Kloterit - zaterdag 28 maart 2009

Rudi man van de dag bij de Gonzo’s
Het was een kloterit

De voorzitter blokkeerde – zeer tegen zijn gewoonte in – ditmaal de zonnige plannen van de Gonzo’s met een zondagmiddagactiviteit, het jaarlijkse bezoek aan schoonmama. Na heel wat gewik en geweeg wegens allerle andere activiteiten (brunches, werk, start van een echte wielerwedstrijd), en na talloze telefoontjes, die het maandbudget van onze – onbezoldigde – voorzitter-voor-het-leven onder druk zetten, besloten we de weergoden uit te dagen en de voorspelde helse weersomstandigheden te trotseren zaterdagnamiddag.

Tiel gaf verstek wegens een hervonden jeugdliefde in het Speelgoedmuseum te Mechelen, hiermee onbedoeld de Gonzo’s een bestemming gevende. Koeke voelt de examenkoorts naderen, en is de komende weken met geen stokken zijn huis uit te slaan. Waarvoor begrip en respect!

Rudi was wel op post, ondanks een zwaar gehavende flank na zijn wekelijks, ontspannend en totaal ongevaarlijk voetbalpartijtje op vrijdagavond. Menig ander Gonzo zou in deze omstandigheden jankend weggekropen zijn, hopend op wat medeleven bij de andere Gonzo’s en, als het even kan, een beleefdheidsbezoekje aan het ziekbed thuis. Niet zo onze Rudi, een veggie van staal en beton.

Onder een schuchter zonnetje begonnen de 4 Gonzi eraan; het tempo lag direct strak, met een gierende wind uit het westen en donderwolken die zich al snel boven het jaagpad langs de Vaart samenpakten. Niet veel later ontbonden de weergoden hun duivels boven de 4 sukkels, die hen hadden uitgedaagd. Met weinig woorden en wisselende posities aan de kop, ging het in 1 streep tot onder de brug van Kampenhout-Sas; waar we – in het bijzijn van een ouder besje – even bekwamen, het sop in de schoenen lieten opwarmen. En vooral bekeken of Mechelen als einddoel nog wel haalbaar was, en zo ja: op welk ontieglijk uur ’s nachts we dan zouden terug zijn in Leuven.

Gezien het oude wijven bleef kletteren, kozen we voor een verkorte terugtocht, die ons langs Haacht en Wespelaar naar Rotselaar bracht. Ineens herinnerde Herman zich dat er te Linden nog een mooie prijs op hem lag te wachten. We hebben het ditmaal niet over de vrouw van onze blogmaster, maar wel over een mooie tros gele bananen, die Herman te danken had aan zijn 1e plaats (op 2 geldig ingeschreven deelnemers, van wie de andere onze voorzitter was…)
in de Grote Gonzo-Kwis van vorige week.

Dus vergezelden we Herman op zijn klim over de Chartreuse naar Hoog-Linden, waar we onze blogmaster vertrekkensklaar troffen om één zijner zonen naar een groepsfeest van de verliezende (ik herinner er gaarne nog eens aan) Chiro van Vlierbeek te voeren. Sociaal als hij is, aarzelde Herman geen seconde toen hij de mooie gele chiquita’s (overigens precies het geel van zijn regenfrakske) zag en verdeelde ze onder de aanwezigen. Smullen geblazen. Met vernieuwde krachten reden we Hoog-Linden af, en spoedden ons allen naar een stomende douche.

Hopelijk schijnt volgende keer de zon, en is het een graad of twintig.

hd