Fotolozetocht - 25 januari 2009

Deze tocht kondigde zich in mineur aan. Bijna ging de Voorzitter alleen fietsen wegens gebrek aan … Gonzo-animo! De trukendoos diende worden boven gehaald. Onder het gesternte van vermeende teleurstelling (inderdaad onder het motto 'dan ga ik maar alleen fietsen') kwam als een duveltje uit een doosje Rudi ter hulp en ook den Demin bleek in extremis vatbaar voor een tochtje.

Gaven dus verstek: de Koeke wegens [rarara ...] www, den Tiel wegens www aan conditie achter de schermen op de pas aangekochte loopband en Herman owv een griepaanval waar hij wel niet te beroerd bleek te zijn om te gaan werken (nooit gehoord van besmettingsgevaar Herman?) om vervolgens nog een feestje mee te pikken van zijn buurvrouw. 't Moest van Leen, was zijn doorzichtige en op-niets-trekkende verantwoording a posteriori.

Afspraak zondagvoormiddag, 10.00 uur huize Lansbergen. Den Demin kwam in vuil tenue aangereden en vroeg onmiddellijk om afstand te nemen, wijze raad die niet in de wind werd geslagen. Waren er huwelijksperikelen ten huize Demin?
Niets was gelukkig minder waar. Zijn wasmachine bleek kaduuk!

Enfin: gezien de solden nog niet gedaan waren vertrokken de drie musketiers richting D-Store waar ze kortingen gaven tot 70 %. Het was simpel: de Hoeveroute diende gevolgd.

Den Demin vroeg naar geld [(voor zijn wasmachine?)] want dat had hij niet bij en ook vroeg hij naar een rugzak want die had hij ook niet bij. Het laatste kon ik hem aanbieden. Met geld van de huwgemeenschap begin ik niet te goochelen. Dat moet begrepen worden.
Anderzijds is Rudi steeds bereid in zijn portefeuille te laten graaien, weliswaar tegen woekerintresten van 66 % nu banken tegenwoordig moeilijk leningen toestaan.

Er was veel wind maar dat kon de Gonzo's niet deren. In 't waaiergelid op naar D’Store Bierbeek. Daar aangekomen werd Rudi door twee gorilla's onmiddellijk apart genomen en diende hij de rugzak af te geven voor het geval hij vieze bedoelingen zou hebben… Rudi stond al in de boeken en op de camera na al zijn bezoekjes.
Blindelings vonden we de Gonzo-afdeling waar meteen naar lampjes werd gegrepen en remblokjes werden besproken. Rudi en Hans dachten de Voorzitter een helm aan te smeren maar vergaten wel dat ondergetekende hiermee geboren is.
Den Demin wilde als afsluiter mordicus nog de damesafdeling aflopen, je weet nooit zei hij 'voor één of andere vrijdagavond…', waarvan akte.

We vervolgden de Hoeveroute. Ondertussen werd afgesproken om de loopband van den Tiel van naderbij te gaan inspecteren. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid werd de gedachte geopperd dat hij echter wel eens op het autosalon achter scooters aan het zoeken zou kunnen zijn. Wablief? Moeten de Gonzo's zich zorgen beginnen maken omtrent Tiel? Gaat hij andere en verre horizonten in zijn uppie opzoeken?

Wat er ook van zij, de planning werd hierdoor noodgedwongen bijgestuurd en onze zieke fotograaf buiten dienst werd dan maar de wacht aangezegd. We belden aan en Herman trachtte ons al hoestend naar binnen te lokken. Die smetbeker lieten we graag aan ons voorbijgaan mede gezien er nog andere activiteiten op de planning stonden voor de Gonzo’s.

Jongens, het was een erg leuke tocht zonder foto's deze keer, maar ongetwijfeld zal onze blogmaster zich als illustrator ongetwijfeld weer van zijn beste kant laten zien.
[nvdr: Dat had je gedacht! Ik kan toch niet zondigen tegen de titel van dit verslag!]

Gonzo Hill

PS: Behalve de laatste opmerking, zijn de andere "cursieve" en tussen [...] geplaatste woorden het gevolg van de zelfcensuur van de voorzitter.

Jajaja, het is gelukt mannen!

Ik ben geslaagd voor alle onderdelen …

Dat moeten wij vieren op de volgende MBT-tocht met een drankje achteraf ten huize van.

Grtz,

De Koeke

PS: Jullie calvarietocht naar Hverleebos heeft zijn vruchten afgeworpen

DOODEBEEMDENTOCHT - zondag 18 januari 2009

Doodebeemdentocht doet naam alle eer aan! Bijna zaten we met een Doode voorzitter!! Bijna waren we een Hill kwijt, maar eerst een inleiding.

Zonder de studerende Koen en de slapende Hans trokken helse Hill, rappe Rudy, hoopgevende Hans en helovige Herman op tocht. We wilden graag studerende Koen een stiekem handje helpen door een kaarsje te branden in Scherpenheuvel. Maar Scherpenhil (zoals onze voorzitter het graag hoort) lag te ver. We hebben veel over voor studerende Koen, maar het blijft een zondagse hobby. Trouwens aan de Zoete Waters is ook een kapel en het gaat toch over dezelfde god.

Bijna waren we onze Hill een eerste keer kwijt: knal door het rode licht over de Geldenaakse Baan en nergens politie, jammer.

Aan de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Steenbergen aan de Zoete waters kwamen we tot de verbijsterende vaststelling dat ze gesloten was ' wegens examens'! Terwijl wij juist kwamen om te bidden voor onze studerende Koen. We hielden dan maar een staand groepsgebed in de poort:

Een ijverige Gonzo offerde ook een pot verse basilicum, toentertijd een gegeerd kruid rond de Middellandse Zee.

Als studerende Koen er door is, is dit dankzij onze gebeden en offergaven en niet dankzij zijn gestudeer, op zondagvoormiddag!

We crossten verder door de bossen tot - midden in de Doode Beemde - een luide kreet de stilte verscheurde.
Een goddeloos gevloek, een sompig geblubber, hulpeloos geplas en een krampachtig gespartel ...
Hill lag in de beek!

Zucht.

Rudy wou een propere fiets en dook dus ook de beek in, maar op iets elegantere wijze:

Dat was nodig, op sommige fietsen groeiden echte tumoren rond de remmen:

Wegens familiale verplichtingen lieten we een omweg langs Neerijse achterwege.
Op de terugweg wilden we studerende Koen even aangenaam verpozen. Dochter Merel probeerde ons, als een volwaardige lijfwacht, van haar studerende vader weg te houden, maar er zijn meer vogels nodig om de Gonzo's te stoppen!
Psychopathologie kan dan voor anderen een moeilijk vak zijn, voor Koen wordt dat een makkie, dankzij natuurlijk hemelse hulp.

Er was nog een klein incident.

Het ging over een kraan die volgens sommigen die er niks van afweten, niet werkt, door vrieskoude zogezegd, maar die volgens anderen die er veel van afweten en die kraan trouwens goed onderhouden wel werkt !!

Wegens spreken over zaken waar ze niet heeft over te spreken, maar vooral wegens tegenspreken in het bijzijn van Gonzo's heeft Leen mijn fiets zelf mogen kuisen! Wat ze trouwens elke week doet. Zonder klagen!
Ze klaagt wel over de vele vuile was, zeker als andere Gonzo's, zoals onze voorzitter, stiekem proberen een blauw vestje mee ons wasvat binnen te smokkelen.

Tot volgende week,

Herman

ICE POOL 3 - zaterdag 10 januari 2009

Het had even tijd gekost om onze volgende rit in te plannen. Onze voorzitter had gekozen voor een bewuste “low profile” en had daarenboven wel wat WWW gehad. Nu ’t viel wel mee want hij heeft tijd gevonden om zijn tien geboden uit te vaardigen. Ik zet ze nog even op een rijtje.
1. zwijgen = bijna machtsovername
2. initiatief = ik
3. beter = onmogelijk
4. gelukkig = Rudi er nog
5. weglopen = geen oplossing
6. tatoo = broek af
7. vertrek = 13.29 uur en niet 12.59 uur
8. doel = familie Tiel die nogal graag hun klep houden
9. be = there
10. Gonzo = Gonza = Gonzi

Nodig, want niet iedereen was blijkbaar op de hoogte van deze geboden. Toen ik aankwam gaf Hill me mee dat ik gebod 7 prachtig had gerespecteerd. Maar Fabienne wist van toeten of blazen. “Gebod 7” zei ze vragend. Onze roerganger keek haar aan met enige verbazing. Herman, in een prachtig geel gonzo regen jasje, was nu ook toegekomen. Hij wist natuurlijk wel van de 10 geboden. De vrouw des huizes keek ons nog even aan en gaf dan mee dat ze zich ging douchen. Herman repliceerde dat hij niet kon komen kijken. Hans was namelijk aangekomen en de brainstorm kon beginnen. Waar naar toe? Duurde niet lang voor we er uit waren. Den Tiel had namelijk meegegeven dat hij vandaag niet mee kon omdat hij naar z’n schoonouders hoefde in Aarschot en wij dus naar daar. De Koeke kon evenmin van de partij zijn. Daar is het blokken en naar verluidt gaat het de goede richting uit.

We doken dus ons Provinciaal Domein in dat er prachtig bij lag. Daarenboven hadden we een heldere hemel zonder smog en met een stralend zonnetje. “ICE POOL I” op om één historische foto te nemen.

Niet zo evident om voor het centraal gelegen eilandje te poseren. Doe ons dat maar eens na binnen een paar maanden.

Schaatsen op natuurijs is de laatste tijd in. Het is wel niet toegelaten op alle plaatsen. Ze durven daar boetes voor uitschrijven van 140 Euro. Nu voor ons geen enkel probleem. Wij hebben een goede advocaat die handig gebruik kan maken van twijfel. Mag het nu wel, mag het nu niet? Maar vooral, wij schaatsen niet, wij fietsen.

Zo nu snel verder en jawel even een binnenvijver nemen. “ICE POOL II” lag er maagdelijk wit bij en neen, we konden het echt niet laten. Er op en erover en eens aan de overkant kregen we van een bezorgd koppeltje te horen dat dit toch niet zonder gevaar is. Het ijs is op sommige plaatsen wel dunnetjes en het wak even verderop is ook niet bevorderlijk. Ach, ja, wij vlug aandacht voor een ander gezinnetje. Vier wolkjes van kinderen. Eentje op de slee, eentje in de koets, eentje aan de koets. Tja, iemand moet toch op broertje passen. Maar waar was nummer vier. Wat zien we daar achter de boom? Oh, de mama en de papa en nummer vier. Wat waren ze daar bezig? En waarom zagen we daar één groen plekje? Toch niet aan het wildplassen? Neen, neen, kan niet da’s veel te gevaarlijk bij deze temperaturen.

Nu echt tijd om verder te gaan en wat gas te geven. Richting Wilsele. De baan lag er tamelijk bij maar het was wel opletten. Een valpartij is namelijk snel een feit bij dergelijke weersomstandigheden. Maar de Gonzo’s zijn van geen kleintje vervaard en voor we het wisten vlogen we voorbij het huis van Herman’s leuke zus. Hill, niet voor niets onze voorzitter, maande aan dat we even gedag moesten zeggen. Jammer, maar niemand thuis en niets bij om aan te geven dat we het fatsoen hadden gehad om even halt te houden. Hoewel, dat we soms kunnen inventief zijn getuigt deze prachtfoto, niet waar HErman?

Na dit kiekje verder richting Aarschot en meer specifiek richting Grote Markt waar we even de ijspiste zouden gaan bewonderen. Gemeente had blijkbaar wat problemen gehad met diens ontmanteling. Het ontdooien wou maar niet lukken. Hoe zou dat nu toch komen? Onderweg kregen we aandacht van één lieve dame. Met de glimlach nam ze met een professioneel apparaat een prachtfoto van de in haar ogen vier dappere wielerkrijgers.

Verder langs de spoorlijn, langs het industrieterrein, over de brug zo naar het stadscentrum om eindelijk de ijspiste te aanschouwen. Maar daar aangekomen bleek het hun gelukt te zijn. Geen ijspiste meer te zien. Hans dan maar even de gsm bovenhalen. Eens kijken waar onzen Tiel was. Wisten niet of het richting ouders of richting schoonouders moest. Jammer, maar ook hier niemand thuis. Dan maar terug naar Kessel-Lo.

Voor zij die twijfelen of we Aarschot bereikt hadden. Zie hier een plaatje genomen door één lieve dame.

Wat zien we daar op de achtergrond? Inderdaad de kerk waar één van onze Gonzo’s trouwherinneringen aan heeft. En neen het was niet dezelfde dame van weleer. Voor zij die graag weten wie deze lieve dame dan wel was, wel hier ook de achtergrond.

We hadden al twee ijsvijvers gedaan. Dus tijd voor “ICE POOL III”. Deze konden we volgens Herman vinden in Rotselaar. Tja, hij kent dan ook elk stukje morzel tussen Aarschot en Rotselaar. Hoe dat komt kan je hem best eens vragen tijdens een etentje. Je moet ’m dan wel tijdig uitnodigen want hij is een veel gevraagde gast. Die dag mocht hij trouwens ook uit gaan eten. ’t Was een beetje tegen z’n zin maar dat moet je er soms bijnemen. Leuke gastvrouw, ambetante gastheer. Herman loodste ons langs de Demer. Mijn God wat kwam ik in de problemen. Hans vloog over het witte asfalt met Hill en Herman letterlijk in het spoor. Ik daar en tegen zag ze kleiner en kleiner worden. Ook het spoor kon ik niet volgen. ’t Mijne ging van links naar recht, je weet wel, een spoor getrokken door iemand die een paar flessen jenever heeft achterovergeslagen. Maar Gonzo’s zijn alerte en solidaire jongens en de drievuldigheid hield halt. ’k Zie ze wat tegen elkaar zeggen. Zal iets in de stijl geweest zijn van, “We gaan de Rudi met z’n zomerbandjes een ander baantje gunnen, hé”. Daar keerden ze terug. Prachtig toch. Hans gaf me wel de boodschap dat ik deze geste niet mocht vergeten, vooral niet tijdens de zomerperiode. Tuurlijk niet.

Goed, dan via enkele binnenwegen richting Rotselaar en daar lag hij dan. Een indrukwekkende bevroren plas gevuld met mensen die we zagen wandelen, strompelen, schuiven en schaatsen. Maar geen van hen waagde het met de fiets. Dat is dan ook enkel voor de echte acrobaten weggelegd natuurlijk. En als de lokale bevolking dan getuige mag zijn van dergelijk huzarenstukje leggen ze dit met plezier digitaal vast.

Even genieten van het mooie landschap. Het gaf Hans zelfs de inspiratie om plannen te maken voor de dag nadien. Even komen ravotten met z’n kapoenen. Snel navragen wat de meest efficiënte weg is van Kessel-Lo naar de plas. Een kolfje naar de hand van Herman maar ook Hill wou wat goede raad meegeven. Hij is dan ook een gewaardeerd raadsheer. “Kijk Hans, we zijn net van de plas en hier ligt er een waterleiding. Kan je als mikpunt nemen.” Er schoot een glimlach op Hans z’n wangen. Denk dat het uit blijdschap was voor de toegeschoven raad. Goed wij verder in de barre omstandigheden. Maar we hadden onze Gonzo kousjes aan en bij deze dus amper een probleem. Enfin, voor zover je tegen wat paarse vingertjes en teentjes kunt natuurlijk. Weldra hadden we Kessel-Lo terug in het vizier dus tijd om mijn Gonzo makkers een kopje koffie aan te bieden.

En zo geschiedde. Het was een barre sneeuwtocht en Stalingrad in de winter is met ons vergeleken inderdaad een lachertje. Wederom een leuke en prachtige rit.
Rudi

Koopzondag, zondag 4 januari 09

Mij valt de eer te beurt te zorgen voor het verslag van de eerste Gonzotocht van 2009. Deze vond plaats op de 23e dag van de 2e regeerperiode van onze Voorzitter. Dit Voorzitterschap lijkt hem stilaan naar het hoofd te stijgen, hierover later meer... (ik zit vol grapjes).

De plannen waren vooraf duidelijk: ttz er moest en zou op soldenjacht gegaan worden. In de kast met Gonzo-kleren was er nog wat plaats, de aandelenkoers van dit onovertroffen merk moest dringend ondersteund worden.

Gonzo Tiel gaf ter elfder ure verstek: zijn Gonza was daags voordien onzacht met het Kesselse asfalt in aanraking gekomen, waardoor een bepaalde slipangst zich meester van hem had gemaakt. We begrijpen dit. Hopelijk is Gonza Sigrid haar schedel weer tot zijn vroegere proporties herleid, intussen.

Koeke leek van de aardkloot verdwenen te zijn; achteraf bleek dit deels te wijten aan een ook al begrijpelijke piek van stress in volle pré-examenperiode. Onze voorzitter ging hier met vuile voeten door maar intussen zijn de kleine rimpels weer gladgestreken (ik zit vol grapjes). Koeke vrijgepleit: succes met de examens, toi toi toi. Een dezer vatten de overige Gonzo's hun gebruikelijke ondersteuningstocht naar Scherpenheuvel aan.

In de bijtende kou reden de 4 overigen de hoevenroute, met onderweg dus de geplande shopping-stop in Bierbeek. Tussen de massa door leidde Rudi ons feilloos naar de Gonzo-zaal; hij had deze daags voordien al geïnspecteerd, onderweg naar het Gouden Kruispunt met Gonza Kris om nog maar eens een nieuw kostuum te kopen.

De aangeboden goederen werden uitvoerig gemonsterd, een expert-verkoper gaf hierbij gewaardeerd advies, en nam ook onze koop-foto's. Topaankoop bleek ditmaal een blauw Gonzo regenvestje, dat voortaan bij wijze van uniform en bij regenweer zal gedragen worden door de Gonzo's. Door alle Gonzo's? Welnee: Herman stond ridderlijk zijn exemplaar af aan de Voorzitter ('it's good to be the king') en werd hiervoor bedankt met een schreeuwlelijk, pisgeel exemplaar, dat nu al het voorwerp van schande voor de Gonzo's is, en mogelijks ook van echtelijke problemen voor Herman zelf. Op het vlak van veiligheid is dit wel een goede zaak, kwestie van achteropkomend verkeer te verwittigen (met dit zielige argument heeft de Voorzitter het ding aan Herman opgesolferd).

Al de aangekochte goederen, waaronder 2 zadels, 6 remblokken, tennisballen (?) en zelfs een ping-pongpalet mét balletjes (?) werden in een veel te kleine rugzak gepropt; de rest ging in de achterzakken of werd -waar nodig- ter plaatse zelf aangetrokken. Met nog een snoepje van Bram zetten we de tocht verder langs bekende wegen. Soms wat glibberig, maar mooi onder een dun laagje sneeuw.

In het schemerdonker stapten we af ten huize moeder hd, die door zwaar gebonk op haar voorruit van het wc gejaagd, met nauwelijks opgetrokken broek op het trottoir verscheen voor de traditionele foto. Domper was de negatieve evaluatie door moeder hd van de pisgele kleur van Herman zijn schreeuwlelijke vestje; evaluatie die niet verzacht kon worden door de suggestie dat het vestje aan de achterkant misschien wél een deftige kleur had. Eerlijkheid, het zit in de familie; grapjes ook.

Enfin, we zijn weer gesteld met top-materiaal, zoals het echte Gonzo's betaamt. Materiaal wordt verder geshowd aan de vandaag afwezige leden tijdens een volgende tocht.

hd

Een afsluitend tussendoortje - maandag 29/12/2008

‘Vandaag’ zat ik omstreeks 13.18 uur ‘De Morgen’ te lezen toen mijn GSM afging. Opnemen dus. De heer Demin himself was aan de lijn die het lumineus idee had om een tochtje te maken. Bijster enthousiast was ik eerlijk gezegd niet en den Demin had dit onmiddellijk door. Ik was immers nog aan het recupereren van zaterdag en eigenlijk nog (steeds) in afwachting van het verslag. Het opzet was even duidelijk als doorzichtig. Telefoonnummers werden opgevraagd. Den Demin zou Tiel en Rudi even optrommelen en mij vervolgens voor voldongen feiten plaatsen.

Om 15.30 u ging de bel en den Demin nam zijn dromen voor werkelijkheid. Tiel en Herman kon niet mee wegens WerkWerkWerk. De Koeke had al eerder aangegeven dat hij tot 15.20 u moest…..WWW-en om vervolgens aan het blokken te slaan. Als dat geen onderscheiding wordt. Een kaars opsteken in Scherpenheuvel moet blijkbaar helemaal niet meer. Rudi liet deze beker uiteraard niet aan zich voorbijgaan en stond den Demin in vol ornaat op te wachten evenwel na eerst enkele permissiebelletjes te hebben gepleegd met Kris die samen met enkel Gonza’s aan het winkelen was voor de overgang van oud naar nieuw.

De twee heren kwamen de Voorzitter uit zijn winterhol halen die zich natuurlijk niet liet kennen. Rudi ging zelfs de fiets van ondergetekende eigenhandig uit de garage halen, zo hevig was de drang tot Gonzotocht. Deze ging richting Sneppenstraat, Slangenstraat, bos in, zwaar klimmen. Tijdens de afdaling schoten enkele herten onze wielen voorbij. Echtig waar! Was dit een voorteken ‘niet te het rijen’ (dialectisch uitspreken aub).

We zetten vervolgens de beklimming in langsheen de ‘Delleput’ om dan via het ‘Bed van Napoleon’ af te zakken richting … onze Blogmaster. Blijkbaar was er ten huize Depuydt-Collet een feestje aan de gang want de vehikels van de families Dehaene en Demin werden op de oprit vastgesteld. Onze blogger bleek echter niet op het appél te zijn doch wel zijn lieftallig vrouwke Heidi die al snel met verve haar rol van mama-paparazzi opnam nu Herman verstek moest laten gaan.

Binnen bleken er naast een resem wilde en brave kinderen ook nog Annemie, Wim en Katrien rond de tafel verzameld te hebben. Weinig licht, dat wel. Lampen werden dan maar verplaatst. Blogger Joost belde telepathisch op met de mededeling dat hij in aantocht was. Het te volgen minutenschema tot A’pen en terug werd uit de doeken gedaan door Heidi. Koffie en (pannen)koek werden ons deel. Bloemkool lag in het verschiet van de Voorzitter. Sterfbed- en bowlingverhalen deden de ronde.

Om 16.44 uur werd de terugtocht ingezet doch niet zonder het schieten van enkele afscheidsplaatjes door de vrouw des huizes. Den Demin had opvallend wat meer tijd nodig om afscheid te nemen doch kon net voor de koude afdaling naar Vlierbeek de troepen vervoegen. Rudi zette zich ‘dwaas’ (verwijst naar de plaats waar Rudi zich nooit kan houden waarna een voorbijganger hem dit predikaat toedichtte) op kop en sleurde zich nog eens stevig aan het Gonzopeloton.

Ziezo, dit was écht het verslag van de laatste tocht uit … 2008!

Ter afsluiting van dit historische jaar 2008 voel ik me de best geplaatste persoon om u allen, uw wederhelften en uw nakomelingen een nakend en gelukkig 2009 toe te wensen !!!

Dat wij in 2009 nog vele horizonten mogen ontdekken die dan telkenmale ingekaderd mogen worden door onze Blogmaster.

Dat wij in 2009 nog veel verslagen mogen ontvangen en nog méér commentaren.
Dat wij ook in 2009 één of hopelijk meerdere kaas -en zwijnavonden mogen meemaken.

De Voorzitter van de Gonzo’s

De (voor)laatste rit - zaterdag 27/12/2008

Neen, neen… natuurlijk gaan de Gonzo’s door. Nog een laatste rit meepikken anno 2008. Gewoon een leuke kerstrit. Wanneer is dat nu kerst? De 24ste of de 25ste. Niet altijd evident. Een beetje zoals, gaan we nu op zaterdag of op zondag fietsen? Niet altijd een gemakkelijke keuze maar doorslaggevend is eigenlijk het aantal Gonzo's dat meekan. Zodoende trokken we erop uit op zaterdag. Altijd een beetje jammer als we niet voltallig zijn. Maar www en bbb waren de spelbrekers voor respectievelijk Herman en Koen.

Maar goed, om 15u15 het startschot voor 3H’s & R. Onzen Tiel al in de problemen. Kon niet al z’n messen gebruiken. Voor Hill het sein om eens langs te gaan bij fietsen Hermans.
Kordaat even de winkeldeur openen zodat de bel afgaat, dan deurtje dadelijk terug toe met de woorden “En nu gaat hij ons helpen of ik doe hem een proces aan”. Natuurlijk kregen we Koen als helper in nood. We hadden de afgelopen dagen wel wat temperaturen gehad onder het vriespunt en de versnellingskabels van onzen Tiel hadden dan ook zo’n rossig kleurtje gekregen. Nu die vriesdagen waren voor Hans D. ook het moment om “den groene toer” nog eens aan te prijzen. Alle bosweggetjes zouden er keihard bijliggen en dus met z’n allen op weg richting Heverlee. Aan de Pakenstraat een eerste keuze. “Gaan we die berg op of niet, mannen?”. In verdoken termen “Hebben we teveel Kerst-kilos of niet?” Bij deze rechtdoor de Milseweg op. Wel even meegeven dat dit natuurlijk ook gestaag naar ophoog gaat.

Met een prachtige winterzon het Heverleebos in. En ja, we kunnen bevestigen dat de ondergrond keihard was. Een juiste bandenspanning was dus meer dan meegenomen. In volle vaart richting Korbeek-Dijle. Als echte acrobaten in slalom langs de bomen. Plots een hele tak in ’t wiel van den Tiel maar dit was klein bier met wat komen zou. Net voor we de tunnel zouden induiken maakte onzen Hans D een duik. Een salto mortale, nou ja zo goed als. Je moet nu éénmaal keuzes maken en deze van Hans was door het met ijswater gevulde putje te gaan. Maar het voorwiel bleef even steken en daar ging hij dan. Maar geen nood aangezien onzen Hans van ijzer is. Even de fiets controleren.

Wat raad opvolgen van Hill, niet voor niets een wel gewaardeerde raadsheer, en alles weer piekfijn in orde.

Aan Natur-Natur links richting Don Bosco terrein. Inderdaad een klimmetje om een volgende cartouche te verschieten. Daar gingen we dan. Hans D, Hill L, Rudi V. en Hans T. als gazelles naar omhoog. Boven aangekomen, in de volgorde van vertrek, even op adem komen. Hans nam even de tijd om een telefoontje te plegen naar het thuisfront. Wat zaken regelen want Katrien ging deelnemen aan de eindejaarscorrida en Wout ging een echter tiener worden.

Genoeg gerust en klaar voor de volgende kluif even ten oosten van het Kouterbos. Wederom een leuke klimmetje. Hans T. nam de beslissing om deze even links te laten liggen. Een kwestie van de kleppen eventjes wat rust te gunnen. Wij naar boven en eens toegekomen echt genieten van het uitzicht. “Schitterend, schitterend” waren regelmatig de woorden van Hill tijdens onze rit en niets was minder waar. Dan naar beneden waar Hans T. ons met open armen ontving. Wederom het Heverleebos in richting schaatsbaan. Halverwege zagen we ons kerststalletje bevolkt met twee jonge gasten. Normaliter de plaats bij uitstek waar wij Gonzo’s nog even halt houden om nog 't een of 't ander te bespreken maar deze keer noodgedwongen door. Dan maar in volle voorbereiding voor onze laatste helling van de dag. Hans en Hans als turbo’s over die helling. Wat gingen die gasten snel als of het vals plat was. Maar eens op het vlakke wij ook even doorduwen zodat we konden aansluiten. Dan een voorstel van Hans dat klonk als muziek in de oren. "Even bij mij thuis wat warms nemen". En weet je dat warms in alle opzichten. Koffie, soep, de prachtige haard en natuurlijk die warme echte gastvrijheid. Zij die erbij konden zijn hadden wederom geluk. Wat een prachtige jaarafsluiter.

Rudi