Tocht naar Betekomse voetbalvelden – 15/11/2008

De voorbereiding van deze tocht verliep chaotisch.
Afspraken werden gemaakt maar niet nagekomen, beloftes werden teruggeschroefd, prioriteiten duidelijk niet gesteld.

Herman liet zelfs zijne halve trouwboek bellen om zich te excuseren. Ik was niet thuis om de klaagzang in ontvangst te nemen.
Excuses zijn op zich nobele gedachten maar pakken bij mij geen verf. Ondergetekende belde dan maar prompt de familie Natens op en vroeg naar Herman.
Zijn woordvoerster zei me dat hij niet mee kan omdat hij nog een pull moest gaan kopen in de Westwood aan verlaagde prijzen en hij vervolgens na deze aankoop samen met Herman junior naar (groot)vader senior in Rotselaar zou fietsen.

Geen probleem zei ik, daar passen we een mouw aan, junior mocht meerijden en we zouden Herman vrolijk op zijn tocht naar senior begeleiden om dan af te zakken naar Betekom waar den Demin zijne junior zijn voetbalkunsten zou laten zien.
Maar ook dit pakte geen verf en Leen hield voet bij stuk. Herman moest mordicus naar de winkel …

Even later belde Herman-in-persoon mij op, om zich bijkomend te verantwoorden dat hij een collega op het werk had gedepanneerd, zodat de brave ziel een begrafenis kon bijwonen. Aan al deze barmhartigheid kon niet meer worden weerstaan en een weinig later schoot ik vol.
Die barmhartige samarit-hermantaan zou later op de dag wel in serieuze affronten vallen…

Den Tiel gaf al helemaal geen enkel teken en bleek op Malta te zijn om zich naar verluidt te presenteren zonder zich evenwel rekenschap te geven dat hij hier te lande present diende te zijn. Hebben ze daar geen e-mail, GSM of andere communicatie?!
Van die boer geen eieren!

Enfin, één en ander van deze doorzichtige miserie werd gecompenseerd door de Koeke die onder grote morele druk stond en zijn kinderen achterlatend wel op het appel was evenals Rudi die zijn schoonmoeder iets vroeger op transport zette en den Demin die koste wat kost zijne jongste wilde zien schitteren op Betekomse voetbalvelden.
Na wat gepalaver voor den Demin zijn voordeur en Mappy-toestanden allerhande, werd het rijparcoers uitgestippeld.

De Koeke had het allemaal goed voor, waardoor we met een wijde boog via Sint-Pieters-Rode, Aarschot, Gelrode in Betekom arriveerden en dit aan een hels tempo.
Niet vergeten te zeggen dat we hiervoor de Kesselberg trotseerden en de Koeke in de bosafdaling ten val kwam. Foto’s konden niet worden gemaakt omdat onze fotograaf van dienst pullekes moest passen.
In de eerste bocht in Sint-Pieters-Rode werden we geconfronteerd met een exhibitionist die zonder scrupules zijn broek aan het uittrekken was. [Jaja, hier hadden jullie wel een foto gewild, zeker ...] Dit werd onmiddellijk afgerekend met hoongelach.

Uiteindelijk in Betekom aangekomen vroeg den Demin de weg in het plaatselijk café naar zijne zoon.
Een weinig later kwamen we aan en zagen we nummer 10 – de Maradonna van Kessel-Lo – in beste doen. Een waar talent kwam ons onder ogen! 2 doelpunten had hij al gemaakt.

Den Demin begon te roepen op zijne zoon en perplex volgden ook de andere Gonzo’s.
Maar plots sloeg het noodlot toe, junior werd aangetrapt door de vijand en moest noodgedwongen het veld verlaten, tranen vloeiden en vader Demin "biedde" (nvdr: Foei Hill, sterke en zwakke werkwoorden, dat is blijkbaar aan jou voorbij gegaan!) zich naast de lijn aan voor eerste hulp.
Even later kwam ook de voorzitter van het oudercomité, luisterend naar de naam Hans Casier, zich met de situatie bemoeien. Namen werden op en overgeschreven zodat rekeningen en verzekeringen kunnen worden vereffend.

Na wat penaltygetrap werd de terugkeer naar Kessel-Lo besproken. Deze verliep vrijwel recht op recht langsheen de dijken van de Demer naar Rotselaar.
Aan de Danonefabriek wilden we doorsteken maar ... tot onze grootste yoghurtverbazing reden we toch wel Herman met zijn zoon Joos tegen het lijf. Herman reed op zijn Ranger-bike. Zijn zoon op een zwart geverfde koersfiets.

Enige plaatsvervangende schaamte overviel ons nu toch wel.

Herman trachtte nog te ontsnappen door op gevaar van eigen leven en zonder rekening te houden met familieleden de straat over te steken. De weg werd versperd en een kruisverhoor werd ter plekke afgenomen.

Herman viel door de mand. Er bleek immers al snel dat er helemaal geen pullover werd aangekocht en van die begrafenis werd ook niks meer geloofd.
Daar stond die vermeende Samaritaan zonder zijn banaan!

Aangeslagen en vol ongeloof zetten wij onze weg verder naar Kessel-Lo waar we ten huize Lansbergen ons tegoed deden aan pralines en straffe keukenverhalen van Rudi.
De Koeke moest helaas zijn kinderen gaan vervoegen maar kreeg alle lof toegezwaaid van de Gonzo’s voor getoonde moed en zelfopoffering.
Jongens, het was weeral eens een memorabele tocht. Be there next time !

Gonzo Hill