Meensel-Kiezegem zien en sterven - zondag 4 december 2011

De titel verraadt al wat ik heb doorgestaan. Ik heb afgezien als de be(e)sten. De eerste 30 kilometers gingen me goed af. Blij dat Herman even halt hield bij zijn grootouders.

Even een rondleiding doorheen de historie van familie Natens. Dan kwam het afzien. De wind was tegen ons. Dat gevecht kon ik niet winnen. Kassier legde de pees erop. De Voorzitter, Herman en Rudi gaven geen krimp. Eerst was er nog de rek maar nadien moest ik mijn rol lossen.

48 km stonden uiteindelijk op de teller. Bij Leen kregen we wat snoep en fris toegesmeten. Zwarte Piet Kassier spoot alle fietsen af. Blij dat ik thuis én er ook weer bij was. Blijven fietsen is dus de boodschap maar volgende week… moet ik naar mijn petekind.

We hoorden bij thuiskomst nog dat Anderlecht het niet gehaald heeft van OHL. DD had beter moeten weten dan naar een doelpuntenloze wedstrijd te gaan kijken.

Gonzogroet,

De Koeke

Kassier gaat tot op het bot - zondag 27 november 2011

Het werd hoog tijd dat de Voorzitter opnieuw de pen opneemt. Zeker wanneer er zich ongelooflijke historische gebeurtenissen voordoen.

De winterperiode breekt aan en Tiel heeft de Voorzitter laten weten zich in een winterslaap te hullen. Deze droevige boodschap moest ik overbrengen aan de Gonzo’s en kwam in de groep hard aan. Droefheid ruimde snel plaats voor blijde gezichten toen ik de Gonzo’s op de hoogte bracht dat dit fenomeen tijdelijk zal zijn én Tiel er in het voorjaar weer zal staan. Paris je t’aime ! Hij ging immers voor de Versailse Parijse pick-nick zorgen.

De rit was uitgestippeld door Herman die mordicus zijn loodsfouten uit het recente verleden wilde goedmaken. Hoksem-Hoegaarden was het doel, 48 km de afstand. Hij had ook een vernieuwd GPS-toestel gemonteerd op zijn fiets.

Op verzoek van DD werden er wat veldpaadjes aangedaan. De gevolgen konden niet uitblijven. Kassier was het slachtoffer. Bij het uitkomen van de laatste bocht ter hoogte van de aansluiting met de harde asfalt schoof hij onderuit. Pats boem. Knie tegen asfalt. Gezicht verkrampt en beneden het vriespunt. Pijn maakte zich over Kassier meester. Een gapende wonde door de kapot gescheurde broek kwam tevoorschijn. Kassier is tot op het bot gegaan (letterlijk dan) en de Gonzo’s hebben van hem niet anders verwacht. Wel einde verhaal voor Kassier. Afvoeren maar door wie?

Op dat eigenste moment, in tijd geschat 15 seconden na de val, kwam Gorpies dochter Lore, chauffeur in opleiding, aangereden met Gorpie ernaast! Gezonden door de engel Gonzo naar het oord Boutersem, 15 km van Wilsele! Kassier werd met fiets en al ingeladen en afgevoerd naar zijn dicht bijzijnde vrouwke.

Aan het stuur nog altijd dochter Lore. De vuurproef voor elke L-chauffeur: Vervoer een patient wiens bloed de auto besmeurd. Deze vracht moet zo snel mogelijk kwijt geraakt worden.

Later vernomen we dat Gorpie zijn oude verpleegkundige truken heeft boven gehaald en de bloedende knie heeft verzorgd. Puik! De altijd werkende Koeke moest het weten! Waar zit hij als we hem nodig hebben?

De Gonzo’s zetten hun tocht verder, met in hun gedachten Kassier en Gorpie. Bij de toren van Hoksem werd op een zitbankje even stilgestaan bij de situatie die ons was overkomen en van het weids uitzicht genoten.

Rudi mijmerende over zijn pensioenplannen die de nakende regering om zeep heeft geholpen. Langer werken is dus de boodschap. DD maakte zich dan weer druk over de rol van de vakbond. De Voorzitter vocht het tijdskrediet aan en zag Herman opvallend wegkijken.

De tocht werd hervat en ook de bankencrisis rolde over onze lippen waarna we even de kwijt [nvdr: of de weg ???] kwijtspeelden. Herman loste dit op.

Ook werd even halt gehouden bij het punt waar we verleden keer de weg waren kwijtgeraakt. Hier moesten we dus rechtsaf.

In het landelijke Meldert werden de lichten aangedaan. Nog 15 km te gaan. Via Bierbeek kwam de thuishaven in zicht. DD en Rudi staken nog een tandje bij. Herman en ik losten even onze rol.

Bij Herman werden de fietsen door DD professioneel in het donker afgespoten. Leen zorgde voor koek en cola en was zichtbaar blij dat de modderGonzo’s niet verder kwamen dan het terras. Ook haar kistje doekjes en vervallen sponsjes werd bovengehaald. Herman stond er genegeerd [nvdr: of gegeneerd???] op te kijken. Leen verklaarde dit spaarzaam gedrag als verkleining van de ecologische voetafdruk. Herman had echter een andere uitleg die te maken zou hebben met de opvoeding door Moemoe…

Naar Kassier werd gebeld en vernamen we dat er geen naaiwerk aan te pas was gekomen. Gorpie timmerde de boel dicht. Klaar is Kassier van wie we nog volgende bericht ontvingen:

Had nog zo gezegd dat we in de bos moesten gaan rijden, op zachte humus........maar nee......resultaat: kassei/beton sterker dan mijn knie (het doe nog zeer, ja dank u), een blauw scheenbeen, kap in de knie en mijne koersbroek met een gat waar er geen hoort te zijn. Fijne bende die Gonzo's!! Groeten uit mijne zetel. Met dank aan ambulance Gorpie & stuurvaardige dochter!
K

Wat er ook van zij, het was een echte afvalrace, nog voor ze begonnen was en ook terwijl ze nog bezig was.
Prachtige rit met dank aan Herman, Lore en Gorpie !

Gonzogroet,

De Voorzitter

De Gonzo's volgen blindelings de gids naar Hoegaarden - zondag 9 oktober 2011

Hoe dom kan een mens zijn?? Al ontelbare keren zweerde ik dat ik de weg kende en al even ontelbare keren reden we verloren. Steeds opnieuw lopen de Gonzo's in mijn valstrikken. Steeds opnieuw laat ik ze kilometers rondrijden lang slijkerige paden op onmogelijke hellingen. Leen zegt dat het mijn pervers kantje is, ik vind het gewoon grappig.

Op deze regenachtige zondag verzamelden alweer 6 Gonzo's voor alweer een historische rit. DD, Kassier, Gorpie, Rudy , VVHL en ik lieten de regen onze zondag niet vergallen.
Langs de abdij van het Park (waar de dag van het fruit werd gevierd op het kerkhof!), fietsten we naar Willebringen.
Daar vonden we de doorsteek naar Honsem, waarna de 'harde' 14 uiteindelijk nog bleek mee te vallen. De kapel bleek gesloten, dus fietsten we steil naar beneden Hoegaarden binnen.
In de toontuinen vonden we de mooiste fontein ter wereld.

We hadden nog precies 75 minuten voor Kassier aan de Chiro moest staan om Jacob op te pikken. Dus mocht er niets mislopen. Als er niets mag mislopen, loopt er natuurlijk iets mis. Ik had nochtans duidelijk gezegd "volg de 17".
Of het de fout van, of DD, of VVHL, of Gorpie, of Rudi, of Kassier, was weet ik niet , maar mijn fout was het zeker niet. Ik bengelde, zoals gewoonlijk, achteraan het peloton. Ik vertrouw een beetje op de anderen, de 17 volgen kan toch zo moeilijk niet zijn!!
Maar ik zag al snel dat het misliep, nog nooit hadden we zo een slijkerig, onberijdbaar pad. Ik zag dat er al enkele opgevers klaar stonden, dus zei ik "Kijk, daar in de verte zie ik al de kerk van Meldert!!" terwijl ik wist dat het de kerk van Melin, diep in Wallonië was.
Ik heb lang getwijfeld of ik de waarheid zou zeggen, of zou volharden in de leugen. Ik besloot te blijven liegen, anders zouden heel wat jongens het hebben opgegeven en zijn achtergebleven in de modder van de hel van de 17.

De waarheid heeft zijn rechten, maar een mensenleven is ook belangrijk. Uitgeput bereiken we Sart-Mélin, langs Beauvechain en Opvelp reden we over Bierbeek naar Blauwput terug. 60 kilometer op drie uur in de regen!! 10 kilometer omweg maakte dat we een half uur te laat aan de Chiro stonden...
De Wilde Wijven waren ook net terug van hun fietsweekend, ze zagen er erg moe uit. Ook verloren gereden in de regen?
DD spoot nog maar eens deskundig onze stalen rossen proper met Rudi zijn spuit. En zo liep alles weer goed af en konden we moe maar tevreden huiswaarts fietsen.

Herman