de Tivoli-helling. ’t Was weer zeer leuk geweest. Door al de drukte 2 zaken vergeten. Moest wat papierwerk geven aan onze Hill en nog wat euro’s aan Hans. Dus weer op pad om vervolgens onzen Hill te storen in z’n middagdutje en Hans in z’n ...
Neen, ’k ga het niet neerschrijven. Het enige wat ik wil meegeven is dat hij in de gang aan het paraderen was met één minuscuul slipje al roepende “Laat Kris nu niet binnen of ze wil niet meer naar buiten”. Man...man...hammam.

Veel plezier gasten, denk echt aan jullie, zeker nu want “le moment suprème” is bezig in dat oord van plezier. Ik hoop dat jullie eraan denken, de witte handdoek is voor van boven.

Rudi