Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Die ene zin is wel de perfecte samenvatting van onze tocht!
Ik weet dat jullie meer verwachten, dus...een verslag.

Het begon slecht, onze grote inspirator was niet thuis toen we met vijf vertrekkensklaar aan zijn deur stonden.
We voelden ons verlaten en koud op deze grote wereld. We beseften hoe hulpeloos we zonder hem zouden zijn.

Dat gevoel verdween gauw toen hij glimlachend en schouderklopjes uitdelend verscheen.
Met een kwinkslag en voor iedereen een bemoedigend woordje, zette de voorzitter de toon voor weer een geweldige tocht.

We zochten deze keer het drama op.

Aan de vaart vonden we nog sporen van de grote ramp die Gonza Sigrid overkwam toen ze, in 'het lang', op weg was naar Jeroen zijn restaurant.
Langs de spoorlijn bereikten we Herent, om later op te duiken aan de kerk in Veltem.
De beruchte helling werd moeiteloos genomen en de Brusselse Steenweg veilig gekruist.
De mooie vlakte voor Bertem bos zorgde voor een rustig intermezzo, hoewel de spanning begon te stijgen, we narderden immers de plaats van het grote drama: Hill's vreselijke valpartij, in de goot van een verlaten modderweg...

Er zijn geen woorden om de verlatenheid en de 'killte' van deze plek te beschrijven. De horror is lijfelijk aanwezig, elke grasspriet ademt pijn en paniek uit.
Hier lag Hill ooit kreunend, alleen, gekwetst in een greppel.

Het hernemen van traumatische gebeurtenissen kan een louterend effect hebben, het kan een steun zijn in de rouwverwerking. Nu werkte het alleen op de lachspieren.

Hill in een gracht, het is eens iets anders.

Voldoende gesterkt zetten we de tocht verder, op weg naar andere historische locaties.
Eerst hadden we nog de onneembare helling, die inderdaad onneembaar is, voor geen één van de zes gonzo's.

Dan was er de watertoren, in wiens schaduw we ons weer eens konden neervleien op de volgescheten pick-nicktafel. Vogels hebben niet altijd respect voor het mensenwerk.
Eerst opgeschrikt door het vals alarm van een auto, die waarschijnlijk werd bevuild door een vogel die wij net hadden verjaagd van de tafel, maar nu ben ik te ver aan het uitweiden (en niet 'uitwijden', nvdr), dus ik kom weer tot de kern en zelfs de openingszin van dit verslag: Wat hebben we fijn vergaderd daar aan die watertoren !

Hoewel we nog veel zin hadden in andere drama's koersten we gezwind huiswaarts. Immers één van de Gonzo's moest tijdig thuis zijn voor nog een activiteit , waarvan ook een fotoverslag volgt , maar op een gesloten blog met meer privacy.

Gonzo Koen ging nog even onderuit maar de fotograaf was te laat voor de foto van het jaar.

Het was weer een heerlijke, historische tocht, met mooi weer en een geweldige sfeer.

Gonzo Herman

Hill was top in het Meerdaalwoud

H.D. geeft ditmaal verslag van de fietstocht.
Dit omdat er danig over Hill moet gestoeft worden.
Hill wil dit, met de hem kenmerkende en sierende bescheidenheid, liever zelf niet doen. Begrijpelijk. Genoeg gestoeft, nu het verslag.

Het regent tegenwoordig afzeggingen bij de Gonzo's als oude wijven. Ditmaal 3 stuks:

• Herman (die het enige terechte excuus had: Arbeit macht frei om af te zeggen voor de rit)
• Koen, die zich zeer tot onvrede van Hill, eerst anoniem had gemeld met zijn afzegging. Het excuus mochten we ditmaal zelf kiezen uit 3 mogelijkheden (traditioneel: de vrouw, de kinderen, de pa). Waar stopt de vindingrijkheid?
• Tot slot collega Tiel, die iets onduidelijks moest doen op de Pakenberg. Waar hij echter door de bikende Gonso's bij hun passage aldaar NIET werd gespot. Hier is verder opheldering nodig.

Schoten er nog 3 over:

• Hill, zoals gezegd in de vorm van zijn leven
• Rudi, nog gehinderd door een pijnlijke knie en getekend door de voetbalwedstrijd van vrijdagavond (die nochtans met 4-0 werd gewonnen)
• H.D., na een zware dag van breekwerk (495 kg puin) en bomengesleur (78 stuks bij de blogmaster, bedankt!).

Op ging het naar de groene tocht in het Meerdaalwoud voor een rit zonder veel geschiedenis: het tempo lag hels hoog, Rudi en ik hebben bijna continu zicht gehad op de mooie achterzijde van de Tempel van Hill.

Hill riep als vanouds toevallige voorbijgangers vriendelijke woorden toe. Soms werd hij verkeerd begrepen, het lot van elk genie.

Achteraf werd er bijgebabbeld ten huize H.D. bij een clementientje en enkele okkernoten (Hill, opletten met die olie!). De afwezigen gingen natuurlijk vlot over de tong. 1 remedie hiervoor: be there next week!

H.D.

Tocht naar Tienen 12/10/2008

We waren met drie Gonzo’s, de 3 H’s:

• Hans (alias den Tiel)
• Herman
• Hill

Rudi diende verstek te geven wegens een opgezwollen voetbalknie. Dit diende nog wel geverifieerd te worden…
Den Demin zat aan zee en de Koeke in Brussel op ‘bestekameradentrip’.

Op naar Tienen via Pellenberg, Roosbeek, Boutersem…
Afstand omweg inbegrepen: 50 km. Vertrek 14.35 uur.

In het aanschijn van de torens van Tienen, pauzeerden we op vraag van Tiel.
Straffe verhalen over matrassen van Kessel-Lo, een verloren ‘sel’ uit vroegere tijden kwamen naar boven, Bart Van der Schueren zijn lang verwachte entree…
De banaan van Herman ging weer kostelijk rond.

Herman stelde voor zijn tantes Alfonsine en Margriet te gaan bezoeken. Zo gezegd zo gedaan.
Dus op naar die tantes wonende op de Ring van Tienen.

Herman belde aan maar oeps…..het bleek de niet zo aardige buurman te zijn ! Van huisnummer vergist.
We werden vriendelijk aangemaand ernaast aan te bellen.

Na wat geroep op de stoep kwamen de twee gezusters buiten gelopen. Ongelooflijk maar waar !

Dezelfde ogen, neus, mond: totale doorslagjes van Herman of omgekeerd !

Die zusters lazen ons de levieten voor.
Ze zeiden dat ze niet hadden open gedaan als Herman er niet bij zou zijn geweest, dat wij vuil waren en ze keurden ons van top tot teen.
We moesten wel onze bikes verplaatsen van het erf van die buurman om de last met de politie te besparen.
Uiteindelijk mochten we binnen op voorwaarde van standrechtelijke uittrekking van ons vuil schoeisel.

Bij het bekijken van de familiefoto’s in de living braken de traantjes los bij één van de tantes.
Herman temperde de sfeer met het aanwijzen van zichzelf op een familiefoto als kleine jongen in een zeer ver verleden.

We trokken naar buiten en namen onze plaatsen in op het terras onderaan de pas geïnstalleerde trap.
Tetteren, tetteren en nog eens tetteren. Die tantes konden er wat van !

Eén van die tantes was Hermans meter dus ook de (bijna vergeten) verjaardagen in augustus werden opgerakeld. Tussendoor werd Herman door zijn meter terecht uitgemaakt als ‘kwast’, kwispel’ enz.

We kregen sinaasappelsap geserveerd en weer vloeiden enkele traantjes. Aan emo-momenten geen gebrek !

Om 16.30 uur zetten we de terugtocht in.
We gristen nog snel wat druiven mee uit de keuken en zwaaiden gewillig de tantes uit die ons haastig achterna liepen met bokkenpootjes.

Omstreeks 17.50 uur kwamen we toe aan Chiro blauwput waar plots iemand riep : hé Gonzo’s !
Het bleek mankende Rudi te zijn die zijn spijt betoonde over hetgeen dat gebeurd was en zijn gehavende knie diende te tonen met oprolling van broekspijp.
We zagen dat het goed fout zat met die knie en Rudi was terecht vrijgesteld. Rudi kreeg het advies van zijn vrouwke Kris om zich in het vervolg uitsluitend toe te leggen op de Gonzo’s !

We namen afscheid van elkaar.
Jongens, het was weeral een prachtige en vooral historische tocht !

Tot de volgende !

Gonzo Hill