Een vreemde tocht...

Een dag zoals een ander. Niets is minder waar. Er was weer dat sfeertje. Een paar makkers, een paar fietsen, een paar benen. Waar ging het naartoe? Ditmaal niet echt geweten. Vreemd.

Herman kwam met een brede glimlach aangereden. Neen, neen. Hij had geen plastische ingreep ondergaan. ’t Is zijn natuur. Een schone mens die zoals gewoonlijk z’n rugzak bij had met de nodige Gonzo attributen. Belangrijkste van al , “z’n banaan”. Die deelt hij altijd met z’n makkers maar vandaag niet gezien. Vreemd.

Hans kwam toe en had wat eten bij. “Hier, Katrien heeft me dit meegegeven. Heb je vanavond toch wat om te eten.” Waarom had Fabienne niets voorzien voor Hill? Vreemd.

Hill schoof wat later 8€ richting Hans. Hetzelfde bedrag dat we gisteren met z’n allen hadden gegeven na een avondje uit. Vlug verdween die 8€ in Hans z’n achterzakje. Handig zo’n nieuwe fietstrui. Had 4 maal 8€ gekost met een korting erbovenop van bijna 8%. Vreemd.

Maar wat was het vreemdst van allemaal. Den Tiel en onze Koeke er niet bij. Ok, Tieltje had meegegeven dat hij wat te regelen had met z’n ouders. Het fijne kwamen we niet te weten, maar goed. Koen kwam wat laat met de melding niet mee te kunnen. Dit konden we niet zomaar laten gebeuren en Hans belde dan ook prompt Koen op. We moesten en zouden de ware reden achterhalen.

Koen deed een verhaal over grootwarenhuizen. Er is daar van alles aan de hand. Kijk maar naar het journaal. We weten dat het aan het rommelen is bij Carrefour en IKEA, maar toch niet bij Delhaize. Integendeel. Mensen maken er promotie, kunnen dan ingrepen doen in het bestaande uurrooster, maar toch blijven deze dan van die aard dat Koen niet mee kan. Wat is hier gaande. Zijn er krachten bezig die deze Gonzo makker weerhouden om mee te rijden? Wel, ik weet wel één ding. Het “zaad van onze maat kan geen kwaad”. Dit zal geen verf blijven pakken. De Koeke rijdt mee in ons hart.

Dan de fiets op. Ondertussen hadden we beslist de Demer links te laten liggen en te gaan voor de route van Horst. Hans had graag het eerste gehad, wij vonden het tweede beter aangezien er wel wat wind stond. Nu geen probleem voor Hans. Hij heeft de Gonzo-mentaliteit en enkele seconden later vertrok hij als leider van de groep, ons op sleeptouw nemende richting kasteel. Man, ging hij er tegenaan. “Perpetuum mobile”, wat anders dan “Fatum nos iungebit”.Voor we het goed en wel wisten, waren we in Linden. Zelfs een bende heksen kon onze Hans niet betoveren tot enige vorm van temporiseren.Tja, vreemd dat je die tegen komt. Onze tochten zijn inderdaad niet zonder gevaar zijn.


Maar goed, weer in volle vaart richting Horst. Van de ene kronkel naar de andere. Wat op en neer, trappen en nog eens trappen. Zo naar het grote verzet. ’t Jonge toch, wat ging dat snel. Mocht er een TGV naast ons hebben gespoord, hij zou echt moeite gehad hebben. Maar plots riep Hill ons halverwege de afdaling toe “ Links naar de Kapel, mannen”. Wat stond er nu te gebeuren? Gingen we te weten komen waarom Hans vandaag zijn eten mee had gebracht? Zat hij met wat anders? Wat we wel zagen is dat we angstvallig in ’t oog werden gehouden. Een “motard” van het type ‘Heaven Angel’ verminderde vaart en wuifde ons wat toe. Een dame met één paparazzi fototoestel nam meerdere klikjes. Dit inspireerde onze Herman, maar eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat hij iets of wat minder handig leek dan de geheimzinnige dame. Maar eind goed al goed, aangezien het prachtige kiekje, bekomen na 10 minuten noeste arbeid, zeker in aanmerking kan komen voor een Pulitzer-prijs.

Genoeg genoten van het prachtige uitzicht. Terug op pad of beter richting jaagpad, een aardig stukje tussen Nieuwrode en Wezemaal. Maar voor we daar aan begonnen eerst nog een klimmetje. Blij dat we halverwege links afsloegen. En ja hoor, ’t ging nog altijd even snel. Wat blij dat ik wat uit de wind kon blijven. Wat blij dat die ruggen van mijn Gonzo-ploegmakkers wat breedte hebben. Deed me terug denken aan die filmpjes, aan die foto’s. Zou dat materiaal toch eens terug moeten boven halen. Of toch niet. Beter dat dit niet in het openbaar verschijnt.

Van Wezemaal richting Holsbeek. En wat hadden jullie gedacht. Natuurlijk nog steeds in een hels tempo. We vlogen door de bochten, over de kruispunten heen. Ook dit niet zonder gevaar. Auto’s mochten in de remmen aangezien wij onze voorrang van rechts vandaag niet gingen afstaan. Zelfs niet de voorrang van rechts van de andere kant. Niet te begrijpen. Geeft echt niet hoor, want vandaag was het de tocht van de vreemde dingen. Een tocht die bekroond moest worden met een hapje en een drankje.

En ja hoor, ook het afsluiten van de tocht had wat vreemds. Om één of andere reden haalden de dames ten huize Vandevelde wat fotomateriaal boven.


Dat materiaal dat beter niet ten grabbel van het brede publiek komt. Gaande van een liefdesnest tot …



Neen, hier stoppen we. Er is voor minder wat uit de rekken gehaald.

Ik kon het niet meer houden en vroeg wat er nu allemaal gaande was. Wel het was onzen Hans. Hij wou vanavond Katrien verrassen. Alleen wist hij niet goed hoe het vlees te bereiden en Fabienne ging hier een handje helpen. De banaan, heel éénvoudig, dit was als dessert bedoeld. Het fotoalbum was een tip van de meisjes. Zo kan je Katrien namelijk in een opperbeste stemming krijgen. Den Tiel was niet alleen naar z’n ouders, neen hij ging Katrien oppikken in Hollywood stijl en onze motard was hiervoor even langsgereden om aan te geven dat alles onder controle was. En onze Koeke kon niet mee opdat hij de nodige geestrijke drank, enkel te verkrijgen in den Delhaize, wou halen. Tja, iets wat Hans moreel niet kon doen. En waarom onze Hans zo snel door fietste. Wel nu besefte ik pas waarom. ’t Was niet alleen een heel leuke tocht geweest, maar ook die Gonzo-makkers die altijd klaarstaan voor elkaar. Wat kan het leven toch mooi zijn. Carpe Diem.


Rudi