Mannenweer! - zondag 15 november 2009

Donkere, zwangere wolken pakten zich samen boven het Leuvense, die zondag 15 november omstreeks 10.14 u. Zeker niet bang van 'een spatje regen' reed ik gezwind de vaartdijk op. Het werd me al vlug duidelijk, dit is mannenweer. Taferelen uit mijn scoutstijd schoten me voor de geest. Weer of geen weer, elke vergadering pleinspelen, onder het motto 'hoe vettiger, hoe prettiger'. Stijf van de modder kwamen we dan thuis om dan door moederlief in de garage uitgekleed te worden tot op het blote vel. Al bibberend in het warme bad en daarna in de pyjama voor de open haard, geweldig toch? Deze zondagse rit was dus al bij aanvang veelbelovend!

Rudi was reeds present toen ik bij de voorzitter arriveerde, Koen was er weer in geslaagd om zichzelf te laten uitnodigen voor een dineetje en Hans liet op zich wachten. We reden hem dan maar tegemoet. De bestemming was nog niet ter sprake gekomen. 'Laten we Herman een bezoekje brengen, op zijn werk', opperde Rudi. Dat was meteen OK, dus even naar Leen om met een vals voorwendsel het adres van Hermans werk te ontfutselen. 'We zullen hem daar eens van de pot gaan rukken', zei Hans. We lieten Leen wat onbegrijpend achter, ze stelde deze uitspraak wat te plastisch voor. Terbank was het doel, via Bertembos. Terug naar de vaartdijk en dan via het spoor naar Winksele. Daar startte een lange beklimming die ons naar het plateau van Bertem bracht. Boven aangekomen rechts het veld in. Het regende ondertussen al flink wat oude wijven, dus het was goed uitkijken waar je reed of je werd getrakteerd op een drets slijk van je voorganger. Helemaal boven naar rechts, een gevaarlijke afdaling naar het bos. Niet voor watjes, geloof me.

In het bos gaat het terug wat flauw omhoog en dan een echt steil stuk, geen enkele Gonzo is er ooit al fietsend op geraakt. Afstappen is daar de boodschap, en zeker met dit regenweer. Ik stapte af en ploeterde omhoog. Wat er toen gebeurde, kan ik maar half navertellen. Ik schoof uit en maakte een manoeuvre om niet slecht te vallen, maar ik viel toch. Ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn hoofd. Er verschenen sterretjes en vogeltjes die luid begonnen te fluiten, ik hoorde Hans wat naar me roepen, maar wist niet wat, kortom ik was even weg van de wereld. Even wachten op de voorzitter dacht ik, hij was tenslotte vlak achter me. Maar van die boer geen eieren! Hij had deze weg gewoon kortgesloten, en was meteen doorgereden naar de watertoren. Daar kwam ik minuten later ook toe, om het relaas te doen van het gebeurde. Ik wil niemand ongerust maken, er moeten nog geen kransen besteld worden. Waarschijnlijk heb ik het uitschuifmanoeuvre te intens beleefd.

Alle gekheid op een stokje, van de watertoren reden we naar de Gaston Feremanslaan, om onze vriend Herman een hart onder de riem te steken. Werken op een zondag is niet alles, vooral niet als je een rit met de Gonzo's moet missen. De bewoners van de Alvinnenberg kwamen nieuwsgierig naar deze 'vuile' mannen kijken. Ook Herman had ons zien aankomen, en kwam - zichtbaar ontroerd - ons begroeten. Rudi leende nog vlug wat gereedschap om zijn remmen wat bij te stellen. Bij het wegrijden realiseerden we ons dat we de gebruikelijke foto's vergeten waren, dedju. Dat is dan voor de volgende keer!

De hemel klaarde hier en daar wat op, soldatenbroeken werden zichtbaar. We hadden duidelijk het verkeerde moment van de dag gekozen. Maar wat gaat er boven een bemodderde fiets, vuile kleren en water in de schoenen? Zeg nu zelf!

Hans zag er tegenop om zijn fiets in de tuin proper te spuiten dus hij polste even bij Rudi of ie zijn infrastructuur kon gebruiken. Dat was geenszins een probleem, dus met z'n allen naar Rudi om ons materiaal terug fietsklaar te maken. Kris kwam net thuis van de misviering en Sterre was fotograaf van dienst.

Slijkerige Gonzogroeten
Gorpie