Iedere ochtend tussen geur en weten dat die rit kan,
“U ook”, hou er steeds weer meer van.
Daar kwamen ze vier ridders dan weer vijf in totaal.
We reden weg op stalen ros, hieven hun hand naar die schoonheid,
mijn goud, mijn geluk, verdwijnen in het portaal.
Er zijn plekken waar ik niet meer langs kan, glimmen, lacht.
Ooit is daar een verhaal geschreven, iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor, bijvoorbeeld, een verhaal over de blauwe tocht,
gegrift in eeuwigheid, moordend die omhoog gevallen bocht.
Meer woorden waren niet nodig, de benen, het achterste, de huid heeft nu een geheugen.
Hans, Hill, Herman welk ander woord met H, geen duizend letters, historisch, geen leugen.
Langs het land met stromend water, niet om te wassen, wel om te vlotten, te rakkeren, een avontuur.
De doodangst is verduurd, het uur van schrik verdwenen, gejuich want hun schatten uit de golven dragend, papa gonzo handen rauw van ’t stuur.
Werchter het dorp daarginds, waar bellekens was, de trots van de spin, wij langs de huilende wind.
Pellekens pellekens, blind voor Gonzos, doof voor allen, waar is het hart voor het spierzieke kind.
Langs de streek, heilig heilig Damiaan, waarheid of de droom.De vaart, niet meer in te tomen, woorden niet langer in een stroom.
Afspraak verzettend voor sommigen abominaal,
de streek van Andalusië, die friet speciaal.
Iemand die lacht en grient,
ik kan het je zeggen, gonzo een echte vriend.
Gelukkig gaven de Gonzo's vanop de veilige brug een gesmaakte supervisie.
Het bleef niet bij theoretische tips, ze staken zelfs een handje toe ... 
... zij het niet altijd even hardwerkend. 
Enfin, we hielpen waar we konden en liepen dus wat in de weg van de leiders en de jongens. Van zodra de eerste moeders opdaagden voelden we dat we moesten vertrekken.
Daarna liep het helemaal mis. Een vreselijke val veroorzaakte een ijselijke gil door de stilte van het woud. Dat moest minstens een gebroken heup zijn! Of wat minder, de broek was in elk geval vuil ...
... maar niet eens een blauwe plek op de kont. 
De verongelukte wil wel graag een behandeling met tijgerbalsem door een lieftallige Gonza. Het is hem gelijk welke Gonza, hij wil niemand uitsluiten. Daarom mogen de Gonza's nu raden over welke mannenbillen het gaat. De eerste Gonza die juist raadt mag op de Gonzonight aan de slag!!!!
Hans voelde nog niets! 
Herman voelde niets meer. 
Uitgeput maar tevreden bereikten we het veilige Blauwput. We voelden ons erg vuil ... 
... dus gingen we eerst nog wat afspuiten.
... maar een propere voorzitter is dat nog veel meer. 
De zon ging stilaan onder en de vergadering werd door de Voorzitter afgesloten.
De Gonzo’s maakten hieraan een einde en maakten het zich gemakkelijk.
Handen gingen in de lucht bij zoveel pret en gezelligheid bij het open haard vuur.
Het was stilaan pikkedonker geworden maar gelukkig leidde Rudi de Gonzo’s met zijn lichtjes terug naar Kessel-Lo.
De Voorzitter zag dat het goed was.
Ondertussen ging het leven zijn gewone gang ten huize Demin. Zoon Maarten kreeg de nodige dosis epo toegediend zodat hij mogelijks sneller dan voorzien zich als achtste Gonzo zal kunnen aanmelden.
Zijn vader zat erbij en keek ernaar.
Den Demins pogingen om Rudi te overtuigen dat moederdag niet opgaat voor wederhelften stootte op heel wat onbegrip (bij Rudi wel te verstaan).
Uiteindelijk won de roos het pleit.
Romantiek is voor Rudi immers ‘heilig heilig’ zonder onderscheid des persoons!
Mét Herman:
We vonden de weg naar de uitgang van dit 200 ha groot natuurgebied en volgden de Witte Bomendreef tot aan de kapel Onze-Lieve-Vrouw van Steenbergen.
Momenten van bezinning braken vervolgens (weer) aan. Vele kaarsen brandden.
In gedachten waren we bij de andere Gonzo’s die vandaag ontbraken en die het daar ongetwijfeld zéér moeilijk mee hadden.
De blijde boodschap werd aanhoord want plotseling verscheen Het Licht achter de Gonzo’s.
Als afsluiter nam Herman nog een foto van de bergen die lonkten en die we ook hebben getrotseerd want het Meerdalwoud bracht ons terug van waar we gekomen waren. 
Onze thuishaven: Kessel-Lo.
en schoten een plaatje van de Gonzo’s:
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand het was daar zeer plezant. Tellen we daar geen 7 Gonzo’s ipv van 8? Heeft Rudi echt een tweelingbroer???
Nog eentje om het af te leren: "De Gonzo's dragen de broek ten huize VDS."
Ter hoogte van Vlierbeek werden onze fietsen schoon geschoten door Didier Claes alias ‘den brutte architect’. De modder zakte inderdaad tot in zijn botten.
De Deminnekes zijn de volgende dag NIET naar de Gempemolen gefietst maar desalnietDEMIN … was het zeer leuk.