Palmzondag - 5 april 2009

Een jarenlange traditie verplicht de Gonzo's om op Palmzondag naar Scherpenheuvel te rijden. Niet om palm te drinken. Dat doen we bij de socialisten van de Curve, kijk nog maar eens naar het verslag van 5 maart. Bij de katholieken van Scherpenheuvel gaan we voor de echt gewijde palm.

Maar eerst de rit. We volgenden een fietsknooppuntenrit, wat het gemakkelijker maakt voor het verslag.

Kenners weten dat 93 voor Scherpenheuvel staat. Scherpenheuvel staat natuurlijk voor zijn basiliek. Voor de basiliek stonden wij.

We stapten even de basiliek binnen. Koen hield buiten de wacht bij de fietsen.

In de basiliek hadden we een korte maar hevige theologische discussie over het bestaan van God. Ooit moeten we toch eens, samen, op dat strand aan de Noordzee, in de verte turen. Of hij nu wel of niet bestaat, hij gaf toch een duidelijk teken onder de vorm van een man die Koen de boodschap gaf om zijn kameraden in de kerk te vervoegen terwijl hij de fietsen zou bewaken. Een ongelovige zou dan denken dat die man er met onze fietsen zou vandoorgaan, maar neen:

Hij "noemde" [nvdr: foei, moet zijn "heette"!] Jozef(!) Van Loo, woonde nu in Betekom, maar werkte dertig jaar als onderwijzer in Congo. Verder kreeg hij in het college van Aarschot nog les van dezelfde leerkracht als ik! [nvdr: proficiat, de gemiddelde lezer zou hier foutief "als mij" verwachten]
Over zijn kinderen vertelde hij niets, maar een voorzichtige schatting bracht ons toch op ongeveer 300. Na 30 jaar Congo...

Weer de fiets op richting 80. Maar...eerst langs de 97, waar we de ouderlijke woning van Koen terugvonden.

Een schoon huis, maar toch niet te vergelijken met wat we zagen in de tuin van een huis in de 97.

Een overblijfsel van de Romeinse overheersing?

Ikzelf was eerder geïnteresseerd in de Gallische schone met het gescheurde kleed.

Ik had een kort gesprek met haar, ze wees me er op dat het echt wel tijd was om naar huis te rijden , want het eten zou al op tafel staan.

Dat moest ze natuurlijk geen twee keer zeggen.

Via de 98, de 99, de 29 en de 83 bereikten we weer moe maar tevreden de rijkgevulde tafels van Blauwput!

Herman

[nvdr: Als een goede herder slaat en zalft de blogmaster zijn verslaggevers...]