Gonzo's fuck-me-botjestocht - zaterdag 22 augustus 2009

Inderdaad . Eindelijk vroeg een vrouw ons de weg.
Naar de Kerselarenstraat.
Gelukkig was Koen zo wijs om te zeggen dat die niet op zijn kaart stond.
Ze stonden samen lang te zoeken, Veronique en wij stonden stonden er op te kijken.

Toen we merkten dat ze fuck- me-botjes (witte!!) droeg namen we het over van Koen.

We mochten zelfs met haar GSM naar haar vriendin bellen.

Om een lang verhaal kort te houden: we stelden voor om ons te volgen, we zouden haar wel de weg tonen.
We hadden natuurlijk wilde plannen met haar, maar ... we zijn Gonzo's.
De tocht gaat voor alles en dus lieten we haar achter in de Kerselarenstraat en we trokken naar Tienen.

Ik weet niet of het aan die vrouw lag maar we hadden enorm veel energie, het tempo lag erg hoog.
Langs Pellenberg, Roosbeek en Breisem crosten we tot de torens van Tienen aan onze voeten lagen.
Op de plaats waar onze voorzitter zijn stempel naliet hielden we een korte pauze.

Plots werd een Gonzo opgeroepen zijn vaderrol te vervullen.
Dat gaat voor alles.
In sneltempo reden we terug naar Blauwput.
Hopelijk loopt alles goed af.

Herman

Graven in de geschiedenis… - zaterdag 15 augustus 2009

Een kluifje voor onze blogmaster, het onderwerp van dit verslag, dat hij ongetwijfeld met historisch en kritisch oog zal bekijken.

Op de heilige dag van 15 augustus werd er, vermits Gonzo Rudi vrijgesteld was van religieuze verplichtingen, gefietst. Met als motto: we kunnen beter ’s morgens gaan trainen, om er ’s avonds goed tegen te kunnen, en om vooral zondagmorgen niet te moeten gaan trainen.
Inderdaad: des avonds had onze party-Gonzo Herman de Oude Markt afgehuurd voor een bescheiden verjaardagsfeestje voor vrienden en kennissen.

Het beloofde een lange nacht te worden, en dat werd het ook, maar dit geheel terzijde.

In de redelijk vroege ochtend van de 15e, dus, kozen we het jaagpad langs de vaart tot Boortmeerbeek. Aanwezig waren Tiel, HVVHL, RUDI en DD. Gorpie had verplichtingen met zijn beste vriend, Herman moest werken, Koeke zat in een tent in Slovenië.
In gestrekte draf ging het van Boortmeerbeek via binnenwegen, Hill goed bekend, naar zijn geboortegrond te Keerbergen.

Het eerste stoppunt daar bedroeg een mijlpaal – genaamd: de grote paal – uit de 17e eeuw (zelf gezien!), die toendertijd de grens vormde tussen de erfpachten (of zoiets) Rijmenam en Keerbergen. Letters werden ontcijferd, maar nog veel historischer en belangrijker is dat onze voorzitter achter deze genaamde ‘grote paal’ zijn eerste lief binnendeed.
Volgens de plaatselijke legende is het arme kind kort daarna schreeuwend weggevlucht, stroomopwaarts langs de Demer, en kan je – op ruige nachten – als je goed luistert haar geweeklaag nog steeds horen rondwaren in de Keerbergse bossen. Maar dit terzijde, ttz…

De volgende halte betrof zowaar het landhuis zelve, waar onze voorzitter het grootste deel van
zijn jeugd sleet. Op de oprit was een verlopen rijkswachter bezig zijn poes te strelen. We raakten aan de klap met deze ex-vip (‘pas op mannen, dat was de commissaris-generaal van de rijkswacht, toen Dutroux ontsnapte’). De vriendelijke man was, samen met zijn charmante vrouw, maar al te bereid onze voorzitter (en de gonzo’s in zijn gevolg) een rondleiding te geven door het Huis van Lansbergen, dat hij nu al 15 jaar bewoont.

We kregen, weliswaar van de buitenkant, de voorzitter zijn slaapkamer te zien (die nu schijnbaar is omgevormd in een soort luxe SM-lokaal), maar de voornaamste bezienswaardigheid betrof de intussen blijkbaar volledig heraangelegde tuin (‘ik vond die vroeger toch mooier’) en een soortement uit de kluiten gewassen tuinhuis achteraan in de tuin, groot genoeg om plaats te bieden aan de privé-feestjes, drinkgelagen en sex-orgieën van de vroegere Familie Lansbergen. Toog en slaapkamer incluis. Alles zo authentiek, dat je bijna nog de geur van de Familie kon waarnemen –als je goed inademde (hetgeen geen goed idee was).

Het hoeft geen betoog dat onze voorzitter, door dit alles diep geroerd, zich volledig in de tijd terug liet meeslepen, en het ene straffe verhaal na het andere nog straffere opdiste.

We wuifden ten langen leste het vriendelijke flikken-koppel gedag, en zetten via Tremelo koers naar Werchter, waar we in de tuin voor Oud Werchter met een frisse cola de emoties doorspoelden. We poseerden ook voor het werk van Leen, die echter niet aan ’t werk was. We vertelden een vriendelijke steunzoeker dat hij de maandag nadien moest terugkomen.

Recht naar huis vanuit Werchter, een frisse douche, een tukje. En we waren klaar voor de nachtvullende festiviteit van onzen Herman.
Hiervan kan er – door gebrek aan betrouwbare mondelinge bronnen – jammer genoeg geen deftig verslag gegeven worden.

Hans D

Groen & Blauw - zondag 9 augustus 2009

Zondag, rustdag zolang je geen Gonzo bent natuurlijk. We zouden initieel vertrekken om 9 uur omdat onze Gorpie thuis hoorde te zijn om 12 uur voor een belangrijk afspraakje. Vroeg uit de veren, dachten we althans. Wat later bleek dat hij zich gewoon vergist had van week, dus wij konden een uurtje langer onder de lakens blijven. Tja, men vergeet nu eenmaal, zoals de naam van belangrijke klanten.

Maar goed, ik tijdig richting Hill. Daar aangekomen zag ik een zeer relaxte voorzitter in het deurgat. Wat later z’n lieftallig vrouwke die prompt de handen uit de mouw stak om een laatste nekmassage toe te dienen, aan Hill wel te verstaan. Sommige coureurs hebben toch alle geluk van de wereld hé. Hij was zelfs zo ontspannen om mij de opmerking te geven “Staan uw banden niet wat plat”. Tuurlijk heeft de voorzitter gelijk. Meer nog, ik kreeg een fantastische pomp aangeboden, dus in een mum van tijd stonden de bandjes keihard.

Vervolgens richting Hans waar we tevens Gorpie mochten begroeten. Hans, Herman en de Koeke waren met z’n allen op reis. Neen, neen, niet te samen. Elk apart met vrouw en de kinderen. ’t Moet leuk blijven. Dan de ritkeuze. Wel dankzij het mooie weer was deze snel gemaakt. Den bos is in natuurlijk. Vraag evenwel, welk kleurtje? Wordt het groen, blauw of rood. Wel het is de groen en blauw geworden en geloof me dit is afzien.

Je vertrekt op een rustig tempo naar de Philips-site. Tijd om te vernemen dat Gorpie zijn vriend langs geweest is met z’n nieuwe vriendin. Zeventien jaar jonger en een ex-leerlinge van ... inderdaad. Sommige vrienden van coureurs hebben toch alle geluk van de wereld hé.

Een eerste klimmetje richting Heverlee waar eigenlijk de officiële startlijn ligt van het groene gedeelte. We rijden dan via Heverleebos naar Egenhovenbos. Een stukje voor ware acrobaten. Slingeren van links naar rechts en opletten dat jij of je fiets niet gepriemd worden door één of andere tak.

Vandaar richting Korbeek-Dijle, zeg maar natuur-natuur waar een tweede klim op je wacht. Hans als een speer naar boven, met in z’n zog Gorpie. Zelfs wat hinder hebbende van de luchtwegen ging deze vlot mee. Een foutje in de afdaling kostte hem z’n tweede plaats. Gebrek aan parcourskennis.

Anderen kennen natuurlijk elke zandkorrel en laten blijkbaar wat oerkreten tijdens deze beklimming. Later bleek dat we moeten opletten met onze selectieve doofheid. Onze voorzitter was blijkbaar ten val gekomen. Maar goed, wij weten dat het een beer is en bij deze tegen een stootje, valletje kan.

Dan richting Zoet Water waar we beginnen aan het blauwe gedeelte. Eerst een lang maar niet zo stijl klimmetje in het kouterbos om zo richting Sint-Joris-Weert te stuiven. Een stukje waar je wat kan recupereren. En geloof me vrij, dit is nodig. Want voor je het goed en wel beseft, mag je een eerste helling op richting De Kluis, om dan de zwarte weduwe aan te pakken. Hans gaf mee dat we twee opties hadden. Of links oplopend ophoog, of rechtdoor via de goed zichtbare helling, dan eens op de top links om op het zelfde punt uit te komen. Wij akkoord met de suggestie van Hans om te gaan voor het tweede. En weer stoof onze Hans naar boven. Het stijgingspercentage had helemaal geen vat op z’n rennersbenen. Sommige coureurs hebben toch alle geluk van de wereld hé.

Andere doen het op karakter, puur karakter, ook al vallen ze half dood op de top. Respect heb ik daarvoor, veel respect.

Dan breekt de hel helemaal los. Eerst een duizelingwekkende afdaling vol gevaren om dan onmiddellijk weer een helling te nemen met als ondergrond zand. Hier sterf je meermaals, maar eens boven ben je voldaan dat het je gelukt is. Dan wordt het relatief rustig, tenzij je iemand hebt met superbenen die blijft sleuren.

Op dit punt kan je ook de keuze maken om het rode parcours erbij te nemen. Neem je een toertje richting Bierbeek er even bij. Moeten we volgende keer maar eens proberen zeker. Nu dadelijk richting Vaalbeek om terug op het groene gedeelte van het parcours terecht te komen. Net voor het wederom binnen rijden in Heverleebos een kleine afdaling. Hans en Hill lagen iets of wat voorop. Het beginstukje is daar wel wat oplopend dus ik en Gorpie alles uit de kast om aan te sluiten. Man, man ... 't was vandaag weer een stevig tempo. Doe je het resterend gedeelte in Heverleebos richting sporthal in een mum van tijd.

Daar toch even onze prestatie visueel aanschouwen. Groen & Blauw is 33 km waar je 3 uur voor nodig hebt tenzij je Gonzo bent natuurlijk. Voldaan richting ten huize Demin waar we weer zeer vriendelijk ontvangen werden. Bedankt Katrien voor de druiven en de suikerrijke dranken.


Rudi

Doode Bemde-rit brengt onheil met zich mee
- dinsdag 4 augustus 2009

Dinsdagavond 4 augustus 19.30u, verzamelen geblazen bij de voorzitter voor het leven. Vijf Gonzo's waren paraat: Rudi, Hans D, Herman, Hill en steller dezes, Gorpie. Meteen kon ik mijn nieuwe helm showen, veiligheid boven alles!

Rudi stelde voor om de Ijse te volgen tot Loonbeek, Hill dacht aan de Horstroute. De beslissing werd snel genomen, naar Loonbeek via de Doode Bemde. Nog een kushandje naar Gonza Fabienne en met geklak en geritsel van de versnellingen verlieten we de Verzoeningstraat richting Heverleebos.

Als versbakken Gonzo moest ik toch even alle hens aan dek roepen om te volgen, amai mijne frak. Maar wees gerust, zo snel laat ik mij nog niet kennen. Het doet deugd dat alle leidingen eens goed gepurgeerd worden.

Al snel waren we bij de Doode Bemde, prachtig natuurgebied, overstomingsgebied van de Dijle, zo'n 75 hectare groot. We passeerden het gedenkteken waar ons aller Hill glorieus ten val kwam, wilde verhalen kwamen weer boven.

Voor mezelf is dit een plaats waar we met de leerlingen van de eerste graad kwamen werken tijdens het thema milieu. Snoeihout opruimen en verbranden en afgemaaid gras verzamelen, steeds weer dolle pret!

En zie Gonzo Gorpie is overal bekend, bij het verlaten van het natuurgebied kwamen we Maarten tegen, een tevreden klant. Al moet ik nu toegeven dat ik niet direct op zijn naam kon komen. Verschrikkelijk vind ik het. Steeds meer betrap ik me erop dat mijn geheugen mij in de steek laat, waar gaat het naartoe!
In Neerijse namen we het paadje langs de IJse. "Achter die zwangere moeder inslaan!!!" riep onze voorzitter nog, maar de Gonzo's hadden het niet gezien. Ik wel natuurlijk, vrouwelijk schoon staat nog altijd boven natuurschoon, en de zwangere kreeg alvast een dikke knipoog van me! Rudi had gelijk, dit paadje is werkelijk mooi, tot in Loonbeek een lekker technisch stukje. We konden nog door tot in Huldenberg, maar dan moesten we via de grote baan terug fietsen, en dat zagen we niet zitten. En inderdaad, net even op google maps gekeken, er is daar geen doorkomen aan, geen enkele veldweg te bespeuren. Dus even terug fietsen naar Neerijse om daar omhoog naar Leefdaal te fietsen.

Hans demonstreerde zijn klimkunst, versnelling op 2 van voor en 6 van achter, de berg op. Op pure kracht zeg maar. Rudi in zijn zog enkele versnellingen lichter, in een soepele tred. Mijn versnelling stond op 2/3, de kleine molen. Boven op het plateau aangekomen, een veldweg rechts, helemaal tot in Leuven.

En daar sloeg het noodlot toe. Bij het draaien hoorde ik een lichte krak, en daarna een ritmisch geluid van de achterband tegen het fietskader. Mijn achterwiel. Toen we vertrokken had ik al gezien dat er enkele spaken stuk waren, ik heb toen het wiel nog recht kunnen trekken, maar nu was het achterwiel te ver heen. Een dikke (tegen)slag. Het verdict van Bart, de fietsenmaker bij ons in de straat, was terminaal. De slag repareren is a piece of cake, bijkomend probleem was de velg, het stuk waar de remblokjes tegen komen stond op scheuren. Deze moet normaal op 90° staan , welnu, mijn wiel neigde al naar de 45°, kwestie van dagen volgens Bart. Dus Gonzo's, volgende tocht zal ik met een nieuw achterwiel afrijden! Voorzitter, kan ik beroep doen op een of andere schadevergoeding?? Nou ja, krakende fietsen rijden niet lang.

Boven op het plateau tussen Leefdaal en Leuven was het landschap fenomenaal, de zonsondergang zorgde voor een sfeervol licht, het rijpe koren verspreidde een zoete geur en in de verte zag je luchtballonnen spelen met de thermiek. Het leven zoals het is. Langs het Arenbergkasteel en langs het spoor van Heverlee, kwamen we al vlug in Kessel-Lo.

Daar reden Hans en Rudi door het rode licht!!! Onder het allesziende oog van een politiepatrouille, deze maakte reeds aanstalten om de overtreders bij de kraag te vatten. Maar dat was buiten onze voorzitter gerekend! Hij had de situatie snel door en hij loodste de Gonzo's langs de Platte Lostraat om alzo de politie te verschalken. Nog nooit hebben de Gonzo's zo snel gereden. Die patrouille hebben we die avond niet meer gezien. Toch vraag ik me af of die politiemannen stopten om gewoon een frit uit te halen?? Zou toch kunnen? In ieder geval, puffend en zwetend stonden we terug bij ons Fabienne. En om van al deze commotie te bekomen sprongen we allen te gaar het zwembad in, heerlijk toch!

De terugtocht naar huis gebeurde niet vooraleer de opgebruikte calorieën terug aangevuld waren met de gebruikelijke dranken, zoals water en water.

Op naar een volgend avontuur!

Gorpie

MEMORABELE GONZOTOCHT IN RUTTEN(TUTTEN)
- 28 juni 2009

Eindelijk was het zover. De lang verwachte boezemtocht. Inderdaad, een tocht onder boezem vrienden, een tocht op 28 juni 2009, een tocht om roemrijk de geschiedenis in te gaan. We waren meer dan voltallig. Voor het eerst met zeven. Niet alleen het getal zou magisch blijken.

De voorbereidingen naar deze dag waren feilloos verlopen, mits enkele schaduwkantjes. Gonza(ag) Ingrid, die van Gonzo Gorpie, benadrukte haar gewicht en berokkende schade aan de infrastructuur van onze voorzitter voor het leven. Gonzo Rudi stuurde zijn kat op de inderhaast bijeengeroepen vergadering.
Gorpie heeft de vergadertafel inmiddels prachtig hersteld.

Het was verzamelen geblazen ten huizen Gonzo Rudi. Om de eenvoudige reden dat we met z’n allen in z’n bedrijfsbusje richting Rutten gingen trekken. Voor het fietsenvervoer konden we rekenen op onze kersverse Gonzo Gorpie.

Hij verscheen als eerste op de plaats van afspraak, een versbakken lid moet zich in de eerste plaats bewijzen, nietwaar. Gorpie had er ongelooflijk veel zin in. Hij verscheen als allereerste ten tonele en het kon blijkbaar niet snel genoeg gaan richting Limburg.

De eerste rit met de Gonzo's, en meteen de zwaarste in de reeks, van bewijzen gesproken! De ontvangst bij Gonzo Rudi zorgde ervoor dat de sfeer er direct in zat, bedankt Gonza Kris! Gonza Sigrid was speciaal opgestaan om Tiel en de Gonzo’s uit te wuiven. Er werd ingeladen.

Geloof ons, we hadden niet echt de tijd gehad om onze gordels te vergrendelen of onze Gorpie was de Eénmeilaan al opgestoven. Klein probleempje natuurlijk. Wij wisten niet of hij nu links of rechts gegaan was. Logischerwijze gaat hij richting "Becker Remyplein" (nvdr: Baron August de Becker Remyplein) en wij er achteraan. Maar neen, geen Gorpie te bespeuren.

Dan gaf Hill - die zoals het een voorzitter past alles tot in de puntjes had voorbereid - aan dat we een klein probleempje hadden. Gorpie wist niet echt de weg en hij had wel degelijk alle spullen mee.

Nu in deze tijden van moderne communicatie geen probleem om Gorpie te bereiken ook wetende dat ook onzen Tiel en Koeke hem vergezelden. Gewoon even opbellen. Rudi, Hans en Hill, tja die hadden wel een gsm maar die dingen zaten in de rugzak. Die rugzak zat in ... de camion van Gorpie!
Gelukkig was er Herman. Die had dan weer niet de broodnodige nummers gestockeerd in z’n gsm. Bon, een actiepunt voor iedere Gonzo om vanaf heden alle contactreferenties te stockeren.

Maar goed, even nadenken om dan tot het lumineus idee te komen om de vrouwen des thuisfront te bellen. Herman nam contact met Kris, begon met de boodschap dat z’n batterij (lees belwaarde) bijna plat was, maar we wel echt de nummers nodig hadden van Gorpie, Tiel of Koeke. Het nummer van Tiel werd ons in de schoot geworpen. Herman deed vervolgens een poging om Tiel te bereiken, doch zonder succes.

Een tweede lumineus idee. Herman wou een SMS-je sturen met de veronderstelling dat dit veel effectiever zou zijn. Tiens tiens, zou dit geïnspireerd zijn op basis van de thuissituatie? Aangezien de batterij het bijna begaf, gaven we Herman mee dat bij eventueel contact we absoluut eerst moesten te weten komen waar ze zich bevonden door naar de kilometerpaal te vragen. En dan plots dat contact. Herman had gelijk. Het werkte. En welke vraag komt er?

“Waar zitten jullie?”
<<Neen Herman, neen, de kilometerpaal, de kilometer paal.>>
“Ooh, zitten jullie richting Tienen”.
<<Neen Herman, neen, de kilometerpaal, de kilometerpaal.>>
Ze zitten zo’n dertien kilometer van Tienen.
<<Herman, de batterij gaat zo uitvallen. Wat is nu die kilometerpaal?>>

En dan het verlossende getal, 27.6 en wij wisten op dat ogenblik dat Gorpie achter ons zat. Dus even vertragen en een berekening maken hoe lang het zou duren eer ze bij ons waren. We gingen ervan uit dat Gorpie 100 km reed. Hij zat 2 kilometer achter ons. Als wij nu de minimumsnelheid zouden aanhouden van 70 km per uur dan ging Gorpie 30 km sneller dan ons, juist. Nu 2 km overbruggen terwijl hij 30 km per 60 min sneller gaat. Dus 1 km per 2 minuten. Herman dacht 4 minuten maar Hans gaf aan dat Herman factor 2 vergeten was.

Ach, om het simpel te houden hebben we ons dan maar even aan de kant gezet. En ja hoor, even later zagen we ze met hun flikkerende lichtjes aankomen. Eventjes een paspoortcontrole uitvoeren - aangezien ze er meer uitzagen als Poolse fruitplukkers - en dan veilig en wel met z’n allen naar Rutten. En geloof het of niet. Op klokslag 10, en gelieve dit letterlijk te nemen, waren wij op bestemming.

10u15 was het tijdstip dat we het stalen ros bestegen, … en er zat meteen vaart in. De eerste helling werd reeds fataal voor Gonzo Gorpie, hij moest voet aan de grond zetten. Toegegeven, het was een beginnersfoutje. In het wiel van Gonzo Koeke reed hij de berg op, te snel dus. Gevolg: op de adem getrapt. Diesel ontploft. Ineens de les geleerd: een berg moet je op eigen tempo bedwingen.

--------------------
Vestimentair intermezzo

Toch een warme oproep voor de Gonzo's: DOE IN GODSNAAM DIE ONDERBROEKEN TOCH UIT !
De motivatie is tweeërlei, ten eerste is het geen zicht, die onderbroekrandjes in de lekkere strakke broek, en tweede, Rudi had geen last van zadelpijn, reetzweet en gezwollen testikels.

In Tongeren trokken we veel aandacht omdat onze voorzitter witte sokken combineerde met een korte broek, zelfs in Limburg 'not done'.
--------------------

We reden een wielrennersgroep voorbij die waren uitgeschoven in … paardenkak!
Hun waarschuwingen voor valpartijen werden door de Gonzo’s in de wind geslagen. ‘We hebben bredere banden dan jullie’, riepen de Gonzo’s hen toe! Aangeslagen zetten de ongelukkigen (de wielrenners of ‘coerse’) hun tocht verder. Vliegen wezen hen de te volgen weg.

De Koeke kon zich plots niet houden en ging een plaatselijke boucherie binnen. De slager was zo content nog eens Vlaams volk te zien dat hij stante pede een receptie gaf op straat. Worsten en salami werden Gonzo’s deel. Met volle maag reden we richting Maas-Albertkanaal alwaar we aan de waterkant broederlijk poseerden voor de foto.

De tocht ging naar Eben Emael. Het sterkste fort van de wereld, maar op 15 min wel ingenomen door de Duitsers. Toch niet zo sterk dan?
De weg ernaar toe was verraderlijk. Gelukkig dat Herman het kan navertellen. Zijn wiel bleef immers haken achter een borduur en Herman sloeg pardoes de grond op. Gelukkig had hij een helm op en kwam hij er met enkele schaafwonden en de schrik vanaf.

De voorzitter waardig, mocht eerst de eindbestemming op z’n Eben Emaels bereiken. De Gonzo’s gingen meteen op de tank zitten. De loop werd afgedekt met een fietshelm. Veiligheid voor alles! De Gonzo’s vierden hoogdagen. Spijtig dat kleine jongens groot worden.

Na het middagmaal vonden we nog energie(repen-drankjes) om een wandeltocht te maken op het fort van Eben-Emael. Gorpie ging daar volledig uit zijn dak.

De terugtocht was zwaar. Er was een schrijnend watertekort en de smeekbedes van de Voorzitter voor een cafébezoek werden niet aanhoord.

Een vergadering onder één historische boom (16 km nog te gaan) bracht ook al geen soelaas. Plots werd gedaan alsof een pint drinken not done was. Komaan zeg! Het enige wielrennerscafe in de omstreken werd zonder verpinken voorbijgereden. Er diende aardig wat geblust te worden. Ook toen de uitputting nabij was, zetten de Gonzo’s heldhaftig door, met … een frisse pint in het vooruitzicht.

Tiels lenzen dienden aan een schoonmaakbeurt onderworpen te worden na de enige plas water te zijn doorgereden. Koeke bracht verpleegkundige assistentie.

Rutten kwam stilaan in het vizier en de Voorzitter plaatste een verschroeiende demarrage. In zijn eentje reed hij Rutten binnen. Een Blijde Historische Intrede!


In totaal 74,5 km gefietst, ietsje over de pijngrens. Net genoeg om gelukzalig van de fiets te stappen en de vermoeidheid toe te laten, zoals Gonzo Herman het poëtisch verwoordde.

Het dorpscafé werd meteen ingepalmd en enkele Gonzo’s moesten mordicus een (opgelegde?) stand van zaken doorbellen naar het vrouwelijke achtergebleven thuisfront.

Een avondmaal in Tongeren werd gepland, maar eerst diende tijd te worden gemaakt voor wat persoonlijke hygiëne. Op het dorpsplein van Rutten werd de poort van Gorpies vrachtwagen opengedraaid, bidons met water, hotelzeepje en deo werden bovengehaald. Aan toeschouwers geen gebrek.

Echte paparazzo-foto

In propere toestand werd Tongeren aangedaan. Aperitieven deden we in het centrum onder het gesternte van een tombola waarvan we helaas nooit de uitslag zullen kennen. De cava was even sprankelend en verfrissend als onze vriendschap! De gereserveerde Italiaan was overlekker.

De terugtocht naar huis werd ingezet. Moe maar voldaan.

De Gonzo’s zijn klaar voor het volgende avontuur.