Bloesemtocht - zondag 19 april 2009

Zondag 19 april 2009 een speciale dag en dit niet alleen omdat we voltallig verschenen ten huize Hill. Vooraleer we in detail treden aandacht voor onze tocht. We hadden er alle vertrouwen in want onze Herman, de planner bij uitstek, had weer eens een prachtige getallenreeks bij elkaar geschreven.

Je weet wel, 80-83-29-99-98-65-63-64-82-80 de knooppunten. Het zou een prachtige bloesemtocht worden.

Het was even wachten op Koen. We hadden hem tegemoet kunnen rijden maar onze roerganger was zeer kordaat. De getallenreeks geeft aan dat we niet in die richting gaan, dus we wachten. Hij komt zo. En inderdaad, niet veel later verscheen Koen. Hij zag er blits uit met zijn zonnebril. Maar achter die glazen ging er een klein geheimpje schuil. Wijn, sloten wijn binnen gegoten daags voordien. Als dit maar geen effect ging hebben op de prestaties zoals frieten en curryworsten.

Hoogtijd om dit alles dan maar eens uit het lijfje te rijden en wij weg. Eerste knooppunt gaf aan dat we langs het Provinciaal Domein moesten. Met z’n allen de grote poort binnen en plots problemen. We moeten het Beemdenpad hebben, hé. Goed, dus gewoon even die kleine vijver rond om dan via het verkeerspark bruggetje richting beemden te gaan. “Neen, neen dat gaat niet” riep Tiel. “Zo geraak je er echt niet”. Je woont dan op nog geen 5 meter van die locatie om dan zo iets uit te kramen. In alle stilte dan maar even de Gonzo makkers volgen om al doende wat extra parkkennis op te doen.

Langs het Beemdenpad richting het paard van Hill. Hoorde ik genoemde ook geen paardenkreet schallen bij het langs rijden. Tja, eens wat anders dan een paardenfluisteraar. Na dit innig moment een eerste helling over, richting het bed van Napoleon. Op naar nummer 29. Wat verder een T-kruispunt en plots wat commotie. Iemand heeft met die paal geprutst. Hoe moet het nu verder? Rechtdoor of toch linksaf. Goed dat we wat wijze raad meekregen van Herman. “Jongens, jongens, je moet openstaan voor wat verandering. Linksaf zijn we nog nooit geweest. Dus dat pad gaan we volgen. Sommige wegen zijn nu eenmaal ondoorgrondelijk maar daarom net zo interessant.” Wat een wijze man en wij goed op weg richting Kortrijk-Dutsel.

Hans, als gewoonlijk, gaf het tempo aan met aan z’n zijde de Koeke. Zonder het te beseffen gaf ook hij een prachttip mee. Parfum, een ideaal cadeau voor ’t vrouwke. ’t Schijnt dat dit wel wat aan de dure kant is, maar goed, voor onze vrouwen is niets te veel.

En dan onze eerste tussenstop. Het kasteel van Horst. Zo’n prachtlocatie, dus tijd voor een eerste kiekje.

Even wachten op Herman die blijkbaar wat kwijtgeraakt was. En niet zomaar wat. Het briefje met onze getallen reeks. Maar goed eerst even Hill meegeven dat het zijn fout was. Hij had toch even een oogje in ’t zeil kunnen houden. Waarom heeft hij het niet horen vallen. Onbegrijpelijk, echt onbegrijpelijk, tot het moment dat het briefje via Hermans mouw weer aan de oppervlakte verscheen. Net bekomen van dit voorval, tijd voor een volgende verrassing. Het voorstel van Hans. We gaan met z’n allen richting sauna. Alleen een datum afspreken. Eentje onder ons begon zich wat ongemakkelijk te voelen. We gaan geen namen noemen maar we spreken hem soms aan als roerganger. We hebben het vermoeden dat hij ons niet in verlegenheid wil brengen. Ik kan hem volgen, echt. Maar goed, die doodle komt er dus aan.

Hoogtijd om verder te trekken richting Gelrode op zoek naar echte bloesem. Die konden we vinden in de hoger gelegen boomgaard. En wie hoger gelegen zegt, weet dat het dan terug wat klimmen was. Net voor die bewuste boomgaard even halt houden aan een wel zeer speciale locatie. Herman gaf ons mee dat we hier op het hondenkerkhof zaten. Het maakte ons eventjes stil. Hill en Tiel hadden wat moeite. Foky, Foky toch. Amper 13 en toch moeten heen gaan.

Wat verder zelfs twee rustplaatsen met de zelfde naam. Tessa, Tessa. Herman, de wijze onder ons, wist te vertellen dat dit kwam door een vechtscheiding. Mama en Papa die voor de ogen van hun kinderen als woestelingen de hond naar zich toe aan het trekken waren tot het dier in tweeën brak. Ook Koeke had het moeilijk. Hij nam vol eerbied z’n helm af voor Tjispa en deed in alle stilte een gebedje.

Die Gonzo's , stoer van buiten maar o zo broos van binnen.

Na deze plechtige momenten bereikten we even later onze bloesems. Geniet even mee van het genomen fotomateriaal.

Dit komt vroeg of laat in één of ander magazine, geloof me? Van geloof gesproken, nu op weg naar het Mariabeeld [nvdr: Heilig Hartbeeld?]. Koeke loodste ons perfect naar beneden om ons dan te verrassen met een kanjer van een boshelling. ’k Weet niet wat het was, maar op een of andere manier kreeg ik bovenaardse krachten die me naar boven trokken. Eens boven wel even puffen. Ook hier kregen we weer wijze woorden mee. ’k Hoef jullie natuurlijk niet langer te vertellen van wie. Het beeld was opgetrokken op een plaats waar vroeger een molen stond. Deze was platgebrand door de lokale bevolking toen de Duitsers ons een bezoekje brachten in 40-45. De tactiek van de verschroeide aarde gaf Hans als aanvulling mee.

Na een wandelpaar te hebben verzocht een foto van ons te nemen, tijd voor de gevaarlijke afdaling. Echt acrobatenwerk, geloof me vrij. Eens veilig beneden in Wezemaal dorp op weg naar onze Blogmaster. Wie huize Heidi zegt, zegt Linden, Hoog-Linden. Dus een laatste helling, de Chartreuzenberg. Met z’n allen er vlotjes over, onze laatste suikers aan het verbranden. Maar geen nood een suikerrijke verrassing was komende. Eerst even een blits bezoek afwerken met een foto van de voltallige bende door dochterlief genomen.

Onze groeten te hebben achterlaten voor de mevrouw des huizes, blijkbaar naarstig aan het oefenen voor toekomstige concerten, wij op weg naar het speciale moment.

Inderdaad 19 April is de verjaardag van Kaatje en niet zomaar een verjaardag. 18 jaar jong! Dus reden genoeg om een rijk gevulde tafel aan te bieden.

Na de zoentjes, de plechtige foto en de hip hip hoera stipt op het geboorteuur van Kaatje, lieten we ons verwennen met al dat lekkers.

Je zou voor minder willen solliciteren om bij het clubje te willen horen. De zoon des huize deed dan ook z’n best om in de gratie te komen.

Op naar de volgende rit.

Rudi