Gonzo's showen hun nieuwe fietsen:
een kort verslag van een belachelijk evenement
op 27 december 2009

Op een zondagvoormiddag fietsen is moeilijk.
Op een wegdek, vol aangekoekte en aangevroren sneeuw is het ook moeilijk fietsen.
Maar echte Gonzo's draaien daar natuurlijk hun hand niet voor om.
Het wordt pas echt moeilijk als er nieuwe fietsen worden ingereden.
één fiets, dat is erg, maar twee nieuwe fietsen ...
Als twee trotse kleuters stapten de voorzitter voor het leven en de Gonzo die graag voetbalt en dus vaak is gekwetst, rond hun fiets.
Darwin heeft uitgelegd waarom een pauw, door de selectie, een staart heeft verworven.
Hij zou de uitstraling van twee Gonzo's naast hun nieuwe fiets moeten kunnen voelen!

Gorpie en ik zijn zeker niet jaloers.
We hebben alle twee een mooie rode fiets en een mooi lichaam, volgens Darwin's selectieleer hebben we alle kansen. Maar er zijn grenzen.

Gelukkig lag de voorzitter voor het leven gauw in de modder, zijn klikpedalen zijn nog niet goed afgesteld. De Gonzo die graag voetbalt en dus vaak is gekwetst, zijn ketting bleek ook nog niet goed afgesteld ...

Dus konden Gorpie en ik met onze gerodeerde, rode fietsen het tempo aangeven. De wegen lagen spiegelglad maar toch crossten we langs Pellenberg, langs Lubbeek en boven Linden naar de blogmaster.

Die zou ook een nieuwe fiets hebben. Een Brompton.

Een Gonzo kan veel verdragen, maar drie trotse pauwen paraderend rond hun nieuwe fietsen ...
Een zondag kan lang duren.

Eindelijk werd het spannend. De blogmaster, in hemdsmouwen, daagde de andere Gonzo's uit voor een sprint. Hoonlachend stapten de mountainbikers op hun stalen ros, smalend kijkend naar de Brompton, amper zichtbaar onder de blogmaster.

Hoe zoiets afloopt:


Mijn zondag werd helemaal verknoeid toen ik 's avonds Gorpie zijn nieuwe fiets zag uittesten:


Volgende keer: vier nieuwe fietsen...

Herman

The hammam experience - zondag 13 december 2009

+++ PRO'S +++

1. We hebben een stukje buitenland ontdekt, op amper een half uurtje van Kessel-Lo.
2. De Amerikaanse "voiture" van Tiel heeft de test glansrijk doorstaan: volgeladen met zes Gonzo's en de blogmaster - met elk nog een rugzakje met zwembroek en handdoek - toch comfortabel ter bestemming geraakt. Met dank aan de chauffeur.
3. We zijn eindelijk weer proper, want niet meer gewassen sinds de Gonzo-night.
4. De Egyptische halal-keuken voldoet helemaal aan Gorpies verwachtingen: "Het moet niet lekker zijn, als het maar veel is!"



--- CONTRA'S ---

1. Er is nog werk aan onze "uitburgering" voor we ons echt thuis kunnen voelen in de jungle van Brussel Noord.
2. De brandstofslurpende bak van Tiel kan in deze tijden van klimaatopwarming uiteraard niet door de beugel. Maar nog altijd beter één volgeladen brandstofslurpende bak op de baan, dan zeven Gonzo's in de trein, waar toch alleen maar je portefeuille wordt gejat ...
3. Dankzij de kickboxende masseur ben ik nu de trotse eigenaar van de cumulatieve huidaandoeningen van mijn voorgangers op zijn pijnbank. Mijn rug vertoont trouwens veel gelijkenissen met het aangezicht van Silvio Berlusconi.
4. Gorpie had "honger als een paard", maar kreeg toch zijn bord niet leeg ... In Egypte rekenen ze natuurlijk in nijlpaarden.

De blogmaster himself

Hammam or not to Hammam - zondag 13 december 2009

Zondag, 10u30 vroeg, kwamen we weer samen ten huize voorzitter. Voor het eerst wat frisser, maar we hadden wel een stralend zonnetje. ’k Snap niet goed waarom er zoveel debat is in Kopenhagen. Ook speciaal is dat alle Gonzo’s paraat waren. Zeven stuks in totaal.

Gespreksonderwerp was de nakende uitstap naar een oord van verderf. Een spervuur van vragen hoe het er daar aan toe zou gaan. Herman nam zelfs de telefoon in de hand om een vrouwelijk onderbroekje te ronselen. Waar gaan we naar toe zeg. Slechts één Gonzo laat dit alles aan zich voorbij gaan. Tuurlijk gaan ze dan aan het roddelen. Van klein pietje tot koppigaard maar ’t sterkt ne mens hé. Niemand die eraan denkt dat er maar zeven plaatsen zijn in de prachtmobiel van Tiel.

Ander veel besproken onderwerp is de fiets van onze voorzitter. Zulk materiaal zou men niet meer van stal mogen halen. Zelfs de meest elementaire zaken functioneren niet meer. Neem de remmen. Wel, de achterste moet steevast ontkoppeld worden aangezien er een continu slepen is tegen het wiel. Maar er is verandering op til. Grote verandering. Een prachtexemplaar is in aanbouw. De Gazelle W4, een mountainbike om U tegen te zeggen. Een advocaat waardig, genegotieerd tot in de tandjes. Sommigen onder de Gonzo’s hebben het prachtexemplaar al mogen aanschouwen. Kwestie van al dan niet op dat goede blaadje te staan, zeker. Maar heren Gonzo’s, zie hier een oprechte waarschuwing. Hij gaat vliegen, jawel vliegen over de Vlaamse wegen met dit professionele materiaal.

Goed, vandaag gingen we het kort houden. Hans gaf aan dat hij graag op de middag thuis wou zijn. We hadden een rit Kessel-Lo – Huldenberg – Kessel-Lo voor de de A-ploeg en een rit Kessel-Lo – Leuven – Kessel-Lo voor de B-ploeg. Bedankt Herman om ook deze keer weer het parcours uit te tekenen, geschreven op elk van deze goddelijke lijfjes. Wij langs de Bondgenotenlaan, waar we afscheid namen van de B-ploeg. Lang het begijnhof en ’t sportkot richting Korbeek-Dijle. Ook zeker is dat we op de nagelnieuwe bike geen bel hoeven te zetten. De wandelaars onder ons worden gewoon op de hoogte gebracht van aanstormende Gonzo’s bij monde van luidkeelse oergeluiden. ’k Laat het aan de lezers van dit verslag over de juiste Gonzo te selecteren.

Aangekomen in Korbeek-Dijle even het vrouwelijke fietsverkeer voorrang geven. Koeke was even niet te houden en wou absoluut de zeer drassige weide in vliegen, langs de Doode Bemde. Aangekomen in Neerijse kwamen we tal van collega’s mountainbikes tegen. Verder gaan langs de stroom richting Huldenberg leek niet echt een goed idee. Flexibel als we zijn, open staan voor verandering (wat dit betreft ;-)) besloten we om onmiddellijk rechts te gaan richting Leefdaal. Eventjes op de trappers staan, want in Leefdaal gaat het even steil bergop. Gorpie op pure kracht naar boven. Ook onzen Tiel zeer dapper mee over de hellingen en eens boven telkens weer genieten van dit landschap. Wij richting Heverlee. Voor het binnenrijden even tijd om een babbeltje te maken met een lokale held. Je hebt van die mensen die “echt” begaan zijn met de natuur. Maar goed ook, want je hebt van die politici die denken dat ze alles mogen geven aan het gemotoriseerde verkeer. Kun je ’t geloven dat ze een pracht van een landweg willen opofferen aan meneer de vrachtwagen? Van die boer geen eieren, natuurlijk. Na het nemen van het nodige fotomateriaal wij verder.

Toch even meegeven dat we de plaatselijk kranten in ’t oog moeten houden. ’t Zou me niet verbazen mocht daar plots op de voorpagina, dit in vol ornaat, één leider te zien zijn in volle inspanning. Langs de Kapeldreef, het kasteel van Arenberg, Heverlee-station klaar voor een laatste inspanning, de Tivoli-helling. ’t Was weer zeer leuk geweest. Door al de drukte 2 zaken vergeten. Moest wat papierwerk geven aan onze Hill en nog wat euro’s aan Hans. Dus weer op pad om vervolgens onzen Hill te storen in z’n middagdutje en Hans in z’n ...
Neen, ’k ga het niet neerschrijven. Het enige wat ik wil meegeven is dat hij in de gang aan het paraderen was met één minuscuul slipje al roepende “Laat Kris nu niet binnen of ze wil niet meer naar buiten”. Man...man...hammam.

Veel plezier gasten, denk echt aan jullie, zeker nu want “le moment suprème” is bezig in dat oord van plezier. Ik hoop dat jullie eraan denken, de witte handdoek is voor van boven.

Rudi

Sintenrit - zondag 6 december 2009

Nu het mysterie van het remblok-tegen-achterwiel ontrafeld werd in het o-zo-mooi verslag van DD en dienvolgens meteen ook de reden van mijn minprestaties, mocht een tochtje op Sintendag niet ontbreken.

Helaas moest Sinte Herman naar jaarlijkse gewoonte met zijn knol afzakken naar de Heikant alwaar oude scoutsvrienden voorrang kregen op de Gonzo’s.

Gorpie zegde in extremis af wegens … van uur vergist! Hij werd thuis verwacht om 15.00 uur waar het vertrek was ingepland om 14.30 uur. Iets te nipt dus.

Tiel maakte zijn wederoptreden en de tocht werd aangepast naar zijn vermogen en beste vriend Achilles: de Hoeveroute.

Slecht weer vandaag was ook van de partij.

Op het einde van de rit zagen we eruit als Zwarte Pieten. Modder, slijk en nattigheid werden in ons schoentje geworpen.

O kom maar eens kijken … echter zijn er geen foto’s beschikbaar.

Bij de Koeke mocht DD onze vehikels schoonspuiten en kregen de Gonzo’s cola en lekkers toegesmeten op het terras van de vrouw des huizes.

Rudi vertrok rechtstreeks naar één of ander feestje van één of andere broer.

Het was een winderige tocht over glibberige daken.

De Voorzitter

De Voorzitter rijdt weer lek...en andere verhalen - zaterdag 28 november 2009

Ondanks zware druk om niet tot publicatie van dit stuk over te gaan, waag ik mij aan een objectief verslag van de feiten van zaterdag 28 november A.D. 2009.
Ik doe dit, laattijdig maar gesterkt door de openbaring van 6 december, die als een Sint-geschenk op onze Voorzitter neerdaalde.

Maar eerst naar de feiten, de naakte feiten van die winderige 28 november, waarop de taaiste Gonzo's (Rudi-met-de-gekneusde-rib, Herman, DD en DVVHL) de weersomstandigheden trotseerden en het heuvelland tussen Leuven en Tienen introkken. Koeke moest werken en Tiel en Gorpie waren in Noorwegen, op zoek naar een zalm.

Feit: de voorzitter had een moeilijke - ZEER moeilijke - namiddag: de weg moest maar lichtjes stijgen, of er gaapte al direct een serieuze kloof. Zijn trouwe luitenant-van-het- asfalt, vriend Herman, die - tegen een kleine vergoeding - doorgaans aan zijn zijde blijft op dergelijke momenten...

...zelfs zijn trouwe luitenant kon het niet langer aanzien en reed de VVHL geregeld uit de wielen.

Wat was er aan de hand? Wat was er aan de hand met dit ooit machtige lichaam, dat spelenderwijs placht heuvels en bergen van Kortrijk-Dutsel tot Halle-Boeienhoeven te temmen?
Was het het lichaam?
Was het een mentale zaak?
Was het zijn armtierige materiaal?

Zelf hield hij het op: 'het is mijn parcours niet vandaag'. Waarop hij dan maar een verhaal begon te vertellen
over een droom van
een nieuwe fiets
en over (een droom van)
een lekke band...

...die op dat eigenste moment waarheid werd (de lekke band, welteverstaan!)

De gonzo's, op dat moment midden te velde tussen de bietenhopen van het Tiense achterland, lieten de moed niet zakken:
De voorzitter begon aan zijn stilaan vertrouwde weg te voet terug naar bewoond gebied - de fiets mistroostig aan de hand.
Herman nam - na wat gefoefel met een intussen vervallen busje perslucht -

foto's van de omgeving

en Rudi zocht hulp in een naburige boerderij, waar hij een symphatieke boer en boerenzoon op hun erf trof, die - wonder boven wonder - over een volledige reparatiekit voor fietsbanden bleken te beschikken.

De voorzitter moest alleen het gat vinden

en klaar was kees. Na identificatie van de boosdoener,

dankbaar handengeschud

en de belofte van een fles Leffe (Hoegaerden voor de kleine) vervolgden de Gonzo's hun weg richting thuishaven.

Lachen met het armtierige materiaal van de Voorzitter: het is intussen te goedkoop en gemakkelijk geworden.

Maar de vragen rond zijn fysieke weerbaarheid bleven door de hoofden spoken, tot lang na de geweldig succesvolle 3e Gonzo-night...

...tot op 6 december, de dag van de Sint, het raadsel werd opgelost, de vragen een antwoord kregen.

De remblokjes van het achterwiel van de VVHL bleken, zo werd geconstateerd vlak voor de start van de Sinten-rit- al enige tijd continu tegen ditzelfde achterwiel te schuren, hetgeen zorgde voor een bijkomende weerstand, die Rudi op het moment zelf van dit schrijven wiskundig aan het berekenen is.
Logisch dat het - zelfs voor een voorzitter - dan moeilijk is deftige fietsprestaties te leveren.

De roep om nieuw materiaal voor de voorzitter klinkt alsmaar luider onder de Gonzo's. Rudi, doe wat je beloofd hebt, en neem je voorzitter mee naar een fietsenwinkel. AUB! SNEL!

Moest dit tegen volgend weekend nog niet gebeurd zijn, kruisen we onze vingers en duimen voor een rit vrij van materiaalpech. Hopelijk moet Fabienne niet werken...

DD

Gonzo Italiano - zaterdag 28 november 2009

Derde Gonzo-night
Spijs en drank in overvloed
Dat geeft amnesie

Tot zover mijn haiku-verslag...

Joost

PS: Gelukkig is er nog onze Voorzitter-voor-het-leven, die zijn speech puur en onversneden heeft bezorgd. Kwestie van het geheugen even op te frissen...

Vooreerst dank aan Kris en Rudi voor de prima ontvangst en hopelijk vervolg. Hiervoor zal Tiel een presentje overhandigen aan de gastvrouw.

Ik dank ook de Gonzo’s en Gonza’s voor de geleverde inspanningen.

Ook speciale dank aan onze BM om onze avonturen steeds wereldkundig te maken al dient hij hiervoor soms aangepord worden. Maar als de motor der ‘verneddering’ op gang is, is er geen houden meer aan en zullen we het geweten hebben. Ook voor hem een attentie voor moed en opoffering.

Tot slot begroeten we ook Gorpie (en Gonza Ingrid) en kunnen hem thans ten volle opnemen in de groep. Hij heeft de vuurproef doorstaan en is zichzelf onlangs tegengekomen in Bertembos. Dat was wel effe verschieten.

Nu ik Voorzitter ben voor het leven moet er één en ander nog van mijne lever.

Dat Voorzitterschap heeft wel voordelen.

Als eerste worden begroet, als eerste worden bediend, als eerste in de bres springen en als eerste met de prijzen gaan lopen. Herinner jullie mijn blijde intrede in Rutten nog op de Ruttentutten tocht? Mooi toch!

Soms zijn er echter ook nadelen aan het V-schap voor het leven:

• De grenzen aftasten van wat mag en niet mag.
  
• Problemen oplossen die er eigenlijk geen mogen zijn.
  
• Een statement maken dat eigenlijk niet zou hoeven.
  
• Controles uitvoeren die eigenlijk overbodig zouden moeten zijn.
  
• Aanslagen overleven die op sluikse wijze op mijn persoon werden gepleegd en daar nog foto’s van nemen ook.
  
• Complotten ondergaan.
  
• Het voorwerp zijn van spot al dan niet in combinatie met mijn fiets. Vandaag nog aan den lijve ervaren. Ik hoop eerlijk gezegd dat er geen verslag wordt gemaakt. Ik duidde alleszins niemand aan. Maar het moet gezegd: ook nu weer bleek de solidariteit groot. Ik werd niet in de steek gelaten en Fabienne met rust gelaten. Achter elke Voorzitter staat een sterke vrouw.

Mijn belangrijkste betrachting zal altijd blijven: de Gonzo’s en hun gevolg bijeenhouden!

Jullie mogen het allemaal weten, als Europa me roept, blijf ik bij de Gonzo’s. Ik pleeg geen vaandelvlucht. De Gonzo’s zijn voor mij immers heilig heilig.

Dames en heren, maak er een gezellige en historische 3e Gonzo-avond van.

De Voorzitter

Gonzo's controleren Gorpies werk - zaterdag 21 november 2009

Na de vorige tocht ontsproot me spontaan een haiku:
Fietsen in het bos
doen de Gonzo's razendsnel
plat in de modder.

Neen, geen valpartijen deze keer, wel veel steile hellingen en heerlijk herfstweer. Er ontsproot me terstond weer spontaan een haiku:
Hill, Hans en Herman
laten alle remmen los
crossend door het bos

Door het Gasthuisbos, langs Pellenberg naar het mooie Lubbeek, daarna boven Linden naar het huis van de blogmaster, waar de werfcontrole wacht.


De voorzitter vreest dat Gorpie met het geld van Joost in Turkije zit. Maar voor het geleverde werk kan Joost nooit genoeg betaald hebben!
Spontaan ontsproot me weer een haiku:
Een kast van een huis
is het nu door Gorpies werk
aan de kast in huis.

Op die kast konden we even neuzen in de familieprivacy.

Bij zoveel organisatietalent van Heidi ontsproot me weer spontaan een haiku:
Heidi is aan het werk
maar schrijft met het lijstje
de familie aan het werk.

Joost speelde nog even de Gonzohymne.

En als het werkt: de eerste bewegende beelden in een Gonzoverslag:



Dadelijk ontsproot me weer spontaan een haiku:
Joost speelt piano
verborgen in Gorpies kast
bestreelt elk Gonzo-oor.

Bij het nalezen van de tekst onsproot me weer spontaan een haiku:
Spontaan ontspruiten
vijf-zeven-vijfversregels
tot haikudiarree.

HaikuHerman

Mannenweer! - zondag 15 november 2009

Donkere, zwangere wolken pakten zich samen boven het Leuvense, die zondag 15 november omstreeks 10.14 u. Zeker niet bang van 'een spatje regen' reed ik gezwind de vaartdijk op. Het werd me al vlug duidelijk, dit is mannenweer. Taferelen uit mijn scoutstijd schoten me voor de geest. Weer of geen weer, elke vergadering pleinspelen, onder het motto 'hoe vettiger, hoe prettiger'. Stijf van de modder kwamen we dan thuis om dan door moederlief in de garage uitgekleed te worden tot op het blote vel. Al bibberend in het warme bad en daarna in de pyjama voor de open haard, geweldig toch? Deze zondagse rit was dus al bij aanvang veelbelovend!

Rudi was reeds present toen ik bij de voorzitter arriveerde, Koen was er weer in geslaagd om zichzelf te laten uitnodigen voor een dineetje en Hans liet op zich wachten. We reden hem dan maar tegemoet. De bestemming was nog niet ter sprake gekomen. 'Laten we Herman een bezoekje brengen, op zijn werk', opperde Rudi. Dat was meteen OK, dus even naar Leen om met een vals voorwendsel het adres van Hermans werk te ontfutselen. 'We zullen hem daar eens van de pot gaan rukken', zei Hans. We lieten Leen wat onbegrijpend achter, ze stelde deze uitspraak wat te plastisch voor. Terbank was het doel, via Bertembos. Terug naar de vaartdijk en dan via het spoor naar Winksele. Daar startte een lange beklimming die ons naar het plateau van Bertem bracht. Boven aangekomen rechts het veld in. Het regende ondertussen al flink wat oude wijven, dus het was goed uitkijken waar je reed of je werd getrakteerd op een drets slijk van je voorganger. Helemaal boven naar rechts, een gevaarlijke afdaling naar het bos. Niet voor watjes, geloof me.

In het bos gaat het terug wat flauw omhoog en dan een echt steil stuk, geen enkele Gonzo is er ooit al fietsend op geraakt. Afstappen is daar de boodschap, en zeker met dit regenweer. Ik stapte af en ploeterde omhoog. Wat er toen gebeurde, kan ik maar half navertellen. Ik schoof uit en maakte een manoeuvre om niet slecht te vallen, maar ik viel toch. Ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn hoofd. Er verschenen sterretjes en vogeltjes die luid begonnen te fluiten, ik hoorde Hans wat naar me roepen, maar wist niet wat, kortom ik was even weg van de wereld. Even wachten op de voorzitter dacht ik, hij was tenslotte vlak achter me. Maar van die boer geen eieren! Hij had deze weg gewoon kortgesloten, en was meteen doorgereden naar de watertoren. Daar kwam ik minuten later ook toe, om het relaas te doen van het gebeurde. Ik wil niemand ongerust maken, er moeten nog geen kransen besteld worden. Waarschijnlijk heb ik het uitschuifmanoeuvre te intens beleefd.

Alle gekheid op een stokje, van de watertoren reden we naar de Gaston Feremanslaan, om onze vriend Herman een hart onder de riem te steken. Werken op een zondag is niet alles, vooral niet als je een rit met de Gonzo's moet missen. De bewoners van de Alvinnenberg kwamen nieuwsgierig naar deze 'vuile' mannen kijken. Ook Herman had ons zien aankomen, en kwam - zichtbaar ontroerd - ons begroeten. Rudi leende nog vlug wat gereedschap om zijn remmen wat bij te stellen. Bij het wegrijden realiseerden we ons dat we de gebruikelijke foto's vergeten waren, dedju. Dat is dan voor de volgende keer!

De hemel klaarde hier en daar wat op, soldatenbroeken werden zichtbaar. We hadden duidelijk het verkeerde moment van de dag gekozen. Maar wat gaat er boven een bemodderde fiets, vuile kleren en water in de schoenen? Zeg nu zelf!

Hans zag er tegenop om zijn fiets in de tuin proper te spuiten dus hij polste even bij Rudi of ie zijn infrastructuur kon gebruiken. Dat was geenszins een probleem, dus met z'n allen naar Rudi om ons materiaal terug fietsklaar te maken. Kris kwam net thuis van de misviering en Sterre was fotograaf van dienst.

Slijkerige Gonzogroeten
Gorpie

Woensdag 11 november 2009

Even snel gepolst bij de Gonzo’s naar fietsbereidheid op deze historische dag. Deze bleek wonderwel groot te zijn. Alleen Herman sprak zijn oorlogsveto uit met de volgende woorden:

‘Het is niet omdat den Duits het 91 jaar geleden opgaf, dat er in België niet voor de gehandicapte medemens wordt gezorgd.
Ik kan dus niet mee.’

Tiel gaf niet thuis. Ik begin me ongerust te maken. Is hij weer goede vriend met Archilles?
Ik denk dat we stilaan whereabouts dienen in te voeren, al moeten we oppassen dat schorsingen niet tegen ons zullen spelen nu Tiel zich steeds spontaan afmeldt.

De Koeke, DD, Gorpie, Rudi en de Voorzitter waren in oorlogstenue.

Onder een groot voorbehoud, respect voor Rudi die een zwempartij met vrouw en kinderen aan zijn neus voorbij liet gaan. Alleen vreemd dat er nog zwembaden zouden open zijn vandaag?!

Ik deed mijn garage open en zag dat de lucht uit de achterband van mijn stalen ros was geschoten! Was dit het werk van den Duits? Hoe moest ik dat gaan uitleggen aan de Gonzo’s die inmiddels bij DD hadden verzameld om 15.00 uur?

Verschillende gedachten schoten snel door mijn hoofd:

1. Tiels fiets lenen was riskant want zijn banden staan ongetwijfeld al maanden plat.
2. Een poging wagen tot oppompen in de hoop dat de band het de hele rit houdt.
3. Opgeven en afgaan als een gieter.

De tweede piste werd bewandeld. Terwijl ik aan het pompen was, verschenen de ongeruste Gonzo’s ten tonele. Meteen werd ik opzij gezet en DD en Rudi namen het roer (even) over.

Blijkbaar was de buitenkant over de velg gekropen en was dit me ontgaan. Ze klaarden de klus en de Koeke stelde voor veiligheidshalve zijn pomp te gaan ophalen. Voor het geval …

Ik kan jullie al verklappen dat er zich ‘geen geval’ heeft voorgedaan. Wel verzocht ik als autoriteit rondjes (rond Kessel-Lo) te blijven draaien zodat een mogelijke vroegtijdige aftocht vergemakkelijkt zou worden.

We reden naar Pellenberg, Lubbeek, Linden en terug. Prachtige beklimmingen dito afdalingen. Rudi zette op verzoek van DD zijn alarm op zodat hij tijdig zijn moeke kon ophalen voor het jaarlijkse diner.

16.32 u aankomst in Kessel-Lo waar tussen pot en pint ten huize van de Voorzitter nog de rit kon afgesproken worden voor het nakende weekend. Gonzo’s: tof dat we weer samen waren!

de Voorzitter

Roddelen bevordert de Gonzospirit - zondag 8 november 2009

Zondag, 10u30 vroeg, kwamen we weer samen ten huize voorzitter. We hadden al een stralend zonnetje, maar waar naartoe was nog niet geweten. Voor we ons daar zorgen over maakten, eerst even een babbeltje doen over de komende Gonzo Italiano. Tal van leden hadden reeds hun voorkeur uitgeschreven maar niet allemaal. “Je mag één keer raden wie achterwege gebleven is,” zei de voorzitter. “Den blogmaster”. Nu, buiten onze Joost waren er nog wel wat afwezigen en niet toevallig zij die er niet stonden met hun fietske.

Enfin, even over naar het echte onderwerp van de dag: de vandaag te volgen route. We luisteren altijd naar wat de voorzitter te zeggen heeft. Maar ’t is wel stilzwijgend geheim dat Herman het voor ’t zeggen heeft. Kijk, vandaag was het niet anders.

“’t Is kerkhoventijd,” gaf Herman aan, “Ik stel voor dat we naar Aarschot gaan.”
“Maar allé Herman,” was de repliek van Hill. “Dat is toch geen mooie streek. We kunnen beter kiezen voor wat moois. Laat ons Linden nemen”.
Tja, tweede keer in korte tijd. Hij wou persé langs den blogmaster. ’t Was nog niet duidelijk waarom, maar dat zal straks wel blijken. Goed, Herman, de sluwe vos, gaf aan om te vertrekken. Hij koos richting Linden en onze voorzitter zichtbaar tevreden.
Aangekomen aan ’t bed van Napoleon ging Herman resoluut aan kop. “Volg me maar,” riep hij met een plotse draai naar links. Deze bosweg hadden we nog niet gedaan. Hij bracht ons subtiel weg van Linden, richting Holsbeek.
Hij gaf de pedalen flink de sporen. Het geroezemoes achterin was amper te horen en voor we het wisten, waren we in Holsbeek.
“Ik weet een heel speciale locatie, mannen. ’t Is een plekje dat geschiedenis geschreven heeft. Daar willen jullie zeker eens naar toe”. Hill die niet doorhad dat Herman hem beetje bij beetje in de luren aan ’t leggen was, stemde toe. Had ik op voorhand de locatie geweten van die zo beruchte plek, dan had ik resoluut geweigerd.
[stukje pure en onversneden fictie: Weet je, eigenlijk is Herman een totaal onverantwoord iemand. Den blogmaster gaat nog gelijk krijgen ook. Hij had me eens toevertrouwd dat Herman als opvoeder eigenlijk niet echt geschikt is. “Hij kleurt veel te graag buiten de lijntjes, maar kan dit wel appreciëren aangezien dit een echte leiderseigenschap is,” zei Joost.]

En inderdaad, we mochten met onze bikes het gebied niet betreden. Maar goed, onder de druk van de groep heb ik maar toegegeven. Voelde me er zo slecht bij dat ik achteraan het rijtje bleef hangen. Gebruikte als excuus dat ik met mijn bandjes moeilijk kon volgen. Maar goed, daar waren we dan. De plek waar een Engelse piloot zijn bommen had moeten lossen omdat hij in moeilijkheden geraakt was. Zo kon hij wat later landen in de streek van het Leuvense.
“Acht bommen,” gaf Herman aan. Hans, ons rekenwonder, had snel door dat er iets niet klopte.
“Ik kan maar zeven kraters tellen, Herman.”
“Ja, ja Hans, één bom is niet afgegaan, hé.”
“Maar als die niet afgegaan is, Herman, is het dan niet gevaarlijk om hier wat rond te dabberen met onze bikes.”
“Ach zo gevaarlijk als hier vrijen met één of andere moordgriet hé Hans”.

Vrijen, daar zal onze voorzitter gisteren niet aan toegekomen zijn. Weet je dat hij voor een gesloten deur stond toen we aankwamen? Hij mocht niet binnen. Waarom weet ik niet. Zielig, want kon z’n korte broek niet gaan ruilen voor een langer exemplaar. Zelfs het beetje groen van de buur was beslapen.

Goed wij verder. “Ik wil jullie nog wat tonen”. Onze sluwe ging slagen in z’n opzet, Aarschot en niets anders dan Aarschot. Daar stonden we plots boven aan een oude toren. We hadden evenwel al onze veldrijderskunnen moeten bovenhalen want het was met fiets de steile trappen op. Tijd om een paar kiekjes te nemen. Herman had een speciale geluidsinstallatie gemaakt op het fototoestel. Na één jaar wist hij nu eindelijk hoe je met zo’n apparaat moest omgaan. Hans vertrouwde me toe dat het ook zo met Leen gegaan was. Ook daar had hij blijkbaar een jaar voor nodig gehad. Tja, goed dat Leen zo’n lieve en geduldige vrouw is.

Even palaveren over het voorzitterschap. Om één of andere reden willen een paar onder ons daar steeds op terugkomen. Hans had al later uitschijnen dat onze blogmaster er voor iets tussen zit. Verslagen van de voorzitter worden niet dadelijk gepubliceerd. Reden is éénvoudig. Zo de indruk wekken dat hij niet echt geschikt is voor dit soort werk. Juist beetje bij beetje diens positie ondermijnen. Gorpie zit blijkbaar al meer dan een week ten huize Joost. Daar is meer aan de hand dan enkel en alleen het daar te verrichten werk. Hans wacht op een schuif. Nu, ’t is geweten dat Hans wel eens van kamp zou kunnen wisselen. Wordt hier zachte druk uitgeoefend? Dat de lade er pas gaat komen indien Hans niet langer onvoorwaardelijk de huidige voorzitter gaat steunen? Tja, blijkbaar geeft niet iedereen - zoals ik - die onvoorwaardelijke steun aan onze voorzitter. Snappen jullie nu waarom Hill absoluut lang de blogmaster wenst te gaan? Goed, ik ben er zeker van dat hij orde op zaken wenst maar we moesten verder.

Nu hadden we de keuze om terug te keren over Wezemaal/Gelrode of via Sint-Joris Weert/Holsbeek. Een wat vlakkere streek versus de heuvelachtige streek. Ook hier dienden we een beslissing te nemen. Herman nam wederom het voortouw. “Wezemaal lijkt me, na een wat zwaarder begin, aangeraden, niet?”. Hill, die nu stilletjes aan doorhad hoe Herman te werk ging, sprong op de kar. “Rudi ziet er niet uit, hangt al van bij het begin wat achteraan te bengelen, dus helemaal akkoord met de suggestie van Herman”. Eigenlijk knap bekeken. Enerzijds wordt de terugroute bekrachtigd door de voorzitter, Herman is blij want zijn wil is eigenlijk weer wet en mij geeft hij te kennen me te willen sparen. En inderdaad de terugrit verliep heel vlotjes. Wat palaveren over de koetjes en de kalfjes. Waarom Tiel nog niet terug mee kon rijden, waarom Gorpie gedwongen was om ditmaal niet mee te rijden, waarom de Koeke de huislijke omgeving moest verlaten. Enfin, allemaal heel positieve dingen over de afwezigen. De groep bleef heel leuk samen tot op het moment Hill plots diende uit te wijken. Ik noodgedwongen in de remmen met alle gevolgen van dien.

De foto's spreken boekdelen.

En dan net voor het einde. Dat beetje vals plat aan de autostrade. Hill ging aan kop, ik in z’n wiel en plots zaten Hans en Herman een beetje achterop. Zeg nu zelf. Hans, de man die over bergen vliegt, achterop op zoiets. Neen, neen, ik weet wel beter. Hier is meer aan de hand. Ik denk dat het tijd wordt om hier eens openlijk over te debatteren. Reden genoeg om voor te stellen om bij mij een glaasje te nuttigen. Eerst allerhande redenen van Hans en Herman om dit niet te doen tot ze doorhadden dat ik dit eigenlijk niet echt kon hebben. “Ok, snel eentje en dan weer verder” klonk het dan. Tja, zo geschiedde. Had m’n glas nog niet half geledigd of Herman ging er al vandoor. Een open gesprek was niet meer mogelijk. Toen ik een voorstel deed om nu even de blogmaster te contacteren kreeg ik van m’n eigen vrouwtje te horen dat ze zeker niet thuis zouden geven. Waarom speelde zij zo snel in op dit specifiek gespreksonderdeel. Tja, dan maar hopen op Gonzo Italiano. Het moet gedaan zijn om onze voorzitter subtiel te ondermijnen.

Misschien gaat dit verslag de blog niet halen. Ga ik ook de censuur mogen ondervinden omwille van mijn onvoorwaardelijke steun. Maar weet één ding ... de rit was fijn en dat is de kern van de zaak.

Rudi

Gonzo’s op controlerit - zaterdag 31 oktober 2009

Gonzo’s hebben steeds een missie. Ditmaal was het niet anders:

• DD en Herman moesten passen, klonkt het ...
• De Koeke gaf al helemaal geen kik. Vreemd ...
• Tiel … dat archillesverhaal begint afgezaagd te worden. Alleen op Gonzo-nights présent!
  

Een grondige controle diende zich dan ook aan. Controleurs van dienst waren: Gorpie, fotograaf Rudi en geldigheidswatcher de Voorzitter himself.

CONTROLE 1: Heuvelstraat Kessel-Lo

DD gaf op als reden: voetbal. Hier was een reukje aan. Voetbalt DD soms? Nee toch! Zoon Stijn kwam de Gonzo’s tegemoet gereden.

Was dit de voorbode van DD’s vlucht vooruit om toch nog mee weg te trekken?
We belden aan en DD’s vrouw Katrien maakt met een vreemd gebaar de Gonzo’s duidelijk dat de heer des huizes inderdaad … met zoon Wout voetballen was. Die vrijstelling kon dan ook worden toegekend.

CONTROLE 2: Lijsterlaan Kessel-Lo

Auto op oprit. Strange … We belden aan bij de Koeke.

De Koeke deed tot onze verbazing zelf open!

Alsof het hem allemaal geen mallemoer kon schelen, drukte hij met een glimlach Gorpies hand tot spijs.

De Koeke werd door de Voorzitter de wacht aangezegd. Van die boer geen …!
Alhoewel: hij had juist een Mexicaanse griepprik gekregen, moest op zijn kinderen letten (een klassieker), moest nog halloweensoep maken voor Véro en dies meer. Allemaal ter plekke verzonnen, hé!!!

Totaal geen vrijstelling Koeke, maar toch sympa!

CONTROLE 3: Boerenkrijglaan Kessel-Lo

Bij Herman bleek er niemand thuis te zijn. Uit goede bron vernamen we dat de familie Natens al geruime tijd het land zou ontvlucht zijn nu zelfs pompoenen aan de bomen groeiden.

Later bereikte ons volgend bericht van een radeloze Herman uit Timboektoe:

Vandalen hebben de pompoen van Leen aangepakt. Hij is onherstelbaar beschadigd. Op het ronde, gladde oppervlak van de oranje pompoen van Leen staan nu allemaal vettige vingerafdrukken van vreemde mannen. Ze kan hem nooit meer gebruiken.

Wat nu?

Een radeloze Herman

De overstuurse Herman werd gerust gesteld door Rudi in ware Steve-Stevaert-stijl:

Ik kan wel getuigen. Omdat Gonzo’s elkaar door dik en dun steunen had ik Hill gevraagd om op controle te gaan. Met die vandalen van vandaag weet je inderdaad nooit. Nu, toen we aankwamen bij jou, Herman, was het blijkbaar al gebeurd. Kan je foto tonen waarop Hill voorzichtig een kijkje neemt dat alles nog ok is en wat zie ik op die foto. Inderdaad, de bewuste pompoen hangt reeds in de boom. Geeft duidelijk aan dat we blijkbaar wat te laat waren. Sorry daarvoor, maar kwamen net van bij Koen. Die ging normaal gesproken ook niet thuis zijn. Toen we daar aankwamen deed hij echter, wat bezweet, de deur open. Kwam door het vaccin dat hij daags voordien gekregen had. Kon absoluut niet mee want hij ging lekkere soep maken voor Vero. In echte “halloween” stijl. Jandorie toch, hadden we maar eerst naar jou gefietst, dan had die niet hoeven te gebeuren.

Herman

CONTROLE 4 : Hoevestraat Linden

Rudi moest van lingerie (tweedehands ?) af die hij de hele toch in een rugzak had meegesleurd. Ze was bedoeld voor juf An, maar die gaf niet thuis.

Die lingerie in rugzak werd dan samen met het nodige commentaar van Rudi bezorgd aan de buurman van juf An. Discretie staat duidelijk niet in Rudi’s woordenboek. En de buurman kreeg de eer om juf An met de nodige égards te benaderen … Hoe gaat dit aflopen …?

CONTROLE 5 : Landweg Holsbeek

Ook de nichtjes van Rudi dienen verderop in Holsbeek aan een controle onderworpen te worden, want hun ouders bleken in Portugal te vertoeven. Nonkel Rudi voelde zich verantwoordelijk.
Zij gaven wel thuis maar waren duidelijk met belangrijkere zaken bezig.

Nichtje Stien kwam het erf opgereden en staat op trouwen.

Op de terugweg richting Linden legde Rudi de Voorzitter uit waarom mensen uit een bepaalde Christelijke gemeenschap vroeg trouwen … Boodschap begrepen Rudi!

CONTROLE 6 : Slangenstraat Linden

Gorpie heeft daar in de voormiddag de boel aardig vuil gemaakt en Heidi stond zowaar in de deuropening de Gonzo’s op te wachten. Andere openingen werden door Gorpie vakkundig dichtgemaakt zoals uit de foto blijkt.

Properiteit staat bovenaan Gonzo’s controlelijstje. Gecontroleerd en goedgekeurd!
De blogmaster kon het allemaal niet zoveel meer schelen en hij kuiste met een big smile zijn truweel af. Met weinig woorden kan hij veel zeggen al had hij hiervoor wel de hulp van zijn werkkledij nodig.

We kregen een drankje aangeboden op hun terras. Gorpie bekloeg zich tactisch van zijn warme jasje en Heidi ontfermde zich over hem.

BESLUIT
Onaangekondigde controles kunnen verrassende resultaten opleveren. De conclusies die hieruit getrokken worden nog meer. Streng maar rechtvaardig poseerden de drie controleurs nog voor de groepsfoto vooraleer de tocht huiswaarts werd ingezet.

De Voorzitter

De Rode Tocht Naar Gel Rode - zondag 25 oktober 2009

Met de vlam in de pijp schoten we deze mooie herfstzondagnamiddag van 25 oktober op pad voor een tocht van een dikke 40 km in het achterland tussen Leuven en Osschot. De aangekondigde afzeggingen van Koeke (wegens werk) en Tiel (wegens pijn aan Achilles) niet ten na gesproken, waren de Gonzo’s voltallig. Dit wil zeggen dat onze voorzitter zijn band hersteld was, en Fabienne daardoor niet aan huis en telefoon gekluisterd was deze zondag. ’t Is eens iets anders …

Pijlsnel naar het Kasteel van Horst, waar de Pynnock-ridders hun laatste vechtpartij van het seizoen 09 afwerkten. Voorbij Horst kwamen we op een enig mooi maar zwaar stuk rood mountainbike-parcours dat ons met een haast bovenmenselijke inspanning tot boven op de Houwaart-berg leidde. Even kokhalzen, rochelen, hoesten, hijgen boven. Maar dan de rug gerecht voor de traditionele foto’s.

Uit het veld kwamen we op de ring van Osschot terecht, die we gauw ruilden voor de weg naar het centrum van Gelrode. Vandaar doorsteken naar Rotselaar-Heikant, alwaar we in het geboste de villa van een schoolvriendin bezochten. Frisse cola werd ons deel, en er werden foto’s genomen van het gezin: een klassieke lerares, Guyke de wiskundige en zonen Simon en Stef.

Het werd al stilaan donker toen we het domein verlieten en in gestrekte draf door Herman richting Wilsele werden geleid, terwijl een fikse regenbui (de eerste van het seizoen) voor verkoeling zorgde. Onderweg hielden we nog halt bij een kapel waar-volgens de herinnering van Herman-een echt lijk zou liggen. De kapel was dicht en van enig lijk was kilometers in de omtrek geen sprake. Herinneringen, ze vervagen met de jaren, zo ook het geheugen van onze fijne collega. We reserveren alvast een mooi plaatsje voor hem aan het raam in Huize Avondzon.

Tegen onze aankomst in de Heuvelstraat waren we alweer droog. De gezellige namiddag werd afgesloten met water, cola, bier en overheerlijke nootjes, die pas tevoren van onze propere keukenvloer waren bijeengeraapt.

Als er niemand ziek van geworden is, rijden we volgend weekend opnieuw.

Hans D.

Gonzo rides again... zondag 18 oktober 2009

Met vier dapperen vertrokken we op de koude 18 oktoberzondagnamiddag op hoeveroute. Vier mannen, dat kan alles, we crosten als gekken door de Bierbeekse velden. Niets liep mis, de wereld lag aan onze voeten!

We voelden ons echte helden, onze verweerde gezichten straalden dat uit waar elke vrouw voor valt!!

Dus ... klopten we even aan bij mijn collega, Lien, om even de paarden te groeten.

Dat hadden we beter niet gedaan. Waren het de collega, of de paarden, onze voorzitter was al zijn lucht kwijt!

Hopeloos overliepen we alle mogelijkheden. Onze voorzitter dacht diep na.

Hij besloot de zondagsrust van een afgelegen boerderij te storen. Na lang kloppen kwam een vermoeide man open doen. Hij probeerde ons te helpen met een belachelijk klein pompje.
Gelukkig bracht zijn dertienjarige dochter een echte Gonzopomp buiten.

Van deze boer natuurlijk geen eieren, Hill's band liet weer alles lopen.
We belden Fabienne en we lieten Hill eenzaam staan op de weg van Sint-Kamillus naar Bierbeek-dorp.

Only the lonely can break there own heart ...

Zonder voorzitter om ons te sturen en te steunen was het natuurlijk niet gemakkelijk om weer thuis te raken. Maar met hem in onze gedachten is alles mogelijk, dus ... gezond en wel bereikten we Kessel-Lo.

Herman