Heuglijk nieuws bij de Gonzo's. Er is er één jarig hoera, hoera ... de Rudi wordt vandaag 50. Een stevige boost voor onze gemiddelde leeftijd. Reden tot feesten en fietsen. Maar idealiter niet in die volgorde, zullen we tot onze scha en schande even later kunnen vaststellen.
Afspraak ten huize van het feestvarken alwaar Gonza Kris met de cava koud stond. Cava en koekskes, nog voor de rit begint. Dit moest slecht aflopen. Temeer gezien Rudi het bij kraantjeswater hield, den Agrum was op. DD vulde de glazen spontaan bij. 'Onzen Eddy' kreeg een ereplek in de vitrinekast en met wat vertraging maar des te voller/blijer gemoed, geraakten we uiteindelijk toch op de fiets.
Rudi mocht – hij was immers jarig – kiezen waarheen, en had, gezien de stevige wind, een intelligente voorkeur voor 'den bos in'. De VVHL wou graag Tienen zien. Het werd ... Tienen. Ter compensatie kreeg Rudi een aerodynamisch feestballonetje op.
Na eens spontane pitstop ten huize van 'ons ma' van DD, ging het richting Tienen. Bij sommigen kruipt cava in het hoofd, bij anderen in de benen, bij nog anderen in beide. 't Was afzien.
Geen heksen ontmoet deze keer. Wel een konkelfoezend koppeltje, ze zagen er getrouwd uit ... elk met een ander. Aan het keerpunt was de drinkbus van Kassier leeg, even later bleek ook de jus uit de benen verdwenen. 't Was nog meer afzien, wind op kop, veel vals plat en – als kers op Rudi’s verjaardagstaart – de Pellenberg.
Terug in Kessel-Lo nog even langs het straatfeest in de Gemeentestraat, alwaar de vochthuishouding weer op peil werd gebracht.
Fijne tocht, VVHL, fijne tocht.
Volgende week mag den Herman – vandaag wijselijk met Gonza Leen op Paris Plage – kiezen waarheen voor zijn verjaardag. 'Den bos in' ... Herman!!!!
Kassier
zondag 14 augustus 2011
Heksen bestaan! – zondag 31 juli 2011
Met 5 Gonzo’s werd de draad terug opgenomen na 4 weken Gonzoloze fietstochten. Herman moest naar een feest van zijn dooppeter, Kassier naar zijn schoonmoeder en de Koeke bevruchte eieren gaan rapen.
De tocht hielden we gemakshalve bosgroen. Op de speelweide werd er wat bijgepraat. Uit de verte doemde er plots een verschijning op. Iemand die veel weg had van een heks.
De Gonzo’s werden er zowaar stil van. Deze ‘vrouw’ stelde een vraag waar menig man alleen maar kan van dromen. Ze zei immers: ‘Je mag me alles vragen!’
Deze opportuniteit konden we niet zomaar aan ons laten voorbij gaan. De Voorzitter nam de Gonzo’s op sleeptouw:
VVHL: Hoe heet u?
‘Anne’ zei ze en ze brulde het uit van het lachen.
VVHL: Wat doet u voor de kost?
‘Ik geef Engelse les aan Erasmus.’ Vervolgens weer die gekscherende lach. Ze vroeg naar onze kostwinning. Was ze iets van plan?
Toen zei ze dat we allemaal mooie benen hadden. Hadden de Gonza’s iets te vrezen?
Ze zei dat ze getrouwd is met een Engelsman met Ierse naam. Alras bleek dat haar Engels van bedenkelijk allooi was. Ze bleef verdacht.
Opeens zei ze dat ze soep (heksensoep) moest gaan eten en ze verliet de speelweide. De Gonzo’s haalden opgelucht adem en haastten zich uit het woud.
Heksen bestaan!
Bij Véro werd afgesloten. De Koeke kwam later met bevruchte eieren aandraven.
Zat die heks daar voor iets tussen?
Gonzogroet,
de Voorzitter
De tocht hielden we gemakshalve bosgroen. Op de speelweide werd er wat bijgepraat. Uit de verte doemde er plots een verschijning op. Iemand die veel weg had van een heks.
De Gonzo’s werden er zowaar stil van. Deze ‘vrouw’ stelde een vraag waar menig man alleen maar kan van dromen. Ze zei immers: ‘Je mag me alles vragen!’
Deze opportuniteit konden we niet zomaar aan ons laten voorbij gaan. De Voorzitter nam de Gonzo’s op sleeptouw:
VVHL: Hoe heet u?
‘Anne’ zei ze en ze brulde het uit van het lachen.
VVHL: Wat doet u voor de kost?
‘Ik geef Engelse les aan Erasmus.’ Vervolgens weer die gekscherende lach. Ze vroeg naar onze kostwinning. Was ze iets van plan?
Toen zei ze dat we allemaal mooie benen hadden. Hadden de Gonza’s iets te vrezen?
Ze zei dat ze getrouwd is met een Engelsman met Ierse naam. Alras bleek dat haar Engels van bedenkelijk allooi was. Ze bleef verdacht.
Opeens zei ze dat ze soep (heksensoep) moest gaan eten en ze verliet de speelweide. De Gonzo’s haalden opgelucht adem en haastten zich uit het woud.
Heksen bestaan!
Bij Véro werd afgesloten. De Koeke kwam later met bevruchte eieren aandraven.
Zat die heks daar voor iets tussen?
Gonzogroet,
de Voorzitter
The day after ... – zondag 26 juni 2011
Het was even zoeken voor een goed uur, er waren vele verplichtingen en 's morgens kon niet wegens Hill's Gonzonight! Waarvoor nog even veel dank voor de geweldige avond. Is daar een verslag over gemaakt? Heeft iemand het lijstje van alle ex-lieven bijgehouden????
We vertrokken met drie (VVHL, DD en ik), halverwege zouden we Rudi tegenkomen die nog aan tafel zat met andere vrienden ...
We reden langs Wijgmaal, naar Wakkerzeel en zo langs de Demer tot de brug in Betekom. Daar belden we Rudi die kon vertrekken, we zouden hem tegenkomen aan het Kasteel van Horst.
Wij fietsten dus langs de Moedermeule, de berg over naar Nieuwrode. Alles verliep prima tot VVHL, op een van de mooiste plekjes van onze streek, lek reed! Terwijl VVHL stond te vloeken hebben DD en ik gauw zijn band geplakt.
VVHL is een echte atheïst, maar als hij kwaad is heeft hij toch een God nodig om te vervloeken.
In Nieuwrode kruisten we, toch nog nipt, Rudi en samen fietsten we naar de BM, die ons graag binnen wou maar ons niet binnen kreeg!
Hij verwachtte nog Bart en Els op de BBQ! We vroegen hem Bart nog eens aan te porren om Gonzoboy te worden (dat is een wannabee, of een hang-around bij de Hells-Angels).
Bij DD deden we ons op het terras nog te goed aan het goede van onze bodem en weer ... kon er een verslag naar de BM!
Herman
We vertrokken met drie (VVHL, DD en ik), halverwege zouden we Rudi tegenkomen die nog aan tafel zat met andere vrienden ...
We reden langs Wijgmaal, naar Wakkerzeel en zo langs de Demer tot de brug in Betekom. Daar belden we Rudi die kon vertrekken, we zouden hem tegenkomen aan het Kasteel van Horst.
Wij fietsten dus langs de Moedermeule, de berg over naar Nieuwrode. Alles verliep prima tot VVHL, op een van de mooiste plekjes van onze streek, lek reed! Terwijl VVHL stond te vloeken hebben DD en ik gauw zijn band geplakt.
VVHL is een echte atheïst, maar als hij kwaad is heeft hij toch een God nodig om te vervloeken.
In Nieuwrode kruisten we, toch nog nipt, Rudi en samen fietsten we naar de BM, die ons graag binnen wou maar ons niet binnen kreeg!
Hij verwachtte nog Bart en Els op de BBQ! We vroegen hem Bart nog eens aan te porren om Gonzoboy te worden (dat is een wannabee, of een hang-around bij de Hells-Angels).
Bij DD deden we ons op het terras nog te goed aan het goede van onze bodem en weer ... kon er een verslag naar de BM!
Herman
De Gonzo's rijden hun voorzitter naar de volwassenheid
– zondag 19 juni 2011
Op 45 wordt een man, een echte man, volwassen. Onze VVHL laat dit duidelijk zien.
Deze VVHL verzamelde alweer zijn trouwe troepen op zijn stoep.
Wie goed kijkt, merkt dat er eentje ontbreekt. Jaloers als we zijn, verdroegen we niet dat Gorpie op dit vroege zondagse uur (10.45u), nog langer in zijn bed kon blijven liggen. Alle plannen en routes werden overboord gegooid. In volle vaart crosten we naar de vaart. Slechts de opgehaalde ophaalbrug kon ons even stoppen.
Brave Staf wou ons stillekes binnenlaten zodat we Gorpies bezigheden in het echtelijk bed wreed zouden kunnen verstoren. Echter ... een echte Gonzo ruikt zijn kameraden op kilometers afstand, dus kwam Gorpie zelf in pyama even genieten van ons gezelschap. Hoe mooi kan een zondagochtend zijn.
Omdat we nog altijd geen mooi uniform hebben, besloten we in Wezemaal te gaan kijken bij de firma Verbeeck, gespecialiseerd in bedrukte fietskledij! Echter. Het lag zeker niet aan de korte ontmoeting met Karine, die graag even onze VVHL wou kussen terwijl haar man onder de douche staat.
Karin, die in de psychiatrie werkt, kende het fenomeen van mannen van 45 die geloven dat er altijd een gele ballon boven hun hoofd zweeft. Een moeilijk te doorprikken fantasie, wist ze ons te vertellen. We hopen dat het goed komt met haar buren.
Onder een dreigende onweerslucht koersten we verder richting Wezemaal, maar ... ter hoogte van Werchter verloor onze VVHL alweer even zijn pedalen, bijna.
Met slecht materiaal is het moeilijk fietsen, dus lieten we Wezemaal vallen en fietsten we rechtsreeks, onder een beginnende bui, naar huis. Bij meester Kurt konden we nog wel Hills fiets herstellen.
Fabienne gedroeg zich als een waardige voorzittersvrouw en verwende ons met lekkere hapjes en cava. Staf slaagde erin zijn papa mee te sleuren naar ons feestje en haalde een prachtige cadeau boven: een pet met onze nieuwe slogan:
Onder impuls van DD, en onder algehele hilariteit, besloten we Koen te steunen in poging 26.878.945.689 om te stoppen met roken. We zullen hem allen dagelijks SMS'en om hem te herinneren aan de hoon die hem zal toekomen als ook deze poging niet lukt.
Wordt vervolgd!!
Herman
Deze VVHL verzamelde alweer zijn trouwe troepen op zijn stoep.
Wie goed kijkt, merkt dat er eentje ontbreekt. Jaloers als we zijn, verdroegen we niet dat Gorpie op dit vroege zondagse uur (10.45u), nog langer in zijn bed kon blijven liggen. Alle plannen en routes werden overboord gegooid. In volle vaart crosten we naar de vaart. Slechts de opgehaalde ophaalbrug kon ons even stoppen.
Brave Staf wou ons stillekes binnenlaten zodat we Gorpies bezigheden in het echtelijk bed wreed zouden kunnen verstoren. Echter ... een echte Gonzo ruikt zijn kameraden op kilometers afstand, dus kwam Gorpie zelf in pyama even genieten van ons gezelschap. Hoe mooi kan een zondagochtend zijn.
Omdat we nog altijd geen mooi uniform hebben, besloten we in Wezemaal te gaan kijken bij de firma Verbeeck, gespecialiseerd in bedrukte fietskledij! Echter. Het lag zeker niet aan de korte ontmoeting met Karine, die graag even onze VVHL wou kussen terwijl haar man onder de douche staat.
Karin, die in de psychiatrie werkt, kende het fenomeen van mannen van 45 die geloven dat er altijd een gele ballon boven hun hoofd zweeft. Een moeilijk te doorprikken fantasie, wist ze ons te vertellen. We hopen dat het goed komt met haar buren.
Onder een dreigende onweerslucht koersten we verder richting Wezemaal, maar ... ter hoogte van Werchter verloor onze VVHL alweer even zijn pedalen, bijna.
Met slecht materiaal is het moeilijk fietsen, dus lieten we Wezemaal vallen en fietsten we rechtsreeks, onder een beginnende bui, naar huis. Bij meester Kurt konden we nog wel Hills fiets herstellen.
Fabienne gedroeg zich als een waardige voorzittersvrouw en verwende ons met lekkere hapjes en cava. Staf slaagde erin zijn papa mee te sleuren naar ons feestje en haalde een prachtige cadeau boven: een pet met onze nieuwe slogan:
Onder impuls van DD, en onder algehele hilariteit, besloten we Koen te steunen in poging 26.878.945.689 om te stoppen met roken. We zullen hem allen dagelijks SMS'en om hem te herinneren aan de hoon die hem zal toekomen als ook deze poging niet lukt.
Wordt vervolgd!!
Herman
Lol en slechte banden (vrij naar Buurman: sex en slechte whisky)
– zondag 12 juni 2011
Op een zonnige pinksterzondag 12 juni, tevens vaderdag, werden de Gonzo's door hun Gonza's verwend met een laat ontbijt van vers gebakken koeken, en door hun kroost met passende geschenken overladen.
Vandaar dat er pas om 11u verzamelen werd geblazen op de intussen bekende Kesselse stoep. Op het appèl: VVHL, Gorpie, Koeke, Loedi, Kassier en DD. Tiel had ter elfder ure verstek gegeven, wegens te moe. Herman had huiselijke verplichtingen, die zich in de examensfeer situeerden (nog een geluk dat hij zo verstandig is).
Er werd gekozen voor een tocht van gemengd beton en bos: een stuk groene route tot aan de Dijle, en daar rechtdoor, via de IJse naar Huldenberg. VVHL gaf blijk van een blakende conditie en trok geregeld fors door, zo ook op de kasseien aan de kapel van Neerijse. Luttele hectometers voor het bereiken van het gehucht Loonbeek, sloeg Kassier alarm: zijn achtertube liep langzaam leeg; dit deed terugdenken aan de Voerense tocht van 2 weken geleden, tijdens dewelke zich met dit bestanddeel van zijn fiets ook reeds problemen hadden gesteld.
Dit geeft me de gelegenheid – tussen haakjes – te zeggen dat het ros van VVHL, dat in Voeren ook al weerspannig was geweest, intussen tip top in orde was gebracht door fietshersteller Hermans, die onder dreiging van een nakend proces, zonder bijkomende kosten de nodige herstellingen had gedaan. VVHL onder zijn klanten mogen rekenen, heeft ook een prijs.
In Loonbeek vonden we een behulpzame inboorling, die ons voorzag van de broodnodige fietspomp. Kassier zijn band werd onderzocht, er bleek zowaar nog een Voerense doorn in te steken. Eenmaal deze verwijderd, konden we zonder verder oponthoud terug richting Kessel-Lo koersen. De berg over naar de vallei van Leefdaal, en vandaar in gestrekte draf via Bertem en Egenhoven naar het stadscentrum.
In het Groot Begijnhof werd een kloof van enkele minuten geslagen tussen VVHL en de rest. Of liever: tussen de rest en VVHL. VVHL was immers te voet komen te staan met ... een lekke band. Zoals in de goede oude tijd belde hij Fabienne, die blij was nog eens te mogen uitrukken, en met spoed VVHL kwam depanneren.
Gezien het intussen gevorderde uur (incl. herstellingswerkzaamheden) reed iedereen direct naar vrouw en kinderen. Het knaloptreden van Georges Moustache op de middag in de grote feesttent van de 43e Kesselse Feesten, lieten we aan ons voorbijgaan. Volgend jaar, misschien?
Tot de volgende rit,
DD
Vandaar dat er pas om 11u verzamelen werd geblazen op de intussen bekende Kesselse stoep. Op het appèl: VVHL, Gorpie, Koeke, Loedi, Kassier en DD. Tiel had ter elfder ure verstek gegeven, wegens te moe. Herman had huiselijke verplichtingen, die zich in de examensfeer situeerden (nog een geluk dat hij zo verstandig is).
Er werd gekozen voor een tocht van gemengd beton en bos: een stuk groene route tot aan de Dijle, en daar rechtdoor, via de IJse naar Huldenberg. VVHL gaf blijk van een blakende conditie en trok geregeld fors door, zo ook op de kasseien aan de kapel van Neerijse. Luttele hectometers voor het bereiken van het gehucht Loonbeek, sloeg Kassier alarm: zijn achtertube liep langzaam leeg; dit deed terugdenken aan de Voerense tocht van 2 weken geleden, tijdens dewelke zich met dit bestanddeel van zijn fiets ook reeds problemen hadden gesteld.
Dit geeft me de gelegenheid – tussen haakjes – te zeggen dat het ros van VVHL, dat in Voeren ook al weerspannig was geweest, intussen tip top in orde was gebracht door fietshersteller Hermans, die onder dreiging van een nakend proces, zonder bijkomende kosten de nodige herstellingen had gedaan. VVHL onder zijn klanten mogen rekenen, heeft ook een prijs.
In Loonbeek vonden we een behulpzame inboorling, die ons voorzag van de broodnodige fietspomp. Kassier zijn band werd onderzocht, er bleek zowaar nog een Voerense doorn in te steken. Eenmaal deze verwijderd, konden we zonder verder oponthoud terug richting Kessel-Lo koersen. De berg over naar de vallei van Leefdaal, en vandaar in gestrekte draf via Bertem en Egenhoven naar het stadscentrum.
In het Groot Begijnhof werd een kloof van enkele minuten geslagen tussen VVHL en de rest. Of liever: tussen de rest en VVHL. VVHL was immers te voet komen te staan met ... een lekke band. Zoals in de goede oude tijd belde hij Fabienne, die blij was nog eens te mogen uitrukken, en met spoed VVHL kwam depanneren.
Gezien het intussen gevorderde uur (incl. herstellingswerkzaamheden) reed iedereen direct naar vrouw en kinderen. Het knaloptreden van Georges Moustache op de middag in de grote feesttent van de 43e Kesselse Feesten, lieten we aan ons voorbijgaan. Volgend jaar, misschien?
Tot de volgende rit,
DD
De jaarlijkse climax! – zaterdag 28 mei 2011
[Inleiding door de Voorzitter]
Na dagenlange voorbereiding was eindelijk hét momentum aangebroken. Zaterdag 28/5/2011: de jaarlijkse grote Gonzotocht. 7 Gonzo’s op het appèl. Gorpie bleef verweesd in Rome achter.
Afspraak om 8.00 uur bij Rudi die echter vergeten was zich om te kleden. Kris had koffie en koek voorzien. Terwijl enkele Gonzo’s aan hun koffie slurpten, schoot Rudi in zijn tenueke. De Gonzo’s werden opgesplitst in 2 groepen.
De resterende fietsen werden opgetuigd op een splinternieuw fietsrek, de GPS-en ingesteld. Rudi reed weg met de Voorzitter en Tiel. Kassier deed dat met Herman, DD en de Koeke.
Onze uitvalsbasis lag 100 km verderop : Sint-Martens-Voeren.
De autorit verliep vlot tot dat we…, het mag ons eigenlijk niet meer verbazen, Wallonië inreden. Daar was het file door wegenwerken waar duidelijk allang niet meer gewerkt werd. In die file raakten we langs Voorzitterszijde bijna geplet door een bus.
Een kegel langs Rudi’s zijde spatte uit elkaar gevolgd door getoeter. Onze opmars werd hierdoor even gestuit maar dit was buiten Rudi gerekend. Die buschauffeur zou er niet zo gemakkelijk vanaf komen. Wraak zou volgen en wel onmiddellijk. Rudi’s jeugdtemperament stak even de kop op.
Hij zette zich, zodra de mogelijkheid zich voordeed, voor de bus, liet zijn snelheid zakken van 120 km/u naar 30 km/u en gaf de arme busdriver ruimschoots de tijd om de mooie achterkant van zijn Mercedes te bewonderen. Voilà. Kassier en de zijnen hebben dit schouwspel vanop afstand gadegeslagen. Ondertussen moest de Voorzitter de gemoederen in de Mercedes sussen. Enerzijds Rudi oppoken door te zeggen dat hij goed bezig was en anderzijds een moraliserende Tiel afblokken. Eigenlijk een taak weggelegd voor Herman.
Om 10.10 uur arriveerden we op onze bestemming. Rudi en de Koeke zochten nog een wc van een jeugdherberg op om zich van wat belast te ontdoen.
De door Herman uitgestippelde drielandentocht kon beginnen.
[Verslag door Herman]
… Dank, beste voorzitter, voor de inleiding, maar vooral dank voor weer een mooie Gonzobloesemtocht.
Hill, onze VVHL, trok ons weer op gang. Ondanks een uitdrukkelijk fietsverbod van zijn osteopaat, ondanks een ontstoken kniepees, ondanks een nog niet genezen virus, ondanks een nog niet afgesteld versnellingsapparaat, voerde hij zijn troepen naar de Voer.
Traditiegetrouw vertrokken we bij Rudi, waar Kris zorgde voor een heerlijk ontbijt en enige bemoedigende woorden.
Dat was heel gezellig, alleen jammer dat Hill zo moest bluffen met zijne nieuwe derailleur.
Hoogmoed komt lelijk ten val, want reeds na de eerste helling konden we de volgende foto nemen:
De tocht zelf was een stevige mountainbiketocht. Ik had een iets gemakkelijker tocht voorbereid met de nummertjes van het fietsnet. Echter, op het laatste moment dook Tiel op met een mountainebike kaart van de Voerstreek. Annick, die hier verantwoordelijk voor is, zullen we later nog wel eens uitgebreid bedanken, eerst mag ze bevallen.
De eerste belangrijke beslissing was het inkorten van de rit. Van 85 tot 70 km. In plaats van Mesch werd Sint-Martens-Voeren het vertrekpunt, zo konden we heel wat kilometers afsnijden.
De oranje pijltjes van de Voerstreekroute brachten ons langs steile hellingen, maar ook prachtige wegels tot aan de grens met Nederland. Daar maakten we aansluiting met de groene pijltjes van de Vijlenroute. Iemand sloeg ergens zo'n pijltje over, zodat we via een golfterrein plots in Mechelen stonden! Gelukkig zijn Gonzo's geboren optimisten en besloten we dat de verloren gereden stukken eigenlijk de mooiste waren.
Terug de juiste route vinden was echter niet eenvoudig, tot Kassier het roer overnam en ons feilloos lans Vijlen, het Vaalsbos doorleidde. Tot ook hij op de grenzen van zijn kunnen stootte. Mountainbiken in een bos en kaartlezen gaan niet goed samen.
De VVHL vond geen nieuwe vrijwilliger om te gidsen, dus zochten we in de grootste verwarring naar de Hoogweg die ons naar het Drielandenpunt moest brengen.
Ook hier hadden we weer het geluk om verloren te rijden en alzo de mooiste pick-nickplaats van Europa te ontdekken. Een ideale plek voor het plakken van een band:
Onder een zalig zonnetje, op het malse gras, met een onvergetelijk zicht op Gemmenich en de Ardennen, aten en dronken we ons moed in voor het vervolg van de rit.
Plots werd de rust wreed verscheurd door een bende Hollanders die 'weigolf' speelden.
We kregen de uitleg van weer een nieuwe vriend:
Deze Limburgse Voerboer bracht ons weer op het goede spoor na toch eerst even uitgelegd te hebben: " Dat die Deutsche zulche goete minsen zein, ...alz ze neest de kirch op het friethoof liegen."
Ik vond dat hij er zelf heel Duits uitzag.
Na nog een flinke helling bereikten we eindelijk het drielandenpunt.
We hadden gemakkelijk nog kunnen doorstoten tot Aken, dat was maar 6 km en één berg verder! Echter, de komkommercrisis maakte ons voorzichtig! Voor ons geen Duitsland met EHEC-bacterie!
Even verloren we nog veeeeel tijd omdat DD absoluut een binnenweg wou maken:
Terug omhoog naar de grenspaal waar we een uur tevoren verloren reden, het leven kan mooi zijn.
Langs de groene pijltjes crosten we weer naar België, waar we plots voor gesloten bossen stonden! Brandgevaar!!!
Alhoewel Koen geen sigaretten bij had besloten we dan maar braaf uit de bossen te blijven en via een binnenweg, moe maar tevreden, weer Sint-Martens-Voeren te bereiken.
Douches vonden we niet, maar achter de plaatselijke kleuterschool vonden we een onbewaakt kraantje waar we het stof en het zweet konden wegspoelen.
Rudi maakte nog een mooie foto met een Happartslogan op de achtergrond!!
Op een binnenpleintje sloten we Rudi even uit, omdat hij soep wou eten en wij bier wilden drinken. Het leven kan hard zijn, maar wel met lekkere soep, zei Rudi.
Ondanks de tip van weer nieuwe, Turnhoutse, vrienden trokken we naar 's Gravenvoeren waar we lekker aten en dronken in een restaurant waar ik de naam van kwijt ben. Voorzitter vult aan: Het Gasthof !
Moe maar tevreden bereikten we na weer eens 100 km Blauwput.
Dank voor Kassier en Rudi die veilig en vaardig het hele Gonzoteam èn hun fietsen vervoerden!!
Herman en Hill
Na dagenlange voorbereiding was eindelijk hét momentum aangebroken. Zaterdag 28/5/2011: de jaarlijkse grote Gonzotocht. 7 Gonzo’s op het appèl. Gorpie bleef verweesd in Rome achter.
Afspraak om 8.00 uur bij Rudi die echter vergeten was zich om te kleden. Kris had koffie en koek voorzien. Terwijl enkele Gonzo’s aan hun koffie slurpten, schoot Rudi in zijn tenueke. De Gonzo’s werden opgesplitst in 2 groepen.
De resterende fietsen werden opgetuigd op een splinternieuw fietsrek, de GPS-en ingesteld. Rudi reed weg met de Voorzitter en Tiel. Kassier deed dat met Herman, DD en de Koeke.
Onze uitvalsbasis lag 100 km verderop : Sint-Martens-Voeren.
De autorit verliep vlot tot dat we…, het mag ons eigenlijk niet meer verbazen, Wallonië inreden. Daar was het file door wegenwerken waar duidelijk allang niet meer gewerkt werd. In die file raakten we langs Voorzitterszijde bijna geplet door een bus.
Een kegel langs Rudi’s zijde spatte uit elkaar gevolgd door getoeter. Onze opmars werd hierdoor even gestuit maar dit was buiten Rudi gerekend. Die buschauffeur zou er niet zo gemakkelijk vanaf komen. Wraak zou volgen en wel onmiddellijk. Rudi’s jeugdtemperament stak even de kop op.
Hij zette zich, zodra de mogelijkheid zich voordeed, voor de bus, liet zijn snelheid zakken van 120 km/u naar 30 km/u en gaf de arme busdriver ruimschoots de tijd om de mooie achterkant van zijn Mercedes te bewonderen. Voilà. Kassier en de zijnen hebben dit schouwspel vanop afstand gadegeslagen. Ondertussen moest de Voorzitter de gemoederen in de Mercedes sussen. Enerzijds Rudi oppoken door te zeggen dat hij goed bezig was en anderzijds een moraliserende Tiel afblokken. Eigenlijk een taak weggelegd voor Herman.
Om 10.10 uur arriveerden we op onze bestemming. Rudi en de Koeke zochten nog een wc van een jeugdherberg op om zich van wat belast te ontdoen.
De door Herman uitgestippelde drielandentocht kon beginnen.
[Verslag door Herman]
… Dank, beste voorzitter, voor de inleiding, maar vooral dank voor weer een mooie Gonzobloesemtocht.
Hill, onze VVHL, trok ons weer op gang. Ondanks een uitdrukkelijk fietsverbod van zijn osteopaat, ondanks een ontstoken kniepees, ondanks een nog niet genezen virus, ondanks een nog niet afgesteld versnellingsapparaat, voerde hij zijn troepen naar de Voer.
Traditiegetrouw vertrokken we bij Rudi, waar Kris zorgde voor een heerlijk ontbijt en enige bemoedigende woorden.
Dat was heel gezellig, alleen jammer dat Hill zo moest bluffen met zijne nieuwe derailleur.
Hoogmoed komt lelijk ten val, want reeds na de eerste helling konden we de volgende foto nemen:
De tocht zelf was een stevige mountainbiketocht. Ik had een iets gemakkelijker tocht voorbereid met de nummertjes van het fietsnet. Echter, op het laatste moment dook Tiel op met een mountainebike kaart van de Voerstreek. Annick, die hier verantwoordelijk voor is, zullen we later nog wel eens uitgebreid bedanken, eerst mag ze bevallen.
De eerste belangrijke beslissing was het inkorten van de rit. Van 85 tot 70 km. In plaats van Mesch werd Sint-Martens-Voeren het vertrekpunt, zo konden we heel wat kilometers afsnijden.
De oranje pijltjes van de Voerstreekroute brachten ons langs steile hellingen, maar ook prachtige wegels tot aan de grens met Nederland. Daar maakten we aansluiting met de groene pijltjes van de Vijlenroute. Iemand sloeg ergens zo'n pijltje over, zodat we via een golfterrein plots in Mechelen stonden! Gelukkig zijn Gonzo's geboren optimisten en besloten we dat de verloren gereden stukken eigenlijk de mooiste waren.
Terug de juiste route vinden was echter niet eenvoudig, tot Kassier het roer overnam en ons feilloos lans Vijlen, het Vaalsbos doorleidde. Tot ook hij op de grenzen van zijn kunnen stootte. Mountainbiken in een bos en kaartlezen gaan niet goed samen.
De VVHL vond geen nieuwe vrijwilliger om te gidsen, dus zochten we in de grootste verwarring naar de Hoogweg die ons naar het Drielandenpunt moest brengen.
Ook hier hadden we weer het geluk om verloren te rijden en alzo de mooiste pick-nickplaats van Europa te ontdekken. Een ideale plek voor het plakken van een band:
Onder een zalig zonnetje, op het malse gras, met een onvergetelijk zicht op Gemmenich en de Ardennen, aten en dronken we ons moed in voor het vervolg van de rit.
Plots werd de rust wreed verscheurd door een bende Hollanders die 'weigolf' speelden.
We kregen de uitleg van weer een nieuwe vriend:
Deze Limburgse Voerboer bracht ons weer op het goede spoor na toch eerst even uitgelegd te hebben: " Dat die Deutsche zulche goete minsen zein, ...alz ze neest de kirch op het friethoof liegen."
Ik vond dat hij er zelf heel Duits uitzag.
Na nog een flinke helling bereikten we eindelijk het drielandenpunt.
We hadden gemakkelijk nog kunnen doorstoten tot Aken, dat was maar 6 km en één berg verder! Echter, de komkommercrisis maakte ons voorzichtig! Voor ons geen Duitsland met EHEC-bacterie!
Even verloren we nog veeeeel tijd omdat DD absoluut een binnenweg wou maken:
Terug omhoog naar de grenspaal waar we een uur tevoren verloren reden, het leven kan mooi zijn.
Langs de groene pijltjes crosten we weer naar België, waar we plots voor gesloten bossen stonden! Brandgevaar!!!
Alhoewel Koen geen sigaretten bij had besloten we dan maar braaf uit de bossen te blijven en via een binnenweg, moe maar tevreden, weer Sint-Martens-Voeren te bereiken.
Douches vonden we niet, maar achter de plaatselijke kleuterschool vonden we een onbewaakt kraantje waar we het stof en het zweet konden wegspoelen.
Rudi maakte nog een mooie foto met een Happartslogan op de achtergrond!!
Op een binnenpleintje sloten we Rudi even uit, omdat hij soep wou eten en wij bier wilden drinken. Het leven kan hard zijn, maar wel met lekkere soep, zei Rudi.
Ondanks de tip van weer nieuwe, Turnhoutse, vrienden trokken we naar 's Gravenvoeren waar we lekker aten en dronken in een restaurant waar ik de naam van kwijt ben. Voorzitter vult aan: Het Gasthof !
Moe maar tevreden bereikten we na weer eens 100 km Blauwput.
Dank voor Kassier en Rudi die veilig en vaardig het hele Gonzoteam èn hun fietsen vervoerden!!
Herman en Hill
Abonneren op:
Reacties (Atom)